Myths and Truths About Acquiring Patent Rights For Academic Institutions

Recently I had a chance to attend a course on intellectual property rights (IPR) conducted by IPR cell of the Bharathidasan University (BDU), Tiruchirappalli. Even though it’s not a new of its kind in academic world, the IPR cell of BDU has setup only very recently and the event is one of its preliminary step. Like every IPR meeting, we have been offered with a length of lectures on importance of IPR, different kind of IPRs like copyrights, patents, license etc., and specific ways to acquire a patent. Of course the lectures are fruitful, but I really wondered why it is important for an academician to file a patent. Because like Wernher von Braun quoted, for most our academic institutions “Research is what are they doing when they don’t know what they’re doing”. Most of our research are very fundamental in nature and mostly follows as the tail end of what foreign institutions have alreay achieved. In such a scenorio, worrying about IPR is a kind of joke for me. Because most of our universities don’t have any industrial collaboration and it means most of their research work doesn’t have any industrial significance. Mostly Ph.D’s are done as an extended course of higher education and the research students are expected to learn the research methods rather than to develop a specific product. And at the end of their course, most of them opt for teaching rather than industial positions. I can bet none of the current academic setup in most of the Indian institution is not to the scale of industry level and our research supervisiors are minimal exposure to the industry environment. So, in such a scenorio why institutions are worrying about patents? Becasue the National Assessment and Accreditation Council (NAAC) as well as the recent National Institutional Ranking Framework (NIRF) stretching the instituions for patents with some marks to every successful patent. And the institutions as a ritual seting up IPR cells and some wealthy institutions are even funding the researchers for patent fee and assisting the patent process. But it is to be noted that the number of events on IPR or number of patents by an institution cannot be a scale for the social impact of a research work. A separte research is required to understand what is the social impact of patents filled by our institutions. For betterment of scientific community this problem has to be solved from its very basic level. First, our funding agencies should find specific goals for their research fund allotment. If you see the prestigious European Union’s Marie-Curie Fellowship the applicant should answer the questions like what’s its social impact, how the research can be brought to the industry level and so on. So, even at the seeding stage, the reasearchers aware of the impact of their research work. But this is not case for our institutions and they mostly engaged with basic level scientific problems. Basic research is not a bad thing. But for the indigenous development of the country, industry oriented inventions are also necessary. So the Government and funding agencies should find the ways to encourage industry relevant research work in the instutions. They also should ensure the tie-up between local industries and the institution in research projects. The second thing is, proper measurement scale has to be set to measure the impact of any research concentrating towards industrial applications. It shouldn’t be measured as the number patents acquired by institution, rather, it should measure the revenue created by the institution by it intellectual properties. Finally, research students should be motivated towards industrial positions and proper schemes and ads has to be spread out to them in this regard. Summing up, instead of approching IPR as a ritual, institutions and funding agencies should take this as a serious issue and find the way to develop potential research with a greater social impact.

உண்மை, மெய்மை மற்றும் அறிவியலின் பங்கு குறித்து – மிச்செல்லா மாசிமி நேர்காணால்

நேர்காணால்: பிலிப் பால்

பல்அண்டம் போன்ற நிறுவ இயலாத கொள்கைகள் ஆட்டம் கண்டிருக்கும் தற்போதைய சூழலில், மெய்மை அறிவியலின் ஒரு பகுதி என வாதிடுகிறார் மிச்செல்லா மாசிமி.

அறிவியலில் தத்துவத்தின் பங்கு என்ன என்பது ஒரு சுவாரசியமான கேள்வியாகும். ஒருபுறம், இழைக்கொள்கை, பல்அண்டம் போன்ற துறைகளைச்சார்ந்த விஞ்ஞானிகள், இக்கொள்கைகளை நிறுவ இயலாத போதும் தத்துவரீதியாக இவற்றுக்கு அறிவியல் முக்கியத்துவம் உண்டு என்கின்றனர். இன்னொருபுறம், ரிச்சர்ட் பெய்ன்மான், ஸ்டீபன் ஹாக்கிங் போன்ற மேதைகளோ அறிவியலில் தத்துவம் என்ற பிரிவே தேவை இல்லை என்கின்றனர்.

Professor of the philosophy of science Michela Massimi is based at (and pictured in) the University of Edinburgh, UK, on Thursday 17 May 2018.

சமீபத்தில் ஐக்கிய ராஜ்ஜியங்களின் (U.K.) ராயல் அகடெமி வழங்கும் வில்கின்ஸ்பெர்னல்மெடவர் பதக்கத்தினை பெற்ற மாசிமியோ, தன்னுடைய விருது ஏற்பு உரையின் போது, தத்துவம் அறிவியலின் தவிர்க்க இயலாத ஒரு அங்கம் என குறிப்பிட்டார். மேலும் பயன் அடிப்படையில் தத்துவம் அனுகப்படக்கூடாது என்றும், சமூக, தனிமனித முன்னேற்றத்தில் தத்துவத்தின் பங்கு ஆராயப்பட வேண்டும் என்றும் குறிப்பிட்டார்.

அறிவியலில் தத்துவத்தின் பங்கை குறித்து ஆராயும் அதே வேளையில், யதார்த்த போலி யதார்த்த சித்தாந்தங்களில் இருக்கும் பிரச்சனைகள் குறித்தும் மாசிமி ஆராய்ந்து வருகிறார். அவருடைய ஆய்வானது அறிவியல் ஒருபடித்தான உண்மையை நோக்கி நகர்கிறதா அல்லது வெறுமனே நிகழ்வுகளை குறித்த தரவுகளை மட்டும் சேகரிக்கின்றதா என்கிற முக்கியமான கேள்வியயை முன் வைக்கின்றது. மாசிமி, இத்தாலியில் பிறந்தவர். தற்போது ஸ்காட்லாந்தில் உள்ள எடின்பர்க் பல்கலைகழகத்தில் உண்மையில் குறித்தான ஆய்வுகளை மேற்க்கொண்டு வருகிறார். இவருடைய முன்னோக்கிய யதார்த்தவாதம்என்ற கூற்று, சமூக மற்றும் வரலாற்று காரணிகளை உள்ளடக்கிய அறிவியல் முன்னேற்றத்தை குறித்து விவரிக்கின்றது. இது, சமீபகாலத்தில் தத்துவத்துறையில் அதிகம் விவாதிக்கப்பட்ட ஒரு வார்த்தையாகும். இது அவர் குவாண்ட மேகசினுகாக வழங்கிய பேட்டியின் சுருக்கப்பட்ட வடிவமாகும்.

பறவைகளுக்கு பறவையியல் எவ்வளவு உபயோகப்படுமோ அந்த அளவே தத்துவம், அறிவியல் விஞ்ஞானிகளுக்கு உபயோகப்படும் என்று ரிச்சர்ட் பெய்ன்மான் ஓரிடத்தில் குறிப்பிடுகிறார். இது பற்றி உங்களின் கருத்து என்ன?

புகழ் பெற்ற விஞ்ஞானிகளின் ஒரு கூற்றை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு, அவை குறித்து விவாதிப்பது, தேவைஇல்லாத, வீண் சச்சரவுகளையே உண்டாக்கும். இவை, ஒன்று தத்துவம் அறிவியலின் தவிர்க்க முடியாத கூறு என்றோ அல்லது தத்துவம் அறிவியலுக்கு தேவையே இல்லை என்றோ ஓர் ஒற்றை அனுமானத்தில் தான் முடியும்.

