பத்து புத்தகங்கள்

Goodreads.comன் ஓராண்டு வாசிப்பு சவால் எனக்குப் பிரியமான ஒன்று. இந்தாண்டு படித்த 104 புத்தகங்களிலிருந்து எனக்கு மிகப்பிடித்த மற்றும் பிறர் கண்டிப்பாகப் படிக்க வேண்டும் என நான் எண்ணும் பத்து புத்தகங்கள் இவை:

  1. அக்னி நதி – குர் அதுல்ஜன் ஹைதர்
  2. நீலகண்ட பறவைத்தேடி – அதில் பந்தோபாத்யாய
  3. தர்பாரி ராகம் – ஸ்ரீலால் சுக்லா
  4. ஓநாய் குலச்சின்னம் – ஜியாங் ரோங்
  5. கிருஷ்ணனின் ஆயிரம் நாமங்கள் – போகன் சங்கர்
  6. ஆதியிலே நகரமும் நானும் இருந்தோம் – பா. ராகவன்
  7. Who is Bharat Mata? – Jawaharlal Nehru
  8. இன்றைய காந்திகள் – பாலசுப்பிரமணியன் முத்துசாமி
  9. வானமே எல்லை – ஜி. ஆர். கோபிநாத்
  10. ஐயாவின் கணக்குப் புத்தகம் – அ. முத்துலிங்கம்

இதில் அக்னி நதி, நீலகண்ட பறவையைத் தேடி மற்றும் தர்பாரி ராகம் – மூன்றையும் இந்திய இலக்கியவரிசையின் கிளாசிக்குகள் எனலாம். இதில் முதல் நாவல் முதல் நூற்றாண்டிலிருந்து இந்திய விடுதலை வரையிலான பல கதைகளைச் சொல்ல, நீலகண்ட பறவையைத்தேடி இந்திய பிரிவினையின் வலியைக் கவித்துவமாகச் சொல்லிச் செல்கின்றது. தர்பாரி ராகம் மேற்கண்ட இரண்டில் இருந்தும் முற்றாக வேறு பட்டு இன்றைய இந்திய அரசியலை எள்ளி நகையாடுகின்றது. இவை மூன்றையும் குறித்த விரிவான அறிமுகத்திற்கு எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் இந்தக் கட்டுரைகளைப் பார்க்கலாம்.

குர்அதுல் ஜன் ஹைதரின் ‘அக்னி நதி ‘

அதீன் பந்த்யோபாத்யாய’வின் ‘நீலகண்ட பறவையை தேடி’

ஸ்ரீலால் சுக்லாவின் தர்பாரி ராகம்

ஓநாய் குலச்சின்னம் கம்யூனிச சீனாவில் எப்படி அதன் தொல்கதைகள் திருத்தி எழுதப்பட்டு சிதைக்கபடுகின்றன எனச்சொல்லுகின்றது. இதில் குறிப்பிட்டு சொல்லவேண்டியது சி. மோகனின் மொழிபெயர்ப்பு. ஒரு அந்நிய நிலத்தை நம் நிலமாகக் காணவைக்கின்ற அளவிலான செறிவான அமைதியான மொழிநடை. (ஓநாய் குலச்சின்னம் பற்றிச் சொல்வனத்தில் வெளியான சரவணின் கட்டுரை.)

கிருஷ்ணனின் ஆயிரம் நாமங்கள் நிஜமாகவே என்னை ஆச்சரிப்படுத்திய புத்தகம். போகன் கவிதைகள் எழுதுவாரென அறிவேன். கதைகளைப் படிப்பது இதுவே முதன்முறை. புத்தகத்தின் கதைகள் மழையில் நனைந்த கோவில் சிலைகளெனக் கவித்துவாய அமைந்திருந்தன. இதே போலச் சுவரசியமாய் படித்த இன்னொரு புத்தகம் பாரா’வின் ஆதியிலே நகரமும் நானும் இருந்தோம். இந்தாண்டு பாராவின் வேறுசில புத்தகங்களைப் படித்திருந்தாலும் இந்தப் புத்தகம் மனதுக்கு நெருக்கமாய் இருந்தது. ஓர் ஊரின் வரலாறு ஓர் ஆறைப் போல ஒழுகியோடிக்கொண்டே இருக்கின்றது. நேற்று கண்ட நகரமில்லை இன்றிருக்கும் நகரம். சென்னையின் சில பத்தாண்டுகளின் வரலாறை அதன் உன்னதங்களை சுவாரசியமாய் சொல்லியிருக்கிறார் பாரா.

