Does it possible to set sail the drowning Indian PSU’s? Yes it is!

Indian public sector undertakings (PSU) are well known for their slowness, in-productivity, mediocrity and annoying worker unions. They hardly earn profit and even hardly have respect among people. It’s a usual story that these industries ate millions of public money over years and at certain point government tends to sell them to private.

A question generally arise is, even with the tremendous back up from the government, how they fail? There might be several reasons from our red tape methods to external interference from politicians. But even with these limitations, is it possible to run a PSU successfully? And a government run institution can ever earn profit? Many may say No, but Dr. V. Krishnamurthy had a different answer.

Dr. Krishnamurthy chaired as a director of three prestigious Indian PSU’s (Bharat Heavy Electricals Ltd, Maruti Udyog and Steel Authority of India) at their critical position and with his hard work and management skills he brought them to the top position. Awarded with India’s all the top three awards, he is a respectful figure among Indian technocrats. He wrote about his memories and experience with these three companies as a detailed account in his memoir “At the Helm” and it could be a worth to take — lesson for any company as well as the enthusiastic individuals and leaders.

The core of his management philosophy (as expressed in the book) is:

  1. Treat people with dignity
  2. Constant communication
  3. Creating awareness among the workers
  4. Customer centred approach
  5. Constant upgrading of technology

Treat people with dignity:

Usually, managers of the company tend to keep a distance from their workers. Also most often the workers are treated as secondary and concern over their welfare is usually ignored. But all over his life, Krishnamurthy tend to break this wall. He used to go around the working area in the evening and ask about the workers work, family and health. He is capable of calling his workers with their first name (~7000 names!). Whenever possible he include the union leaders in decision making. If there is a conflict between management and workers in terms of bonus or working style, he tend to stand on the sides of workers. Even more, he introduced uniform dress code, so that, from the director to the end worker would wear the similar dress. Such a acts induced great respect for him among the workers and it is possible for him to direct them all towards a particular goal.

Constant Communication:

It is obvious that, proper communication is essential for any company to succeed. But government institutions often lack of this. Managers don’t know what their workers are doing and the director don’t know what up to their managers. Usually decisions were made by the secretaries of the ministry and no one wonders why there is such a task or who ordered that. Krishnamurthy used to build up a top to bottom communication protocol, so that every one knows what is their duty and what the management expect them to do. Monthly meetings were organized and the progress is discussed with the workers. He made everyone to know, whats happening in the industry. So that everyone knows what is their role in that.

Creating Awareness Among the Workers:

Krishnamurthy believed that the workers should know, what is the goal of the company and introduced step-by-step plans, through which the motto can be achieved. He used to typeset those plans and made them circulate among the workers. This act create more responsibility among the workers and they tend to be more productive.

Customer Centered Approach

In government industries no one bothers about the needs of the customer. Company may have particular design and the customer should stick with it. There is an ‘unknown’ time between the placement of an order and its delivery. Such a acts obviously leads to low customer base. Krishnamurthy introduced a plan by which approximate date of the delivery will be intimated to the customer and if it is not fulfilled, the company would pay an interest amount about 3.5% to the customer. This create a huge respect among the customers. Also, the work orders are regularized, so the workers know, what is their top priority task.

Constant Upgrading of Technology

It is obvious that upgrading to newer technology as quick as possible is the best way to a company to stand against time. In India, around 90’s only the computers were introduced and even in such early days, Krishnamurthy tends to use computers for documentation and work integration. This heavily profited the company.

பாடல்… பரிபாடல்!

எனை நோக்கி பாயும் தோட்டா படத்தின் “மறுவார்த்தை பேசாதே” பாடலில் “முதல் நீ.. முடிவும் நீ! அலர் நீ.. அகிலம் நீ!” (அலருக்கு அர்த்தம் தெரியுமோ? அலர்மேல் மங்கையை தெரியுமோ?) என்ற வரிகள் கேட்ட நாள் முதலாய் பரிச்சயாமாய் தோன்றியது. ஆனால் எப்படி என்று தான் தெரியவில்லை. இன்று பிரபந்த பாடல் ஒன்றை வலை(யில்!) வீசி தேடிக்கொண்டு இருக்கையில் தற்செயலாய் பரிபாடல் வரிகள் கண்ணில் தட்டுப்பட்டது. பரிபாடல் சங்க நூல். எழுதியவர்கள் மதுரைகாரர்களாய் இருக்க வேண்டும். திருப்பரங்குன்றம், திருமாலிருஞ்சோலை போன்ற மதுரையை சுற்றி உள்ள இடங்களும் கடவுள்களுமே பாடப்பட்டு உள்ளனர். 25 முதல் 400 அடிகள் வரை உள்ள இதன் பாடல்கள், பொதுவாக ராகம் போட்டு பாட ஏதுவாய் எழுதப்பட்டவை. இதன் தாக்கம் பின்னர் எழுதப்பட்ட பிரபந்தம் மற்றும் திருவாசகத்தில் இருப்பதாகச் சொல்கின்றனர். இதில் திருமாலை பற்றிய மூன்றவது பாடலில் 65வது வரியில், கண்டேன் சீதையை போன்று அறிந்தேன் தேடியதை. இவை தான் அவ்வரிகள்:

வெஞ்சுடர் ஒளியும் நீ திங்களுள் அளியும் நீ அனைத்தும் நீ அனைத்தின் உட்ப்பொருளும் நீ…

(முழுப்பாடலை இங்கே பார்க்கலாம்: http://bit.ly/2rlKqEZ)

ஒவ்வொரு பாடலின் முதலிலும் எழுதியவர் பெயர், இசை அமைத்தவர் மற்றும் பண் (ராகம்) குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. பெரும்பாலான பண்கள் பாலையாழை சுட்டுகின்றன. அரிதாய், நோதிறம், காந்தாரம் போன்றவை. இவை தற்காலத்தில் எந்த ராகத்தை குறிக்கின்றன என்று தெரியவில்லை (யாரேனும் ஆராயலாம்!) ஆனால், இப்போதும் இப்பாடல்களை இசைத்துக்கேட்டால் நன்றாய் தான் இருக்கும்!