ஆனால் எல்லாவற்றுக்கும் ஒரு பயன் உண்டு என்பதை நாம் முதலில் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். ரோமானிய வரலாறு ரோமானியர்களுக்கு எவ்வளவு பயன்படும் என்ற கேள்விக்குள் ரோமானிய வரலாற்றை சுருக்கிக்கொண்டுவிட முடியாது. இது தொல்லியல் மற்றும் மானுடவியல் துறைகளுக்கும் பொருந்தும். அவ்வாறு சுருக்குதல் பொருளற்றது என்றால், தத்துவ அறிவியல் மட்டும் ஏன் அந்த வரையரைக்குள் புகுத்தப்பட வேண்டும்?

பின், அறிவியலில் தத்துவ அறிவியலின் பங்கு தான் என்ன? பெரும்போக்காக பார்க்கும் போது, தத்துவம் ஒட்டுமொத்த மனித இனத்துக்குமானது என்பேன். எங்களைப்போன்ற தத்துவவாதிகள் அறிவியலை வார்த்தைகளில் விளக்குகின்றோம். நாங்கள் அறிவியல் முறைமைகளையும், மாதிரிகளையும் ஆராய்கின்றோம். நாங்கள், அறிவியலின் கோட்பாட்டு அடித்தளங்களோடும், கருத்துரு நுணுக்கங்களோடும் தொடர்புகொண்டுள்ளோம். இந்த அறிவுசார் ஆராய்ச்சிக்காக மனிதகுலம் எங்களுக்கு கடமைப்பட்டிருக்கின்றது. அண்டவியலில் பேய்சியன் புள்ளியல் முறையில் ஆய்வு செய்பவரோ அல்லது அதிஆற்றல் இயற்பியலில் எளிமைப்படுத்தப்பட்ட மாதிரிகளையோ உருவாக்கும் தத்துவ அறிவியலாலரின் பங்கு, மனிதகுலத்திற்க்கு ஒரு தொல்லியல் அறிஞரோ, வரலாற்று அறிஞரோ அல்லது மானுடவியல் அறிஞரோ அளிக்கும் பங்குக்கு சற்றும் குறைவானது இல்லை.

இருபதாம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் பல விஞ்ஞானிகள், குறிப்பாக, ஐன்ஸ்டைன், போர், மேஃக் மற்றும் போர்ன் போன்றோர் தத்துவவியலில் அதிக ஆர்வம் காட்டினர். அம்மாதிரியான ஆர்வம் தற்போது குறைந்துள்ளது என கருதுகிறீர்களா?

ஆம். நாம் அறிவியல் குறித்தான தனித்துவமான எண்ணங்களை கைவிட்டுவிட்டோம். அறிவியல் மறுமலர்ச்சியின் போது உண்டான இது போன்ற யோசனைகளை இழந்துவிட்டோம். தத்துவவியல் நமது கலச்சார அறிவியலில் ஒரு முக்கியமான பங்கு என்பதை நாம் மறந்துவிடக்கூடாது.

இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில், சார்பியல் மற்றும் குவாண்டம் கொள்கைகளின் பிதாமகர்கள், தத்துவத்தின் முக்கியத்துவதை அறிந்திருந்தனர். அப்போதைய இயற்பியல் விவாதங்களில் தத்துவம் ஒரு முக்கியமான இடத்தைக்கொண்டுருந்தது. ஐன்ஸ்டீனும் ஃபோரும் குவாண்டம் இயற்பியலின் முழுமையை குறித்து விவாதிக்கையில், அதில் பொருண்மையின் உண்மைஎன்பதன் விளக்கம் குறித்து விரிவாக விவாதித்துள்ளனர். குவாண்டம் இயற்பியல் அனுமதிக்காவிட்டாலும், எலக்ட்ரானின் உண்மையானஇடத்தையோ அல்லது உண்மையானவேகத்தையோ கணக்கிடமுடியுமா? என்ற கேள்வி ஒரு தத்துவவாத கேள்வி.

இது போன்ற விவாதங்களை பல காரணங்களுக்காக இப்போது நம்மால் காண முடிவதில்லை. இயற்பியல் விஞ்ஞானிகள் இப்போதெல்லாம் பல்கலைகழகங்களில் படிக்கும் போது வேறு துறை பாடங்களையோ அல்லது பள்ளி வகுப்புகளில் விரிவான பாட முறைகளையோ பற்றி அறிந்து கொள்ள ஆர்வம் காட்டுவதில்லை. அதிக அளவில் இணைந்து மேற்க்கொள்ளப்படும் ஆய்வுகளில் குறைந்த அளவே அறிவியல் அறிவு தேவைப்படுகிறது. விரிவாக சொல்ல வேண்டுமானால், அறிவியல் ஆய்வுகளின் பண்பாடு வெளிப்படும், நிறுவன பயிற்ச்சிகள், ஆய்வு குறித்த மதிப்பீடு, ஆய்வுகான வசதிகள், ஆய்வுக்கான நிதி போன்றவை பெருமளவில் மாறியுள்ளன. இன்று அறிவியல் ஆய்வு என்பது ஒரு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட குழுவுக்கு உபயோகப்படும்படியோ, அல்லது முற்றிலும் உபயோகம் இன்றியோ தான் உள்ளது.

எனவே, தத்துவ அறிவியல் (மற்றும் மானுடவியல்) போன்ற அடிப்படை ஆராய்ச்சிகள் அவசியமாகின்றது. இவை நமது கலாச்சார பெருமையிலும், அறிவியல் வரலாற்றிலும் இன்றிமையாத ஒரு பகுதி என்பதை நாம் உணரவேண்டும்.

அறிவியலின் வேகத்துக்கு தத்துவத்தால் ஈடுகொடுக்கமுடியவில்லை என்று ஒரு குற்றசாட்டு உண்டு. அறிவியல் தத்துவவியலில் புதிய கேள்விகளை தோற்றுவித்துள்ளது என நீங்கள் கருதுகிறீர்களா?

நான் மீண்டும் வலியுருத்திக்கூறுவது என்னவென்றால், அறிவியலுக்கான அதே அளவீட்டை தத்துவத்துக்கு பொருத்தக்கூடாது என்பதே. எடுத்துக்காட்டாக, அறிவியலின் முன்னேற்றம் எவ்வாறு அளவிடப்படுகிறது? அது இறுதி விடையை நோக்கி எவ்வளவு தூரம் நகர்ந்திருக்கின்றது என்பதைக்கொண்டா? அல்லது கேள்விகளைத்தீர்க்கும் வேகத்தைக்கொண்டா? அல்லது, தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியைக்கொண்டா? இன்னும் சொல்ல போனால் மேற்ச்சொன்ன கேள்விகளே தத்துவமுக்கியத்துவம் உடையது.

1960கள் வரை அறிவியலின் முன்னேற்றம் என்பது, புதிய கொள்கைகளை உருவாக்குவதிலும், அவற்றை நிரூபிப்பதிலுமாக இருந்தது. விஞ்ஞானிகள் எல்லாவற்றையும் உள்ளடக்கிய ஒரு கொள்கையை நோக்கி பயனிப்பதாக எண்ணினர். ஆனால் 60களுக்கு பின், தாமஸ் குஃன் போன்றோர், இதற்க்கு மாற்றாக எவ்வளவு வேகமாக பிரச்சனைகளை தீர்க்கின்றோம் என்பதைக்கொண்டு அறிவியல் ஆய்வின் வெற்றியை அளவிடத்தொடங்கினர். அறிவியலின் அதிகபட்ச எல்லை என்ன என்பது குறித்தான கவலை இல்லாமல் போனது.

தத்துவ அறிவியல் தற்போது இம்மாதிரியான விவாதங்களை ஆராய்ந்து வருகின்றது. எனவே இன்று நமக்கு ஆய்வுப்பூர்வமான, அதே சமயம் வரலாற்று ரீதியிலான பிரக்ஞை ஏற்ப்பட்டுள்ளது.

அதே சமயம் நீங்கள் கூறியது போல, அறிவியலின் வளர்ச்சி புதிய கேள்விகளை தத்துவஇயலுக்கு நிச்சயமாக வழங்கியுள்ளது. குறிப்பாக, உயிரிமருத்துவம், பொறியியல், புவியியல் மற்றும் இயற்பியலில் போன்றவற்றில் கடந்த ஒரு நூற்றாண்டு காலமாக உண்டாக்கப்பட்ட மாதிரிகளின் முக்கியத்துவம் மற்றும் அம்மாதிரிகளுக்கும் பரிசோதனைகளுக்குமான தொடர்பு போன்றவை தத்துவ அறிஞர்களின் கவனத்தை ஈர்த்துள்ளது. அதே போல பேஃயன்ஸ் புள்ளியல், பேஃயன்ஸ் மாதிரி குறித்தான ஆய்வுகளை முடுக்கியுள்ளது. கடைசியாக, மூளைநரம்பியல் ஆய்வுகள் மனித மூளை எவ்வாறு செயல்படுகிறது என்ற தத்துவரீதியான முயற்ச்சிகளையும் ஏற்படுத்தியுள்ளது.

எனவே, பல்வேறுவிதமான முயற்ச்சிகளின் ஊடாக, தத்துவமும், அறிவியலும் ஒன்றோடு ஒன்று இணைந்து வளர்ந்து வருகின்றன என்றே கூறவேண்டும்.

அறிவியலில் யதார்த்த மற்றும் போலி யதார்த்தங்களுக்கு இடையே விவாதம் நடைபெருவதாக கூறியுள்ளீர்கள். அது பற்றி விளக்க முடியுமா?

ஆம். அந்த விவாதங்களுக்கு நீண்ட வரலாறு உண்டு. மேலும் அது அடிப்படையில் அறிவியலின் தத்தவ நோக்கு குறித்தானது. அறிவியலின் அடிப்படையான கேள்வியென்ன? அறிவியலின் நோக்கம் இயற்க்கை குறித்த உண்மைகளை ஆராய்வதா? அல்லது காணப்பட்ட நிகழ்வுகளின் தரவுகளை மட்டும் சேகரிப்பதா?

இந்த வேறுபாடுகளை வான்வியலில் துல்லியமாக உணர்ந்துகொள்ளலாம். தாலமியின் வானவியல் பல நூறாண்டுகளுக்கு நிகழ்வுகளின் தரவுகளைசேமிப்பதாக மட்டுமே இருந்து வந்தது. கோள்களின் நீள்வட்ட பாதை குறித்த எந்த முன்னறிவிப்புகளையும் அது செய்யவில்லை. கோப்பர்நிக்கஸின் மாதிரி அறிமுகப்படுத்தப்பட்டபோது, அது கோப்பர்நிக்கஸுக்கும் ரோமன் திருசபைகளுக்கும் இடையே சச்சரவுகளை உண்டாக்கியது. ஏனெனில் கோப்பநிக்கஸின் வானியல் கோள்களின் தரவுகளை சேமிப்பதற்க்கு பதிலாக அவற்றின் இயக்கங்கள் பற்றிய உண்மையை ஆராய்ந்தது.

இதை நாம் அப்படியே தற்கால அறிவியலுக்கு பொருத்திப்பார்க்கலாம். வண்ண குவார்க்குகள் உண்மையிலேயே இருக்கின்றனவா? அல்லது குவாண்டம் வண்ணைஇயக்கவியலின் வலிமயான தொடர்புகள் அவ்வாறு தோற்றமளிக்கின்றனவா? ஹிக்ஸ் போஸான் உண்மையான துகளா? அதே போல கரும்பொருள்? இவ்வாறாக எல்லையின்றி விரிவடைய முடியும்.

நீங்கள் முன்னோக்கிய யதார்த்தவாதம் என்ற கருதுகோளை முன்வைக்கின்றீர்கள். என்ன அது?

நான் முன்னோக்கிய யதார்த்தவாதத்தை யதார்த்தவாதத்தின் ஒரு பகுதியாக பார்க்கின்றேன். அது உண்மைஎன்பது அறிவியலுக்கு முக்கியமான ஒன்று (குறைந்தபட்சம் என்னளவில்) என்று வலியுருத்துகின்றது. கிடைக்கும் சாட்சிகளின் அடிப்படையிலும், திரட்டப்படும் தரவுகளின் அடிப்படையிலும் சிறந்த மாதிரிகள் தயாரிக்கப்படலாம். ஆனால் நமக்கு இயற்க்கையை பற்றி கடவுளின் கண் இல்லை என்பதையும் நாம் ஒத்துக்கொள்ளவேண்டும். நமது கருத்துருவாக்கங்கள், கோட்பாடுகள், முறைமைகள் மற்றும் தொழில்நுட்ப கூறுகள் வரலாறு மற்றும் கலச்சாரத்தின் அடிப்படையில் அமைந்தவை. இதற்க்கு அர்த்தம், நாம் இயற்க்கையை குறித்த உண்மையை அறியமுடியாது என்பதா? நிச்சயமாக இல்லை. இதற்க்காக அறிவியலின் முன்னேற்றத்தை தடை செய்ய வேண்டுமா? கண்டிப்பாக இல்லை.

நீங்கள் விஞ்ஞானத்தில் ஆதாரத்தின் பங்கு பற்றி எழுதியுள்ளீர்கள். இது சூடான விவாதங்களை கிளப்பி உள்ளது. ஏனெனில், இயற்பியலின் சில பகுதிகள் போதுமான ஆதராங்கள் இன்றி உள்ளன. இந்த கோட்பாடுகளை சோதிக்க மாதிரிகளும் இல்லை. இம்மாதிரியான நிலையில், நீங்கள் பரிணாமவாதம் இல்லாதபோதும் உண்மையான அறிவியல் ஆய்வு (இந்த கட்டத்தில்) செய்யப்படலாம் என்று நினைக்கின்றீர்களா?