Good Bye Unity!

It seems like Canonical is wrapping up its smart phone dreams. I hope that you know, Canonical is the company behind Ubuntu operating system. First introduced in the distro 11.04, Unity user interface (UI) is a Canonical’s dream child and it can be considered as a semi-success, recieved both hate and love over the years. With the success of Android OS for phones, Canonical intent develop an operating environment based on Ubuntu and an extension of Unity project called Unity 8 has been announced in 2013.

But after four years, canonical decided to stop its both Unity and Unity 8 development. Its founder Mark Shuttleworth wrote in their official blog that, Ubuntu 18.04 will be shipped with GNOME as the default UI. Their decision is understandable as the phone market is largely depends on either Android or IOS, dveloping new flatform with facilities like their competitors is higly risk. Even the giant Micrsoft has been failed in this regard. Many attempts like Firefox’s OS based on HTML5 are also failed in the same period. Even Amazon’s fire OS also don’t have a much impact on the market.

So, Canonical decided to concentrate on the areas, where they are really strong — such as cloud (like microsoft) and IoT. I feel its a great decision because with more digital gadgets arriving in the market, at some point people would intent to converge their digital capabilities. For that need, obviously cloud and IoT will be the only solutions.

Personaly I’m happy with the introduction of GNOME for desktop because I suffered a lot with Unity in the past few years especially with my AMD processor and graphics. So the introduction GNOME in 18.04 LTS would be a great move, but I wonder what would happens to Ubuntu Gnome Project, currenly which serves great. Also, Canonical concentartes on developing more Ubuntu flavours too. One of their recent flavour — Ubuntu Budgie — recieves decent reviews. So, I hope forthcoming Ubuntu editions would much concentrate on desktop devices rather than touch screens. In a mean while, I hope AMD would complete their much awaited AMD GNU drivers, (which they are constructing for the last few years) so that, I could have a complete working system!

A Visit to Allathur Villa

Ram Ramasamy (or Ramakrishna Ramasamy) is a well known figure in academia for his contributions on nonlinear dynamics and computational biology. He is one of the first members of School of Physical Sciences in Jawaharlal Nehru University, Delhi. He is the former vice-chancellor of University of Hyderabad and currently the president of Indian Academy of Sciences, Bangolre. But this ccount is not about him but about his mother. Married to an army captain at the age of 16, Mrs. Malathi — mother of Ram Ramsamy, was traveled across the nation as a wife, as a mother, as a teacher, as an entrepreneur and even a tourist guide. The passing years filled her with memories and like any Indian mother/grand mother she has many interesting stories about the past to tell her grand-sons/daughters. Instead of narrating them as bed time stories, she just decided to write those memories as a book.

Malathi with her son Ramkrishnan Ramasamy (1955)

39,597 words long “Allathur Villa” portraits the story of a house and its occupants over a period of five decades. Even more precisely, it tells a story about a women, Seethama — mother of Malathi and grand mother of Ram Ramasamy, who lived in Allathur villa and died in the same room of the same house, where she was born.

Nathamoony Chetty is a well known person in Madras with a great wealth and with a good heart. Subramanya Iyer, an accountant of Nathamoony stayed at the backyard of the Chetty bungalow, which was called as “Allathur Villa”. Subramanya Iyer’s wife Kuppama was pregnant at the time and gave birth of a girl child in that Villa. Since, Nathamoony Chetty has no children, he intent to adopt that child. Subramanya Iyer who already struggled with five children readily accepted this offer. Nathamoony, a Vaishnavite, named the child as Seethalakshmi. It was predicted by his astrologer that the girl will bring wealth to the family. It is the time of world war I, and Nathamoony who invested in steel got heavy profit due to the war and no wonder this turns out as the luck of Seetha-‘Lakshmi’ and the girl was brought up with great love and care.

In 1925, Seetha was married to Nagarajan, who is the son of Janaki and Subba Rao and grandson of Pennathur Iyer, an another well known and wealthy family in Madras. Even after marriage, since Nagarajan was roaming behind congressman and used to get latti charges from the police, the family decided that it would be better for Naga to kept under the monitoring of Nathamoony Chetty. So, Seetha and Nagarajan back to Allathur villa and he took charge as a head master in one of the schools running under Nathamoony Chetty’s charity.

Seethama and Naga (Nayana for his daughters) had five children and all are girls. First one is Sunithi, Followed by Malathi, then the twins Agalya and Anusuya and the youngest one is Radha. The girls had a wonderful time in “Allathur Villa”. Like changing seasons, different people come and go in Allathur villa as well as in Seethama’s life. Malathi vividly portraits these changes and described their smiles, tears and angers upon these changes in a simple manner over the book. There are incidents which could bring a smile in readers face and some incidents that would melt heart.