நான் குறிப்பிட்டது போல இது ஒரு முக்கியமான கேள்வி. நம் அறிவில் முன்னோக்குத் தன்மை இருந்தாலும், அது யதார்த்தமாக இருக்கின்றதா என்று சோதிக்கவேண்டும் என்பதே கேள்விக்கான பதில். மேலும், இது நாம் எவ்வாறு கற்பனாவாத கூறுகளை சேகரித்து, பகுபாய்வு செய்து, ஆதரங்களை புரிந்து கொள்கிறோம் என்பதிலும் இருகின்றது (இது உண்மையானதாக இருக்கலாம் அல்லது இல்லாமலும் இருக்கலாம்). அண்டவியல் அல்லது துகள் இயற்பியல் போன்ற பகுதிகளில் ஆதாரங்கள் சேகரிப்பது மட்டும் கடினமான வேலை இல்லை, சான்றுகளை விளக்குவதற்கு நாம் கொண்டுள்ள கருவிகளும் பெரும்பங்கு வகிக்கின்றன. அப்படியானால், அந்த கருவிகளை உண்மையைக் கண்டுபிடிப்பதற்கானவேலையில், காட்டாக அதிசமச்சீர் துகள்கள் அல்லது கரும் ஆற்றல் போன்ற துறைகளில், எப்படிப் பயன்படுத்துகிறோம் என்று சொல்வது மிக முக்கியமானது.

எடுத்துக்காட்டுக்கு, அதிசமச்சீர் துகள்களை பற்றிய ஆய்வையே எடுத்துக்கொள்வோம். இங்கே ஒரு விஞ்ஞானி முதலில் கற்பனாவாத கோட்பாட்டை உருவாக்குகிறார், பின் அதிலிருந்து, அனுபவ ரீதியான விளைவுகள் எடுக்கப்படுகின்றன. பிறகு சோதனைச்சாலையில் விளைவுகள் சரியா, தவறா என்று சரி பார்க்கப்படுகின்றன. இன்றைய நிலையில் இது ஒரு பழமையான் வழிமுறையாகும். விளைவுகளை சோதிக்கும் விஞ்ஞானிகளுக்கு இது அதிகமான நேர விரையத்தை உண்டு பண்ணக்கூடியது. மேலும், அனைத்து துகள் கோட்பாடுகளையும் சரி பார்ப்பதோ, அல்லது அனைத்து அதிசமச்சீர் துகள் மோதல்கலன் தரவுகளையும் உபயோகப்படுத்துவதோ சாத்தியமற்றது.

மாற்றாக, துகள் இயற்பியல் ஆய்வாளர்கள் மேம்பட்ட முறையினை கைகொள்கின்றனர். இங்கு இலட்சிய மாதிரிக்குஅப்பாற்பட்ட புதிய, ஆதாரங்கள் இதுவரை கண்டறியப்படாத, ஆற்றல் மண்டலங்களை ஒதுக்கிவிடுகின்றனர். எது நம்மால் சாத்தியமாகூடியதோ அங்கு மட்டும் புதிய வாய்ப்புகளுக்காக ஆய்வு மேற்க்கொள்கின்றனர். இம்முறையில், புதிய துகள்கள் எதுவும் கண்டுபிடிக்கபடாவிட்டாலும் துறை முன்னேறியதாகவே எடுத்துக்கொள்ளப்படும்.

தத்துவரீதியாக பார்க்கையில் மாற்றம் என்பது பழைய யோசனைகளும், கோட்பாடுசோதனை இடையேயான ஒருங்கினைவு மட்டுமல்ல. மாறாக, அறிவியல் முன்னேற்றமும் உண்மையை நோக்கிய பயணமுமே ஆகும். அதே சமயத்தில், என்னைப்போன்ற யாதர்தவாதிகளின் பங்களிப்பு முக்கியமானதாகும். யதார்தவாதியின் பங்களிப்பானது, இயற்க்கையில் எது சாத்தியம் என்பதை பற்றியே இருக்கும். இதிலிருந்து உண்மையான சில படிகளை அடைவதே வெற்றியாகும். முன்னோக்கிய யாதார்த்தவாதம் இதனை நோக்கியே பயணப்படுகிறது.

இது குறித்தெல்லாம் எப்போது சிந்திக்க தொடங்கினீற்கள்?

1996ல் ரோம் பல்கலைகழகத்தில் உள்ள இயற்பியல் நூலகத்தில் பிசிகல் ரிவ்யூவின் பழைய இதழ்களை புரட்டிக்கொண்டிருந்த போது! தற்செயலாக 1935ல் வெளிவந்த ஐன்ஸ்டைன்பொடொஸ்கிரோசனின் குவாண்டம் இழையில் குறித்த கட்டுரையை கண்டேன். அதன் முதல் பக்கத்தில் இருந்த இயற்பியலின் உண்மைத்தன்மைஎன்ற சொல்லால் மிகவும் கவரப்பட்டேன். ஏன் ஒரு இயற்பியல் கட்டுரையில் உண்மைத்தன்மைகுறித்து கவலைப்படுகிறார்கள் என்று எனக்கு ஆச்சரியமாய் இருந்தது. மேலும், அந்த கட்டுரைக்கு நீல்ஸ் போஃரின் பதிலையும் நான் கண்டேன். அதுவே உண்மைத்தன்மைகுறித்த என் ஆய்வின் முதல் படி.

அறிவியலின் மதிப்பை பரப்பியதற்காக ராயல் அகடெமியின் இந்த பரிசு உங்களுக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. தற்போது நடைபெறும் அறிவியல் விவாதங்களில் தத்துவத்தின் பங்களிப்பு என்னவாக இருக்கும் என்று நினைக்கின்றீர்கள்?

நிறைய! நிச்சயமாய் ஒரு தத்துவவாதியின் வேலை அறிவியல் ஆய்வுசெய்வதோ அல்லது ஒரு கோட்பாட்டைவிட இன்னொன்று சிறந்தது என்று சொல்வதோ அல்ல! சில மோசமான தத்துவவாதிகள் இதனை செய்கின்றார்கள் என்று அறிவேன். ஆனால், என்னைப்பொருத்தமட்டில், ஒரு தத்துவவாதியின் வேலையானது, கோட்பாட்டு அறிவியல் ஆய்வில் ஆதாரங்களின் பங்கையும், அதன் துல்லியம் மற்றும் நம்பகத்தன்மையை சோதிப்பதே ஆகும். முக்கியமாக ஆய்வு முறைமைகள் எந்த அளவு பயனுள்ளதாக இருக்கின்றன என்று ஒரு தத்துவவாதி சோதிக்க வேண்டும்.

இந்த வகையில் தத்துவ அறிவியலின் பங்கு சமூகத்தில் இன்றியமையாதது என்று நினைக்கின்றேன். தத்துவவாதிகள் அறிவியலின் முக்கியத்துவத்தை சாமானியர்களுக்கும் கொண்டு சேர்ப்பார்கள். அறிவியலுக்காக குரல் கொடுப்பதிலும், பொதுவான அறிவியல் குறித்த தவறான கருத்துகளை விளக்குவதிலும், அறிவியல் சார்ந்த அரசியல் பிரச்சனைகளிலும், அறிவியல் திட்டங்களை உருவாக்குவதிலும் முக்கிய பங்கு வகிப்பார்கள். இதனால் தான் நான் எப்போதும், அறிவியலின் பயனை பற்றி மக்களுடன் விவாதிப்பதில் மகிழ்ச்சி அடைகிறேன்.

நன்றி குவாண்டா மேகசின்

காதல் கடிதம்!