Malathi was four years younger than Sunithi and the dearest girl to Nathamoony Thatha. When she was at her age of five, there is party hosted by Nathamoony and since they are too young, children excluding Sunithi was not allowed to enter the party zone. The plan is that the helper, Padmama, should decorate(!) the girls and at a particular time of the party they will brought them to make a presence in front of elders and after paying respects they should fall back to the house. The party is around 7 p.m. and Malathi and her friend Vedavalli were got ready even before that time. In mean while food was served and the plates were collected near to the room where girls waiting for their turn. The smell from the plates is tempting and the girls have no time to wait and started to eat the remaining in plates. It brings great angry to Padmama and after the party it was conveyed to Thatha. Since, Vedhu went to her home, Malathi is supposed to bear the responsibility of the entire sin and she was punished by forego her next day afternoon lunch.

The girls were sent to attend classes in Ewarts school, where they were taught a Lord’s prayer. This greatly inspired the girls and everyday before the dinner, Sunithi would look at her sisters and will start to chant, ‘Our father who art in the heaven…’ and this will be loudly followed by the younger ones and they finishes off with an ‘Amen’. Even though the family members was a staunch hindus, they always have a smile at this prayer and never tried to stop the prayer of children.

Another one interesting story is when Malathi was 11 years old. At that time Mahathma Gandhi visited Chennai and stayed at Dhakshin Bharath Hindi Prachar Sabha. Being the children of a well known family, Malathi and Sunithi with some other children got a chance to sing a prayer song in front of Mahathma. While singing, Mahathma turn in the direction of Malathi and smiled at her. She just melted by the smile — in a mean time, Sunithi poked on Malathi’s thigh. Later she got to know, the poke is to keep the tone of the song and it explains why Gandhiji smiled at her. In the last day of his visit, Gandhi spent some time with the children and asked some interesting questions like, how old are you, who is washing your clothes and so on. For clothes washing, the children answered, depending on their family situation, as mother, grandmother or some worker. Then Gandhi asked how many hands that your mother have. Children replied as two. He then asked how many hands that you have. Surprised children replied for this question too as two. He said, with her two hands, she washing all yours, your brothers and your family members clothes. This had a great impact on the girls and by the next day itself, they started to wash their clothes on their own.

Its a well known tradition that daughter or grand daughter would get the jewels of the mother or grandmother. Every such a jewel has an interesting story and history. Two such a stories from the book as follows: When Sunithi was a child, she had a habit of pull anything that she could grasp. Once she pulled a diamond necklace of awwa (Seethama’s mother) and that day itself the necklace become the property of Sunithi. Years later, she made that into two and gave one to her daughter and another one to her daughter-in-law! And similarly, during Sunithi’s arangetram, Nayanmoorthy asked the goldsmiths to design ruby bangles for her. Malathi too young at that time, enquired Nathamoony regarding this. He replied that since she at eleven and since she is going to dance, she should have some jewels. It would be pretty when she wear that. But this doesn’t convince Malathi and she asked, ‘you’re saying since she is at 11, she can have ruby bangles. But, just in four years I could also reach on her age and why I shouldn’t have bangles? Don’t they look pretty in my hands?’ This brought a smile in Nathamoony’s face and of course she got her bangles, which she later gave to her granddaughter Krithi (Ram Ramsamys daughter).

After the death of Nathamoony, the will by him put a condition that Seethama and family could have almost all his wealth but they should vacate the bungalow within five years of his demise and it should be used for the education purpose. Such a condition greatly affects Seethama and adding to her oppression Naga too passed away soon due to a heart attack. The family situation is very pathetic and Seethama some how managed to married off the twins with the help of Sunithi’s husband (Malathi got married few years before the Nayanamoorthy’s death). After few months of their marriage she passed away in the same house where she was born and thats where the book ends.

Malathi, at the age of 81, the book would be the last great project in her life. She seems love to record her memories with Allathur villa and during proof reading she carefully chosen many photos from the family album to include in the book. She just gone through the final copy and even suggested some minor changes. But unfortunately, prior to the arrival of printed copies she passed away. The tribute by Ram Ramasamy at the end of the book shows how enthusiastic, exuberance and optimistic is his mother. Like the Madras in her memories, she too vanished into the thin air. Yet this book will remain as an account of a glorifying era.

The book is available to read online here.

காற்று வெளியிடை அனுபவம்

காற்று வெளியிடையின் இரண்டு ப்ளஸ்கள், ஹீரோயின் அதிதியும் கேமராமேன் ரவிவர்மனும்! இரண்டு மிகப்பெரிய மைனஸ்கள் ஹீரோ கார்த்தியும், ஆழமில்லாத திரைக்கதையும்.