சமீபத்தில் அ.முத்துலிங்கத்தின் கட்டுரை ஒன்றை படித்த போது, எழுத்தாளர் பிரபஞ்சன் பற்றி சுவரசியமான விஷயம் ஒன்று தட்டுப்பட்டது. பிரபஞ்சனின் இளவயதில் தன் கண்ணில் தட்டுப்படும் இளம் பெண்கள் அனைவருக்கும் காதல் கடிதம் தந்து விடுவாராம். தந்த கடிதங்கள் பலனலித்ததா என்று தெரியவில்லை. ஆனால் எல்லோருக்கும் காதல் கடிதம் என்ற செய்தி என்னை நிரம்பவே கவலைக்குள்ளாக்கியது! பின்னே ஒருவருக்கு கூட காதல் கடிதம் எழுதாத ஒருவனுக்கு அதிர்ச்சியாக இருக்குமல்லவா? இனி இந்த வயதான காலத்தில் யாருக்கு எழுதுவது? அப்படியே எழுதினாலும் இந்த காலத்துப்பெண்கள் கடுதாசியையெல்லாம் மதிப்பார்களா என்று தெரியவில்லை. அதிலும் முக்கியமானது முன் பின் தெரியாத பெண்ணுக்கு என்னவென்று கடிதம் எழுதுவது? பிரபஞ்சன் எழுதும் கடிதங்கள் சுமாராக பதினைந்து பக்கங்கள் வருமாம். ஆனால் பதினைந்து பக்கத்துக்கு என்ன எழுதினார் என்று தெரியவில்லை. கவிதைகள் எழுதலாம், ஆனால் பொய் சொல்வதில் எனக்கு உடன்பாடில்லை. செயற்க்கை அறிவை பற்றியோ, சிசிலியன் டிபன்ஸ் பற்றியோ எழுதலாம் ஆனால் செருப்படி வாங்கும் உத்தேசமும் இல்லை.

கல்லூரி காலத்தில் காதல் கடிதம் போன்ற ஒன்று எழுத வாய்ப்பு கிடைத்தது. நண்பன் ஒருவன் வகுப்பு பெண் ஒருவருடன் நல்ல நட்பில் இருந்தான். அவன் அப்பெண்ணை காதலிக்கிறான் என நண்பர்கள் நாங்கள் கிண்டல் செய்வோம். அவனோ, ஒரு வெட்கத்துடன் சும்மா இருங்கடா என்று ஓடி விடுவான். அவன் ‘உம்’ என்றால் அந்த பெண்ணிடம் போய் பேச நாங்கள் தயாராய் இருந்தோம். ஆனால் ‘உம்ஹும்’ தான் வந்துகொண்டிருந்தது. ஒரு முறை லேப்பில் ஏதோ பரிசோதனை செய்யும் போது ஒயரை சீவுகிறேன் என்று கையை சீவிக்கொண்டேன். வந்த ரத்தத்தை ஏன் வீணாக்குவானேன் என்று ஒரு தாளில் ‘ஐ லவ் யூ’ என்று எழுதி வைத்துக்கொண்டேன். அந்த நண்பனிடம், ரத்ததில் எழுதிய தாளை அந்த பெண்ணிடம் நீ தான் எழுதியதாக கொடுத்துவிடுவோம் என்று மிரட்டி வைத்து இருந்தோம். அவனும் பயந்து கொண்டு டீ, வடை என்று ஸ்பான்ஸர் செய்து கொண்டிருந்தான். அடுத்த கட்டமாக திரைப்படம் ஒன்றுக்கு அழைத்துப்போக சொல்ல இம்முறை கொடுக்கறதுனா கொடுத்துக்க என்றுவிட்டான். மனம் தளராத நண்பன் ஒருத்தன் என்னிடம் ‘நீ அந்த பேப்பரக்கொடு, நான் கொண்டுபோய் கொடுக்கறேன்’ என்றான். பர்ஸில் இருந்து பேப்பரை எடுத்து விரித்தால், எழுதிய எழுத்துக்களை காணோம். அன்று கற்று கொண்ட பாடம் ரத்தத்தில் எழுதிய கடிதம் எவிடன்ஸ் ஆகாது!