தன் பெரிய ப்ரௌன் கண்களால் ஒட்டு மொத்த திரைப்படத்தையும் தூக்கி நிறுத்துகிறார் அதிதி. கோபம், காதல், தவிப்பு, நடனம் என நடிப்பில் வசீகரிக்கிறார். மணிரத்தினம் படங்களின் ஹீரோக்கள் உணர்ச்சிகரமானவர்கள். ஆனால் கார்த்தியின் முகத்தில் ஒரு இழவும் வருவேன என்கிறது. ‘வான் வருவான்’ பாடலில் நொடிக்கு நூறு பாவனைகளாக அதிதி அசத்த கார்த்தி தேமே என நிற்கிறார். ஒரு இடத்தில் இவனையா லவ் பன்ற என்று அதிதியை பார்த்து கேட்கிறார் ஆர்.ஜே.பாலாஜி. கார்த்தி வாயை கோணியபடி ரொமான்ஸ் பண்ணும் போதெல்லாம் நமக்கும் அந்த கேள்வியை கேட்க தோன்றுகிறது. சரி கிளைமாக்ஸிலாவது எதாவது செய்வார் என பார்த்தால், மணிரத்தினமே ‘நீ நடிச்ச வர போதும் அப்படி ஓரமா நில்லு, அந்த பொண்ணு பாத்துக்கும்’ என்றுவிட்டார். (இருந்தாலும் கண்ணீர வழிய அந்த குழந்தையை பார்க்கும் இடம் கிளாசிக்!)

ரவிவர்மனின் ப்ரேம்கள் ஒவ்வொன்றும் அவ்வளவு ப்ரெஷாக கலர்ஃபுல்லாக இருக்கிறது. படத்தின் மிகப்பெரிய குறை எந்த இடத்திலும் ஒன்ற முடியாதது. தனி தனி சீன்களாக பார்க்கையில் நன்றாக இருந்தாலும் ஒட்டு மொத்தமாய் பார்க்கையில் அழுத்தம் இன்றி தட்டையாய் முடிகிறது. இந்த படத்துக்கு எதற்க்கு ஆர்.ஜே.பாலாஜி? அவரை வேறு சில சமயம் குளோஸப்பில் காட்டி பயமுறுத்துகிறார்கள். எதற்க்கு டெல்லி கணேஷ்? ஏன் எதற்கென்றே தெரியாமல் கார்த்தியின் குடும்பமாக ஒரு கூட்டமும், அதிதியின் அம்மா அப்பாவாக இருவரும் வந்து போகிறார்கள். அதென்னமோ மணிரத்தனம் பட ஹீரோக்கள் பச்சை தமிழர்களாக இருந்தாலும் அவர்கள் அம்மா மட்டும் வட இந்திய முகமாக தெரிகிறார். (அந்த தங்கச்சி… ஓக்கே!!!)

பாகிஸ்தான், ஆப்கானிஸ்தான் என சுற்றி ஒருவழியாய் படத்தை முடிக்கிறார்கள். (சர்வதேச எல்லையில் ஒரு டபரா லாரியை வைத்துக்கொண்டு, பெட்ரோல் குண்டு வீசி பாகிஸ்தான் ராணுவத்திடம் இருந்து தப்பிப்பதெல்லாம் செம போங்கு!) க்ளைமேக்ஸில் அந்த குழந்தையும் அதற்கான ஸவுண்ட் இன்ஜினியரிங்கும் (ஶ்ரீநிதி) பிரமாதம்.

மணிரத்தினத்தின் ரசிகர்களும், அதிதியை பார்க்க விரும்புவர்களும் (கார்த்தியின் இன்ட்ரோ சீனை விட அதிதியின் அறிமுகத்துக்குத்தான் தியேட்டரில் விசில் பறக்கிறது!) தியேட்டருக்கு போகலாம். மற்றவர்கள் தமிழ்பாறையின் HDக்கு காத்திருக்கலாம்!

நெடுஞ்சாலை விளக்குகள்

ப.க.பொன்னுசாமியை பலருக்கு தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. P.K. பொன்னுசாமி என்றால் பாரதிதாசன் பல்கலை இயற்பியல் துறையில் தெரிந்திருக்க வாய்ப்புண்டு (முதல் மாடி செமினார் ஹால் புகைப்படம்!) — துறையின் முதல் தலைவர் அவர். கல்வியாளர்கள் அவரை சென்னை மற்றும் மதுரை பல்கலை துணைவேந்தராக அறிந்து இருக்கலாம். 90களின் மத்தியில் செய்தித்தாள் படித்தவர்கள், இந்தியாவையே உலுக்கிய ராகிங் கொலையான நாவரசின் தந்தையாக அறிந்திருக்கலாம். ஆனால் பெரும்பாலானோர் அவரை எழுத்தாளராக அறிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.

அவரின் இரண்டாவது நாவல் ‘நெடுஞ்சாலை விளக்குகள்’. (முதலாவது படுகளமாம்!) 60களில் சென்னை பல்கலைகழகத்துக்கு ஆய்வு மேற்க்கொள்ள செல்லும் கோவையை சேர்ந்த ஒரு மாணவன் சந்திக்கும் சூழலும், உலக புகழ் பெற்ற ஒரு விஞ்ஞானி எப்படி அரசியல் அழுத்தங்களால் சிதைக்கப்படுகிறார் என்பதுமே கதையின் மையம். இதை தமிழ் சினிமா போல இரண்டு காதல்கள், அதனால் ஏற்படும் குழப்பங்கள், காதலன் 1ன் குடும்பம், அதன் சூழல், காதலன் 2ன் குடும்பம், அதன் சூழல், காதலி 1ன் குடும்பம், அதன் சூழல், காதலி 2ன் குடும்பம், அதன் சூழல், அப்புறம் அந்த விஞ்ஞானியின் குடும்பம்ம்ம்ம்… இவ்வாறாக சலித்து, அரைத்து, ஊற்றி எடுத்து தோசையை… சே… கதையை முடிக்கிறார் ஆசிரியர்.

கதாநாயகன் செல்லமுத்து (PKP?) பற்றி ப்ரதாபங்கள் ஒன்றும் இல்லை. ஆனால், அந்த விஞ்ஞானி — ராமசந்திரன் வரைபடம் என்று உயிர் இயற்பியலில் அறியப்பட்ட கண்டிபிடிப்புக்கு சொந்தகாரரான G.N. ராமச்சந்திரன் (கதையில் அனந்தமூர்த்தி) — பற்றி ப்ரதாபிக்க அனந்தமுண்டு. எர்ணாகுளத்தில் பிறந்த தமிழரான ராமசந்திரன் திருச்சி புனித வளனர் கல்லூரியிலும் பின் பெங்களூர் இந்திய அறிவியல் கழகத்திலும் தன் மேற்படிப்பை முடித்தார். சர். சி. வி. ராமனின் வழிகாட்டுதலில், படிக வளர்ப்பில் தன் ஆய்வை மேற்க்கொண்டு முனைவர் பட்டம் பெற்றார். பின் சென்னை பல்கலைகழகத்தில் பணிக்கு சேர்ந்து, உயிர் இயற்பியலில் ஒரு முக்கிய பகுதியான புரத படிக வளர்ப்பில் ஆய்வு பணிகளை மேற்க்கொண்டார். கதை, அவரின் முக்கிய பங்களிப்பான ராமசந்திரன் வரைபடம் கண்டுபிடிப்பிதற்க்கு சற்று முன் தொடங்கி, அவர் உடல் ரீதியாக முடங்குவதுடன் முடிகிறது. இதற்கிடையில், இந்தி எதிர்ப்பு போராட்டம், அண்ணா முதலைமைச்சர் ஆவது, அது பல்கலை துணைவேந்தர் மாற்றமாக பரிமாணிப்பது, அரசின் அரசியல் சார்ந்த பிராமணிய எதிர்ப்பு எப்படி ஒரு நேர்மையான பிராமண விஞ்ஞானியை (G.N. ராமச்சந்திரன்) பாதிக்கிறது, எப்படி ராமச்சந்திரனின் மாணவனே சந்தர்ப்பம் கிடைக்கும் போது அவருக்கு எதிராக மாறுகிறான் என்பதாக, பல ஊடுபாதைகளில் கதை விரிகிறது.

இணைகோட்டில், வரும் செல்லமுத்து இந்தி எதிர்ப்பு போராட்டதில் கலந்து கொள்கிறான். தமிழ் பட கதநாயகன் போல இயன்றோர்க்கு உதவுகிறான். அப்புறமும் நேரம் கிடைத்தால், காதல் செய்கிறான்! நாவலில் இந்த மாணவர் பகுதி எதற்கென்றே தெரியவில்லை. இதை தவிர்த்து, ராமச்சந்திரனை மட்டும் மையப்படுத்தி இருந்தால் சிறப்பாக இருந்திருக்கும்.

Writer’s bias என்று ஒன்று உண்டு. எழுத்தாளான் தான் கண்டதை சொல்லாமல் காண விரும்பியதை சொல்வதாக அதை பொருள்கொள்ளலாம். இளமை துள்ள(!) சொல்ல வேண்டும் என நிதர்சனத்தை மறந்துவிட்டிருக்கிறார் எழுத்தாளர். 60களில் பெண்கள் படிக்க செல்வதே எவ்வளவு பெரிய விஷயம்? அதிகமாக பெண்கள் படிக்க வரதா அந்நாட்களில் வேற்றூருக்கு கல்வி கற்க வந்த பெண்கள் சந்தித பிரச்சனைகள், சவால்களை சொல்லியிருந்தால் பெண்கள் பற்றி அப்போதைய சமூகத்தின் குறுக்குவெட்டு தோற்றம் இந்நாளைய வாசகருக்கு கிடைத்திருக்கும். ஆனால் கதையில் பெண்கள் சாதரணமாக பஸ் ஏறி நண்பனின் வீட்டுக்கு செல்கிறார்கள், ஹோட்டலுக்கு போய் உறங்குகிறார்கள், பெண்ணின் பெற்றோர், பெண்ணுக்கு பிடித்திருக்கிறதா, அந்த மாப்பிள்ளைக்கே கட்டி வைப்போம் என்கிறார்கள், அப்புறம் பெண் ‘ம்ஹும்.. இவன் இல்ல நான் அவனை தான் விரும்பறேன்’ என்றாதும் ‘அடடா.. நானும் அதே தான் நினைச்சேன்.. அவனையே பேசி முடித்திருவோம்’ என்கிறார்கள். மெய்யாலுமே அப்படித்தான் என்றால் ஆச்சரியம் தான்.