இந்தியா – ஒரு சுருக்கமான வரலாறு

சமீபத்தில் நடந்த ஆய்வு ஒன்றில் இந்தியாவில் ஆரியரின் ஊடுருவல் உறுதி படுத்தப்பட்டு இருக்கிறது. இந்திய வரலாற்றில் இதன் தாக்கத்தை சுருக்கமாகப் பார்ப்போம். இந்த ஆய்வில் தெரிய வந்திருக்கும் முக்கியமான தகவல் என்பது ஆரியர்களில் இந்தியாவிற்க்கு வந்தவர்கள் ஆண்கள் மட்டுமே என்பது. அதாவது ஸ்டெப்பி புல் வெளிகளில் இருந்தும், அரேபிய பாலைகளில் இருந்தும் பொண்டாட்டி தொல்லை தாங்காமல் ஒடி வந்தவர்கள் என இவர்களை கொள்ளலாம். குளிர் பிரதேசத்து பெண்கள் வாழைப்பழம் வேண்டும் என்று அடம் பிடித்ததாகவும், பாலை நிலப்பெண்கள் ஆப்பிள் வேண்டும் என்று அழுததாலும், தங்கள் பொறுமையை இழந்த ஆண்கள் கூட்டம் ஒன்று, இதோ வருகின்றேன் என்று கிளம்பி கைபர் போலன் கணவாய் வழியே சிந்து சமவெளியை அடைந்தது. அவர்கள் வந்த நேரம் பழங்குடி வாழ்க்கையில் இருந்து அரசுகள் உருவாகிக்கொண்டிருந்த காலம். வந்தவர்கள் புது மன்னர்களிடம் போய் தங்கள் துன்பத்தை சமஸ்கிருதத்தில் புலம்ப, அதுவே இந்திய தத்துவாமாக வளர்ந்தது என்கினறனர் ஆய்வாளர்கள். இவர்களின் நிலை கண்டு இரங்கிய மன்னர்கள், நம்மையே அழச்செய்தவன் குலத்தலைவர்களையும் நமக்காய் அழச்செய்வான் என்றென்னி, தங்கள் ஆலோசகர்களாகவும், தூதுவர்களாகவும் வைத்துக்கொண்டனர். இவர்கள் தூரத்து ஊர்களிலும், காடுகளிலும் உள்ள மக்களை ஒருங்கிணைக்க பயன்படுத்தப்பட்டனர். இவர்களின் சதியாலேயே சிறு தெய்வங்கள் மதத்திற்க்குள் கொண்டுவரப்பட்டு, இந்து மதம் என்னும் பெருதெய்வமதம் பிறக்கின்றது. இவ்வாறாக இவர்களின் வாழ்க்கை நகர்ந்து கொண்டு இருக்கும் போது, தாங்கள் ஏன் இங்கு வந்தோம் என்பதை மறந்து இங்கேயே பெண்ணெடுத்து அவர்களின் ஆணைக்கு கட்டுப்பட்டு வாழ்ந்து வந்தனர். இல்லறமே நல்லறம் என்று மக்களுக்கும் மன்னனுக்கும் எடுத்துறைத்து வந்தனர். இவர்களை நம்பி கல்யாணம் செய்து கடும் மன உளைச்சளுக்கு ஆளான கவுதம சித்தார்த்தன் என்னும் மன்னன் இவர்களை பழி வாங்க உறுதி பூண்டான். பொளத்தம் பிறந்தது. புத்த மதத்தினர் ஆசையே அழிவுக்குக்காரணம் என்றனர். பெண், பொன் இரண்டும் மாயை என்றனர். தங்கள் மனைவிக்கு தங்க அட்டிகை வாங்கித்தர முடியாமல் தினமும் பழைய சோறு குடித்துக்கொண்டிருந்த ஆண்களை எல்லாம் பொளத்த சிந்தனைகள் பெரிதும் ஈர்த்தன. இதே சமயத்தில், ஆடை கூட அழிவுதான் என்ற சமண மதமும் பெருவளர்ச்சி அடைந்தது. மக்கள் புத்த மதத்தையும் சமணத்தையும் தழுவத்தலைப்பட்டனர். இந்த களோபரத்துக்கு இடையில் கிரேக்கதிலும் இன்னும் அதனை சுற்றி இருந்த தேசங்களிலும், இறைச்சியை மிளகுப்போட்டு வருத்தால் அபார சுவை இருப்பதை கண்டுக்கொண்டனர். மிளகுதேசமாம் இந்தியாவில் இருந்து அதனை வாங்க கப்பல் கட்டிக்கொண்டு இங்கு வந்து சேர்ந்தனர். இதனால், வியாபாரிகள் என்றொரு சமுகம் தோன்றி வளர்ச்சி அடைந்தனர். இவர்கள் கொல்லக்கூடாது, திருடக்கூடாது போன்ற அம்சங்களை போதித்த சமண, புத்த மதங்களை பெரிதும் விரும்பினர். இக்கருத்துகளை கள்வர் முதற்க்கொண்டு பரப்ப எண்ணி நிறைய செலவு செய்தனர். இதனால் இம்மதங்கள் இந்தியாவெங்கும் பரவி விரிந்த்து. இந்த நேரத்தில், இந்தியாவின் கடைக்கோடியில் தமிழினம் என்றொரு கூட்டம், கள்ளருந்தியும், கவிதை எழுதியும் காலம் கழித்து வந்தது. இவர்களை மூன்று பெரிய மன்னர்கள் ஆண்டு வந்தாலும் மூவருக்கும் பெரிய வேறுபாடு இன்றி ஒருத்தர் இன்னொருத்தரை அழிப்பதையே வேலையெனக்கொண்டு இருந்தனர். இதற்காக மாடு திருடுவது, திருடிய மாட்டை திருப்பி திருடுவது போன்ற போர்தந்திரங்களை கடைப்பிடித்து வந்தனர். இவ்வாறு இவர்கள் விளையாடிக்கொண்டு இருக்கும் போதே, கர்னாடக தேசத்தில் இருந்து முத்தரையர் என்ற வம்சத்தினர், தமிழகத்தை பிடித்தன்ர். சமணர்களாகிய இவர்கள், கள்ளுண்டு போதையில் பெண்களின் இடையை பற்றி பாட்டெழுதிக்கொண்டு இருந்த தமிழர்களைக்கண்டு மனம் வெதும்பினர். அவர்களை திருத்த வேண்டி, திருக்குறள், நாளடியார், எட்டியார், முப்பத்திரெண்டு அடியார் போன்ற உபதேச நூல்களை எழுதச்செய்தனர். இவ்வாறாக அடுத்த இரு நூற்றாண்டுகளில் தமிழகம் எங்கும் சமணமும், புத்தமும் பரவிற்று! இது மன்னர்களோடும் மக்களோடும் மதுவருந்தி, மாட்டுக்கறி சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்த அந்தணர்களை கொதித்தெழச்செய்தது. ஆழவார்கள், நாயன்மார்கள் என்றொரு கூட்டம் பாட்டு பாடியே மக்களை கவர புறப்பட்டது. பாடல் இசை போன்றவை தடை செய்யப்பட்டிருந்த புத்த, சமண மதங்களால், இவர்கள் முன் போட்டியிட முடியவில்லை. கிளம்பிச்சென்றவர்களை துரத்திக்கொண்டேபோனதில் இமையமலையே வந்துவிட்டது. இவ்வாறாக, வைதிக பெருமதம் தென்கோடியில் இருந்து வட கோடிவரை பரவியது. இந்த சமயத்தில், ஆரியர்கள் புறப்பட்டு வந்த தேசங்களில் இருந்தவர்களுக்கு, தங்கள் முன்னோர்களின் நியாபகம் வந்தது. தங்கள் பாட்டிகளை ஏமாற்றிச்சென்றவர்களை பழி வாங்க எண்ணி படை எடுத்து இந்தியா வந்தனர். வந்த பிறகு தான் அரேபிய பிரியாணியை விட இந்திய பிரியாணி சுவையாய் இருப்பதை கண்டுக்கொண்டனர். இங்கேயே தங்க முடிவு செய்தனர். இவ்வாறாக முகலாய ஆட்சி இந்தியாவில் வேறூன்ற தொடங்கியது. பின் ஆங்கிலேயர் வந்ததும், காந்தி வந்ததும் நீங்கள் அறிந்ததே.எத்தனை மாற்றம் வந்த போதும், பழங்காலத்தில் தங்கள் வீட்டுக்காரம்மாவிடம் வாங்கிய அடிகளை ஆரியர்கள் மறக்கவில்லை.இந்து மதம் வளர்ந்த போது, அடிகளை குறைவாக வாங்க எண்ணி பல கட்டுபாடுகளை ஸ்மிருதிகளின் பெயரால் உள்நுழைத்து தங்களை காத்துக்கொண்டனர். ஆனால் சுதந்திரம் பெற்ற போது, காந்தியை சுட்டுவிட்டு பதுங்கியிருந்த நேரத்தில், அப்போதைய இந்திய அரசு பெண்களுக்கு வாக்குரிமை தந்ததையும், சொத்துரிமை தந்ததையும் தடுக்கமுடியவில்லை. பின் அடுத்த எழுபது ஆண்டுகளுக்கு கடும் போரட்டத்துக்கிடையே தங்களை தகவமைத்துக்கொள்ள வேண்டிய நிர்பந்தத்துக்கு இந்து/ஆரியர்கள் ஆளாயினர். பின் 2014ல் மனைவியால் கடும் துன்பத்துக்கு ஆளாகி, பின் தப்பித்து, டீ விற்றுக்கொண்டிருந்த மோடி என்றொரு தீர்க்கதரிசியின் கடும் முயற்ச்சியால் புது ஆரியவர்த்ததின் அடிக்கல் நாட்டப்பட்டது. இது மேலும் மேன்மேலும் வளர்ச்சியை அடையும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகின்றது.

எது சிறந்த டயட்?

சமீபகாலங்களில் மக்களுக்கு உணவின் மீது ஒரு பயம் உண்டாகி, எது சிறந்த உணவு என்பது குறித்து பொதுவெளியில் பெரிய விவாதம் நடந்து வருவதை கவனித்திருப்பீர்கள். சிலர் மண்ணின் உணவே மக்களை காக்கும் என்று கூவ, இன்னொரு பக்கம் ‘பேலியோ’ என்று ஒரு மந்திர சொல் தமிழ் சமூகத்துக்கு அறிமுகமானது. இதிலும் வெஜ் பேலியோ என்றொரு சந்து உருவாகி அங்கும் மக்கள் வாழ்ந்து வருகின்றனர். இம்மாதிரியான உணவு தொடர்பான விவாதங்களை தொடர்ந்து கவனித்து வருகின்றேன். சமீபத்தில் காண நேர்ந்த உணவு குறித்தான ஒரு காணொளியை பற்றி பகிர்ந்துகொள்ளவே இந்த பதிவு.
ரான் சேகல் என்பவர் “What’s the best diet for humans” என்ற தலைப்பில் TEDx Rubbianல் உணவு குறித்தான தன் ஆய்வுகள் பற்றி பேசியது. இணைப்பு இங்கே:

ரான் உணவின் தன்மையை ரத்ததின் குளுகோஸ் அளவுகளை கவனிப்பதன் மூலம் தீர்மானிக்கலாம் என்கிறார். அதிகமான குளுகோஸ் அளவுகள் வெகு விரைவில் பசியை உண்டக்கும். எனவே மீண்டும் அதிகமான உணவு, அதிக குளுகோஸ் அளவுகள் = உடல் பருமன் மற்றும் சர்க்கரை வியாதி.
இதில் சுவராசியமான விஷயம் ஒரே உணவு ஒருவருக்கு குளுக்கோஸ் அளவுகளை அதிகரிப்பதாகவும், இன்னொருவருக்கு குறைப்பதாகவும் இருப்பது தான். மேலும் இந்த குளுக்கோஸ் அளவு விஷயத்தில், நம் வயிற்றில் இருக்கும் ‘கட்’ பேக்டீரியாக்களும் ஒரு முக்கியமான பங்கு வகின்றதாம். நாம் உண்ணும் உணவின் தன்மை இந்த பேக்டீரியாக்களின் ஜீன்களினை மாற்றுவதற்க்கு கூட வாய்ப்புகள் உண்டு.
அதாவது பொதுவான டய்ட் என்று எதுவும் இல்லை. அவரவர் உடல்வாகை பொருத்து ஒரு உணவு கொழுப்பாக சேகரம் ஆவதும் ஆகாததும் என்கிறார்.
ரானின் அமைப்பு என்ற வலைமனையில் இது குறித்தான ஆலோசனைகளை வழங்கி வருகின்றது. யார் வேண்டுமானலும் உறுப்பினராக பதிவு செய்துகொள்ளலாம்.
ஒரு அறிவியலாளனாக இந்த முறை எனக்கு திருப்தி அளிகின்றது. வீட்டிலேயே செய்துபார்க்கலாம். ஒரு குளுக்கோமீட்டர் மிஞ்சி போனால் ஆயிரம் ரூபாய் வரும். மற்றவற்றை போலின்றி நம் உணவுகளை நாமே தீர்மானித்துக்கொள்ளலாம் என்பது தான் இதன் சிறப்பு. துணிந்தவர்கள் செய்யக்கடவீர்களாக!

Witnessing Greatness

For the past two days I thought of writing my experience in Dr. SSN Rajalakshmi College of Arts & Science workshop in which we have recently provided lectures on LaTeX. But due to my health issues and some works related to our publications, I can’t find much time to write a lengthy article. In fact, this post too not about that workshop but about a particular person — the principal of that College — Prof. M. Daniel (Shortly MD for us).

He taught me two courses during my post graduation in Bharathidasan University: Nonlinear Dynamics and Electromagnetic Theory. We’re very lucky to study under the great personalities like Prof M. Daniel, Prof Kaliannan, Prof. Parathasarathy, Prof. K. Ramamurthi and Prof. S. Dhanushkodi. Of which Prof. MD is very professional and his lectures are informative and inspiring. He would start from what is in the syllabus and ends his course with what is in the syllabus (again). Even though there won’t be much difference between the beginning and end lectures, you can understand the difference in your knowledge level (something like zero to hero). Especially, Electromagnetic theory — I can bet no one can teach that subject to his level (And no one would suggest you to follow J. D. Jackson — During one of my interviews, I was asked which book I have used for EMT and when I replied that J. D. Jackson, some eyebrows were raisen!)

Also, when we conduct our first science day celebrations, his questions (yes! just questions) greatly shaped that event and then now it tends to be a tradition in the department (Of course an equal support we received from the then HOD Prof. K. Ramamurthi too). I have worked under him during certain occasions and greatly admired his leadership quality. So, when I heard he is heading an institution, I was just curious about how he is handling the things. And this workshop paved a way to witness his capabilities once again.

During the inauguration, he surprised me from rightly pronouncing LaTeX (it is La-Tech; not La-Tex) to reminding our PG days. He briefly summarised the importance of learning LaTeX and discusses its usage on different arena. And then, after the valedictory we spent a quality of time with him in his office, discussed how to implement and improve the usage of LaTeX in the institution. Our suggestions like students can be asked to submit their assignments in LaTeX, a LaTeX club can be initiated and designing own thesis style files for the college are greatly welcomed by him and he is able to coordinate different departments and persons immediately, asked them to start the things as early as possible. Further, he requested the Head of Physics to monitor the progress and to report him. The Head of Physics was also requested to conduct a FDP for the faculties, so that more students can learn from them.

During the course of interaction, many people come and go with different problems. He suggested solutions and move on. I just experienced how a true leader can use his power and extract great output from his team. Indeed this visit provides me an opportunity to once again witness the greatness of one of our beloved teachers in his suite but with a different boots. Like many of his students and colleagues, for me too, he remains as a great inspiration!

Urgent: Need a dream interpreter

There’s a book of dreams, which I found recently. It could offer the meanings of your dreams. This morning, I searched the entire book for “focusing through a 50 mm Nikon lens” and nope. Nothing about it.

Even there were details for eating curd rice and jumping across the ocean (!!!) but nothing about this 50 mm thing. There are meanings for a cafe, Africa, copper, sawdust and even for the US mail box. But, not for my cause.

As you know these interpretations are bit complicated and not so obvious. For example if you dreamt of riding bike, you may think that soon you’ll have a travel, but, no. By Tsvetkov interpretations, it means that there could be a delay in your court cases. This is not the only interpretation, Freud has an another interpretation that you soon will fail in your sexual life and your partner will be disappointed (that might be obvious!). So by any means, dream of riding a bike is not a good sign and viewing through a lens may have a different meaning than what you think!

Also, there’s a well known rule that the dreams of first jama will be real in three months and the dreams of third jama will be real in one month (what about the second jama?). Since, mine is an early morning dream it could be real within ten days. Just ten days. If you wonder what could happen in ten days just look into the the Newyorker’s article “10 Days That Changed History”.

So it is now marked in double bold red of “highly urgent” and any researcher here good at interpreting these dream??? For good and satisfactory interpretations I could offer half of my country and a beautiful princes!

The Not So Popular Places in Trichy

Here’s a top ten list of places in and around Trichy, which are not so popular yet it is worth to pay a visit.

Check this slideshow for the places:


And here’s the locations details of the places:

10. Avur Church:

9. Butterfly park:

8. Sri Devi Temple:

7. Trichy Museum:

6. Shri Naganathaswamy Temple:

5. Thiru Engoi Malai:

4. Thiruvellarai stone pond:

3. Narthamalai Temple Remains:

2. Kodumbalur Moovar Koil:

  1. Thiruvermbur Fort Temple:

LaTeX Vs MS Word

Got a chance to read a nice article in plos one entitled “An Efficiency Comparison of Document Preparation Systems Used in Academic Research and Development” by Markus Knauff and Jelica Nejasmic from the University of Giessen, Germany (DOI:10.1371/journal.pone.0115069).