கதையின் இடையே வரும் ஆசிரியரின் சொந்த அனுபவங்கள்/கருத்துக்கள் முக்கியமானவை. “நல்ல வழிகாட்டிட ஆய்வுக்கு சேந்த 3–4 வருசத்துல முடிக்கறதோட மாணவனுக்கு வெளிநாடு போகவெல்லாம் வாய்ப்பு கிடைக்கும். இதுவே திறமை இல்லாத ஆளுனா செத்த பாம்பை அடிக்கற மாதிரி தான். பயனில்லாத ஆராய்ச்சியை பண்ணிக்கிட்டு, 7–8 வருசத்த வீணடிக்கறதோட, வேலையும் கிடைக்காம பைத்தியமா திரியனும்.” “இந்த வழிகாட்டி-மாணவர் உறவுக்கு இலக்கணமே சொல்ல முடியாது, சிலருக்கு கடைசி வரை நல்ல இருக்கும், பெரும்பாலனவங்களுக்கு கொடூரமாய் போயிரும். இவருக்கு ஒன்னுமே தெரியலையேனு புலம்பற மாணவர்களையும், இந்த மக்க மாணவனா எடுத்திட்டேனேனு புலம்பற வழிகாட்டிகளையும் அதிகமா பார்க்கலாம்.” “ஐந்தாறு ஆண்டுகள் அடிமையாக வேலை செய்து, வழிக்காட்டிக்கு சிறு சிறு செலவுகளை எல்லாம் செய்து அவரின் கடைக்கண் பார்வைக்காக ஏங்கி தவிர்பவர்களை என்னவென்பது? ‘பாவம், கொடுமை என்று சப்பு கொட்ட வேண்டிதான். ‘விவாதம், விவாதம்’ணு அதிகப்படியான் நெருக்கத்தை உண்டாக்கும் விதத்தில் நடந்துக்கொள்ளும் வழிகாட்டிகளை மாணவிகள் சமாளித்தாக வேண்டும்.” என்பதாக நிஜங்களை புட்டு புட்டு வைக்கிறார்!

நாவலின் முக்கிய வில்லன் ரங்கநாதன். மற்றவர்களுக்கெல்லாம் மாற்று பேர் யோசித்த ஆசிரியர் இவரை மட்டும் நிஜ பெயரிலேயே உலாவ விட்டுள்ளார். தனிப்பட்ட விதத்திலும் PKPக்கு ரங்கநாதன் மேல் கோபம் போல. அவர் சென்னை பல்கலையின் துணைவேந்தரான போது ரங்கநாதனின் ஒய்வுகால பலன்கள் கிடைக்க செய்யாமல் தடுத்ததாக தெரிகிறது. நாவலிலும் ரங்கநாதன் திறமை அற்றவராக, GNRன் நிழலில் ஒதுங்கியவராக, தன் மாணவியிடமே தவறாக நடந்துகொள்ளும் காமுகனாகவே சுட்டப்படுகிறார். நிஜம் எப்படியோ!

புதிய துணைவேந்தர் பதவியேற்றவுடன், G.N. ராமச்சந்திரன் அரசியல் அழுத்தங்களால் பெங்களூர் இந்திய அறிவியல் கழகத்திற்க்கு செல்கிறார். ரங்கநாதன் சென்னையில் துறைத்தலைவராய் ஆகிறார். ராமச்சந்திரன் பெங்களூரில் குறிப்பிடத்தகுந்த ஆராய்ச்சி பணிகளை செய்த போதும், அவருடைய ஆய்வு ஆர்வமே மனநல பாதிப்பாக மாறி அவரின் உடல் நிலையை பாதிக்கிறது என்பதாக நாவல் முடிகிறது. (காதல் கதை முக்கோண, நாற்கோண, அறுகோண காதலாய் எல்லாம் மாறி, நம்மையும் அறுத்து, அவன் 1க்கு அவள் 2, அவன் 2க்கு அவள் 3… இவ்வாறாக சுபம்!)

ஒரு ஆய்வு கூடத்தில் நடக்கும் நிகழ்வுகள் (புதன்கிழமை செமினார் எல்லாம் வருகிறது!), அதன் சிறுவட்ட — ஆனால் தவிர்க்க முடியாத — அரசியல், ஆய்வு பணிகள் — பாணிகள், ஆய்வு மாணவர்களின் சூழல் என்று உண்மையை வெகு நெருக்கமாக சொன்ன விதத்தில் நாவல் கவனத்தையீற்கிறது! ஒருமுறை முயற்ச்சிக்கலாம்.

நூல் விவரம்:
தலைப்பு: நெடுஞ்சாலை விளக்குகள்
ஆசிரியர்: ப.க.பொன்னுசாமி
பதிப்பு: நியூ செஞ்சுரி புக் ஹவுஸ் (பி) லிட். சென்னை
தொலைபேசி: 26251968, 26359906, 26258410

LaTeX for Administrative Works

Over the years I use LaTeX for almost all my typesetting needs. But I find its bit tedious to use the same for administrative works. If it is a letter or a conference flyer or even a chart, you have to spend much time to design a template, which may or may not convince your Boss!

Still I find its worth to consider LaTeX and always looking to find some cheat sheets to improve the administrative writing. In such a hunt, find this wonderful text, “LaTeX for Administrative Work by Nicola L. C. Talbot”. It explains the usage of LaTeX over almost all administrative needs. Of course, it is distributed under GNU license and you can get a free e-copy here.

If the book is helpful, you can support the publishers by shop a hard copy in amazon.

P.S. The text is also available as html and can accesses through Internet.

புலிக்கலைஞனுக்கு ஓர் அஞ்சலி

நாம் ஒருபோதும் பார்த்திடாத சிலரின் மறைவு, ஏன் இவ்வளவு வருத்தத்தை தருகின்றது என்று தெரியவில்லை. அசோகமித்திரன் எனக்கு மிக பிடித்தமான எழுத்தாளர்களில் ஒருவர். அனேகமாக, கேளிக்கை, வணிக எழுத்துக்கள் தாண்டி, தமிழில் நான் படித்த முதல் இலக்கியம் சார்ந்த தீவிரமான படைப்புகள் அசோகமித்திரனுடயது. அவரின் ‘18வது அட்சக்கோடு’ ஒன்று போதும் அவரின் ஆளுமையயும், படைப்புத்திறனையும் அறிவதற்க்கு. சாதரான மனிதர்களைப் பற்றி எழுதிய அசோகமித்திரன், மிக சாதரணமாகவே வாழ்ந்தார்.

தந்தையின் மறைவுக்குப்பின், (இந்திய சுதந்திரத்துக்கு பின் என்றும் சொல்லலாம்) ஹைதராபாத்தில் இருந்து, சென்னைக்கு குடிபெயர்ந்த குடும்பம் அவருடையது. எஸ். எஸ். வாசனின் ஜெமினியில் பணிபுரிந்து (சின்ன சின்ன எடுபிடி வேலைகள்) கொண்டு இருந்தபோதே, அவரின் படைப்புகள் பல இதழ்களில் வெளிவர தொடங்கிவிட்டது. அவருக்கு என்றேனும் ஜெமினியின் கதா இலாக்காவுக்கு மாற்றப்பட்டு விடுவோம் என்ற நம்பிக்கை இருந்தது. ஆனால், முரண்நகையாக வாசன் ஒருபோதும் அசோகமித்திரனின் மேதமையை உபயோகபடுத்திக்கொள்ளவில்லை. ஒருமுறை தன் காரை வாசன் துடைக்கச்சொல்ல, ஒரு எழுத்தாளான் இதை செய்வதா என, அங்கிருந்து வெளியேறிய அவர் பின் ஒருபோதும் வேறு ஒரு நிறுவன பணிக்குச்செல்லவில்லை.

வாழ்வதற்க்கு என சில சின்ன சின்ன வேலைகள் செய்தும், சில சமயங்களில் அப்பளம் விற்று இருந்தாலும், நம்பி வந்த எழுத்து, பல சமயங்களில் அவரை காப்பாற்றியது. ஆங்கில இதழ்களில் வந்த அவரது எழுத்துக்கள், தகுந்த சன்மானத்தையும் சேர்த்து சுமந்து வந்தன.

ஒரு சில விருதுகள் அவரால் பெருமை பெற்றன. ஆனாலும், இந்திய அளவில் நோபல் பரிசுக்கு தகுதியானவர் என்று கருதப்பட்ட — அவரின் மேதமைக்கு தகுந்த புகழ் அடையவில்லை என்பதே நிதர்சனம். அதைப்பற்றி அவரும் அலட்டிக்கொண்டதாகத் தெரியவில்லை. சமீபத்திய தடம் இதழில் கூட விருதுகள் பற்றிய கேள்விக்கு, ‘நிறைய தகுதியான எழுத்தாளர்கள் இருக்கும் போது, விருதுங்கறது கூட லாட்ரி மாதிரிதான். பத்தில் யாரோ ஒருத்தருக்குத்தான் கிடைக்கும். எனக்கு கிடைக்கலங்கறதுக்காக, யாரையும் குறை சொல்லமுடியாது’ என்றிருந்தார். இன்னும் ஒரு பத்தாண்டுகளாவது என்ற அளவில், தொடர்ந்து எழுதி வந்த அவரின் மறைவு, சந்தேகம் இன்றி தமிழுக்கு மிகப்பெரிய இழப்பு. ஆனாலும், அவரின், ரகு’களும், அவர்களின் அம்மாக்களும், இரண்டு பக்கமும் எதிர் காற்று அடிக்கும் டங் பண்டு ரோடும், மீனம்பாக்கத்தில் வெடித்த குண்டும், ஜெமினிக்கு வந்த புலிக்கலைஞனும், ஒரு போதும் மறக்கப்படமாட்டர்கள்!

International Mother Language Day

Today is ‘International mother language day’. The objective of such a celebration is to promote multilingualism and to ensure the right to write in our ‘own’ language. It is time to understand that a language is nothing but a reflection of your life and when you loosing your language you are loosing your identity. So respect your language and save your (our) language.

தமிழர்களாக, இரண்டு விடயங்களில் நாம் கவனம் செலுத்த வேண்டும். முதலாவது தமிழுக்கு கலைச்சொற்களை சேர்த்தல். அலைபேசியில் இருந்து முகநூல் வரை நம்மிடம் தமிழ்ச்சொற்கள் இருப்பினும் அறிவியல் என்று வரும் பொழுது திணறுவதை பல முறை உணர்ந்து இருக்கிறேன். எனவே அது சார்ந்த முயற்ச்சிகள் உடனடியாக தேவை.

குறிப்பாக விக்கிபீடியா போன்ற தளங்களில் அறிவியல் கட்டுரைகளை சரியான கலைச்சொற்களுடன் மொழிபெயர்த்தல், நல்ல பலனை தரும் என்று நம்புகிறேன். அடுத்த வருடம் இதே தினத்துக்குள் ஒரு 25 கட்டுரைகளையாவது தமிழ் படுத்திவிடவேண்டும் என்றுள்ளேன். பார்க்கலாம்.