It is one of the top 25 articles of 2015 listed by Scientific American (Oct, 16 Issue). The one line is LaTeX vs MS Word. Which one is the best for academic writing? The study was conducted using volunteers, specialized or well versed either in Word or LaTeX. The participants were requested to typeset three different kinds of a journal page and at the end they were requested to answer an questionnaire.

A complete text page with different size of headings and paragraphs were given for the first typesetting experiment. A page consists of tables and texts were given as the second experiment and a page with complex mathematical equation was given for the third. All the pages were extracted from a German journal Kognitionswissenschaft. Parameters such as number of words typesetted in a given time, formating errors, typos and grammatical errors were considered to estimate the typesetting efficiency. They conclude, LaTeX users are slower than MS Word users (MSWU) and they have more typos than MSWU. Their productivity largely affects with usage and even the tables produced by LaTeX users are not as good as MSWU. But the LaTeX user’s excelled in producing mathematical equations and they’re the most satisfied ones with their final output and they feel less tensed and less frustrated while using their package than the MSWU. So, even though the overall quality of the LaTeX document is good, since its affects the productivity of the user and considering the typos it could be considered only for the texts heavily loaded with mathematical equations. Since the researchers are mostly funded by federal agencies, which obviously means the money of the people, wasting time in a less productive software like LaTeX should be avoided.

They explained the high satisfactory feeling of LaTeX users in terms of cognitive dissonance (Each individual has a motivational drive to seek consonance between their beliefs and their actual actions. If a belief set does not concur with the individual’s actual behavior, then it is usually easier to change the belief rather than the behavior). Which means that since LaTeX users believe their software is perfect, they tends to be more satisfied than the MSWU.

The results are really surprising me. I’m using both the packages for a while and my personal experiences are exactly opposite to this one (In case if you ask me to rate the WYSIWYG editors I would place Word only after LibreOffice and WPS office). So, I hope the authors really missed something while judging the results. First of all, they use single papers rather than a complex texts like articles for the experiment. Even Though I’m good with LaTeX, I always consider Word for typesetting letters because it is not necessary to define all the parameters, margins, fonts for just a simple letter. LaTeX is for a Big Match not for the street cricket. Anyone who typeset their thesis in Word know its limitations, if you alter a word or line, it is possible to affect the entire document. Secondly, the LaTeX users of the experiment are not using any style files. I know somebody who can write their own styles files (that includes myself!). Those people also (like any LaTeX user) copy the preamble from an old file. This applies to tables and figures. So when you blankly typing the preamble and table texts I’m sure even the experienced user should also struggle and this might be understood as large formatting errors and slower typesetting speed. Typos are agreeable because Word processor has an well built Spell and Grammatical checker and the open source editors are not so as elite as word. But the point is that they are evolving. Anyone who used LibreOffice and Word during the XP era may understands what I mean. Current LibreOffice 5 package is much more sophisticated than current Word.

Finally, considering cognitive dissonance, I wonder don’t the Word users have the same feeling? Why are they less satisfied? May be the results are very obvious, that the MSWU are using Word since they don’t have choices or alternatively since in LaTeX the output is something different from the authors input, it may makes them happy (Like getting salary for the work). One great missing part that the authors didn’t discussed is handling bibliography. I bet, no word processor can match that with LaTeX. Formatting to different journal requirements are much easier in LaTeX, just by changing the few lines at the top and bottom, you’re ready for your next submission which is not possible with Word. So, much more clear investigation is required to properly address the LaTeX vs MS Word issue rather than concluding it from few page experiment. Upto that long live LaTeX!

Does it possible to set sail the drowning Indian PSU’s? Yes it is!

Indian public sector undertakings (PSU) are well known for their slowness, in-productivity, mediocrity and annoying worker unions. They hardly earn profit and even hardly have respect among people. It’s a usual story that these industries ate millions of public money over years and at certain point government tends to sell them to private.

A question generally arise is, even with the tremendous back up from the government, how they fail? There might be several reasons from our red tape methods to external interference from politicians. But even with these limitations, is it possible to run a PSU successfully? And a government run institution can ever earn profit? Many may say No, but Dr. V. Krishnamurthy had a different answer.

Dr. Krishnamurthy chaired as a director of three prestigious Indian PSU’s (Bharat Heavy Electricals Ltd, Maruti Udyog and Steel Authority of India) at their critical position and with his hard work and management skills he brought them to the top position. Awarded with India’s all the top three awards, he is a respectful figure among Indian technocrats. He wrote about his memories and experience with these three companies as a detailed account in his memoir “At the Helm” and it could be a worth to take — lesson for any company as well as the enthusiastic individuals and leaders.

The core of his management philosophy (as expressed in the book) is:

  1. Treat people with dignity
  2. Constant communication
  3. Creating awareness among the workers
  4. Customer centred approach
  5. Constant upgrading of technology

Treat people with dignity:

Usually, managers of the company tend to keep a distance from their workers. Also most often the workers are treated as secondary and concern over their welfare is usually ignored. But all over his life, Krishnamurthy tend to break this wall. He used to go around the working area in the evening and ask about the workers work, family and health. He is capable of calling his workers with their first name (~7000 names!). Whenever possible he include the union leaders in decision making. If there is a conflict between management and workers in terms of bonus or working style, he tend to stand on the sides of workers. Even more, he introduced uniform dress code, so that, from the director to the end worker would wear the similar dress. Such a acts induced great respect for him among the workers and it is possible for him to direct them all towards a particular goal.

Constant Communication:

It is obvious that, proper communication is essential for any company to succeed. But government institutions often lack of this. Managers don’t know what their workers are doing and the director don’t know what up to their managers. Usually decisions were made by the secretaries of the ministry and no one wonders why there is such a task or who ordered that. Krishnamurthy used to build up a top to bottom communication protocol, so that every one knows what is their duty and what the management expect them to do. Monthly meetings were organized and the progress is discussed with the workers. He made everyone to know, whats happening in the industry. So that everyone knows what is their role in that.

Creating Awareness Among the Workers:

Krishnamurthy believed that the workers should know, what is the goal of the company and introduced step-by-step plans, through which the motto can be achieved. He used to typeset those plans and made them circulate among the workers. This act create more responsibility among the workers and they tend to be more productive.

Customer Centered Approach

In government industries no one bothers about the needs of the customer. Company may have particular design and the customer should stick with it. There is an ‘unknown’ time between the placement of an order and its delivery. Such a acts obviously leads to low customer base. Krishnamurthy introduced a plan by which approximate date of the delivery will be intimated to the customer and if it is not fulfilled, the company would pay an interest amount about 3.5% to the customer. This create a huge respect among the customers. Also, the work orders are regularized, so the workers know, what is their top priority task.

Constant Upgrading of Technology

It is obvious that upgrading to newer technology as quick as possible is the best way to a company to stand against time. In India, around 90’s only the computers were introduced and even in such early days, Krishnamurthy tends to use computers for documentation and work integration. This heavily profited the company.