இரண்டாவது, நம் பெருமையை உலகுக்கு சொல்வது. வேற்று மொழிகளில் இருந்து தமிழுக்கு மொழி பெயர்க்கப்படும் அளவுக்கு, தமிழில் இருந்து வெளியே செல்வதில்லை என்பது படைப்பாளிகளின் பல ஆண்டு குற்றச்சாட்டு. அது குறித்தான விவாதங்கள் வழுப்பெறவேண்டும். தரமான பிறமொழி மொழிபெயர்புகள் வெளிப்படவேண்டும். இருக்கும் நிலை விரைவில் மாறும் என நம்புவோம்.

தமிழ் வாழ்க!

ஜல்லிக்கட்டு — சில புரிதல்கள்

ஜல்லிக்கட்டு போராட்டம் இப்போது ஒரு குழப்பமான நிலையை அடைந்திருக்கிறது. ஆளுக்கு ஆள், வா வீட்டுக்கு போலாம் என்றோ, நீ வேண போ நான் நிரந்தர சட்டம் வராம வரமாடேன் என்றோ குழப்(ம்)பிக்கொண்டு இருக்கிறார்கள். பெரும்பாலான அரசியல் தலைவர்களும், ஜல்லிக்கட்டுக்காக பல ஆண்டுகளாக போராடி வந்த இராஜசேகரன், சிவசேனதிபதி போன்றோர் போதும் என்கிறார்கள்.

இவர்களில், அரசியல்வாதிகளுக்கோ, ஜல்லிக்கட்டை தவிர்த்து பிற காரியங்களுக்காக போராட்டம் தொடர்ந்தால் தலைவலி. விவசாய பாதுகாப்பு, மரபணு மாற்றப்பட்ட விதைகளுக்கு தடை போன்றவற்றை கூட விடுங்கள், PETAவுக்கே அவர்களால் தடை வாங்க முடியாது என்பது தான் நிதர்சனம். ஜல்லிக்கட்டுக்காக இத்தனை ஆண்டுகளாக போராடியவர்களை பொருத்தவரை அவர்களுக்கு நம்பிக்கை அளிக்க கூடியது இச்சட்டம். இது அவர்களுக்கு படத்தின் முடிவாகவும் இருக்கலாம் அல்லது, இடைவேளையாகவும் இருக்கலாம். ஒருவேளை நாளை இச்சட்டம் தொடர்பாக சிக்கல் வந்தாலும் மீண்டும் ஒரு போரட்டத்துக்கு அவர்கள் தயாரே. ஆனால் இதன் பொருட்டு அரசின் நெருக்குதல்கள் அவர்களுக்கு வேண்டாம்.

இதில் ஒப்புக்கொள்ள முடியாத ஒரே விஷயம், ஆதியின் ‘தேசத்துக்கு எதிராக கொடி பிடிக்கிறார்கள்’ என்ற குற்றச்சாட்டு. தமிழ்நாட்டில் எந்த போராட்டம் நடந்தாலும் சர்வ சாதரணமாக கேட்க கூடிய கோரிக்கை ‘எங்களை அத்து விடு’ என்பது தான். அதெல்லாம் உண்மையென்றால், தமிழ்நாடு என்றோ தனிநாடயிருக்கும். இந்த போராட்டம் தீவிரமடைவதற்க்கு முன்பு நடந்த பல அடையாள ஆர்பாட்டங்களிலும் கூட பலர், ‘எங்களை மதிக்காவிட்டால், தனிநாடுதான்’ என்று சலம்பிக்கொண்டு இருந்தார்கள். அப்பொழுதெல்லாம், இது இந்திய இறையாண்மைக்கு விடப்பட்ட சவால் என்று ஆதிக்கு தோன்றாமல் போனது தான் ஆச்சரியம்.

எனக்கென்னமோ, அரசு சற்று பொறுமையாக, ‘இந்தங்கப்பா, நீங்க கேட்ட அவசரசட்டம். இத திங்கள்கிளம சட்டமன்றத்துல வச்சு சட்டமாக்கிறுவோம். இடையில நடத்தனும்னு நினைக்கிறவன், அனுமதி வாங்கிட்டு, இந்த இந்த நடைமுறைகளை எல்லாம் கடைபிடிச்சு நடத்திக்குங்க’ என்றிறுந்திருக்கலாம். அதைவிட்டுவிட்டு ‘நாந்தான் மாட்ட அவுத்துவுடனும்னு சின்னம்மா சொல்லுச்சு’ என்று முந்திரிக்கொட்டைத்தனமாக விழா ஏற்பாடுகள் செய்யப்படவே தான் மக்கள் ‘நீ அவ்ளோ நல்லவன் இல்லையே’ என்றுவிட்டார்கள்.

இப்போராட்டம் குறித்து சில சமூக மற்றும் மானுடவியல் அறிஞர்களின் கருத்துக்களை கவனித்துப்பார்த்தால், இது ஜல்லிக்கட்டுக்காக மட்டுமே கூடிய கூட்டம் அல்ல என்பது தெரியவரும். விவசாய அழிப்பில் இருந்து, அரசியல்வாதிகளின் சுரண்டல், அண்டை மாநிலங்களின் வஞ்சம், இந்திய அளவில் அடையாளமழிப்பு என ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு காரணங்கள். இதனை புரியாமல் தான், சிலர் வேலை முடிஞ்சிருச்சி நீ வீட்டுக்கு போ என்கிறார்கள். இதனை புரிந்து கொண்டதால் தான் அரசாங்கம், நாளைக்கு எல்லாரும் பள்ளிகூடத்திற்க்கு வந்திடுங்கப்பா என்கிறது.