ஐயாவின் கணக்குப் புத்தகம் எனக்கு மிக விருப்பமான எழுத்தாளர் அ. முத்துலிங்கத்தின் புதிய புத்தகம். தமிழில் சுஜாதாவிற்கு பிறகு இத்தனை சுவாரசியமாய் கட்டுரை எழுதும் வேறு எழுத்தாளர் இருப்பதாய் தெரியவில்லை. புத்தக தலைப்பான கட்டுரையை இந்தச் சுட்டியில் வாசிக்கலாம் (https://www.vinavu.com/2020/02/12/a-muthulingam-short-story-my-fathers-account-book/).

Who is bharat mata புத்தகம் பண்டித நேருவின் தேர்ந்தெடுத்த கட்டுரைகளை/கடிதங்களைக் கொண்டிருக்கிறது. நேரு போன்ற ஒருவர் பிரதமர் ஆனது சுதந்திர இந்தியாவின் அதிர்ஷ்டம். அவரின் ஆளுமையை, அறிவியலில், வரலாற்றில் அவருக்கு இருந்த ஆழந்த புலமையை மற்றும் இந்தியாவின் மீதும் இந்தியர்களின் மீதும் அவருக்கிருந்த தீராத காதலை ஒரு குறுக்குவெட்டு தோற்றத்தில் காண இந்த நூல் பெரிதும் உதவும்.

அதே போல காந்தியத்தின் நிகழ்கால சாத்தியங்கள் பற்றிய பாலாவின் இன்றைய காந்திகளும் ஒரு முக்கியமான புத்தகம். காந்தி தன் வாழ்நாளில் எத்தனையோ காந்திகளை உருவாக்கியிருக்கிறார். அந்த மரபில் இன்றும் இருக்கும் பத்து நபர்கள்/நிறுவனங்கள் பற்றிய சிறந்த அறிமுகக் குறிப்பு இந்த புத்தகம்.

இறுதியாகச் சூரரைப்போற்று பார்த்துவிட்டு, தொடர்சியாக வானமே எல்லை படிக்க வந்தவர்களில் நானும் ஒருவன். திரைப்படத்திற்கு சற்றும் தொடர்பின்றி ஒரு சாகசக்காரனின் டைரி குறிப்புகள் இந்தப் புத்தகம். விவசாயி, தொழில் முனைவரிலிருந்து விமான நிறுவன அதிபர் என உயர்ந்திருக்கிறார் கோபிநாத். அதனை அதே சுவரசியத்தோடு எழுத்தாக்கியும் இருக்கிறார். படத்தைப் பல மடங்கு சுவாரசியம் உறுதி.

Evolving by improving…

Few years back, when I started reading Venmurasu (It’s a modern version of Mahabharatham, contains 25 parts – spanning across 25K pages – published as ‘a chapter a day’ for the last seven years), it’s hard for me to read such a big novel in browser. So, I created a bash script, that uses Python to scrape the text and combine it to a single file. Then I had to manually clean the text and would convert them into EPUB or MOBI to read in smartphones or in Kindle. Even though, it was a bit tedious work, I preferred that way. Once I reached the pace of Jeyamohan (When I started the first book, he was writing the Eleventh book in the series and When he started the Fourteenth book, I was able to start it from the Day One), I stopped this parsing as I read each chapter every day.

Today I while searching my old GitHub repository, for a piece of code, I came across this old bash script and with a curiosity I ran the script to check whether it can still be used. Nope! I have encountered a lot of issues, mainly due to the fact that over these years, I have completely moved to the latest Python (3.8.x) and the old packages are not compatible. Since the day was great with little breeze and drizzling, I decided to rewrite the code. This time, it is possible for me write a better code and removed intermediate steps that requires bash! Also, I have automated certain things like code cleaning by the program itself. In coding, there is a saying that goes like ‘Good Code Evolves’. Indeed. Maybe the code is not a great thing, but still I love the idea of evolving by improving! ❤️

மல்லிகை மணாளனே சென்னமல்லிகார்ஜீனா

அக்கமகாதேவி கர்நாடகத்தின் ஆண்டாள் என்று அழைக்கப்படுபவர். பன்னிரண்டாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த இவரின் நவீன கவிதை போன்ற “வசனங்கள்” வீரசைவர்களிடம் மிகவும் பிரபலம். ஏறத்தாழ 300 இருக்கலாம் என கருத்தப்படும் இவை அக்கமகாதேவி வாக்குகள் என்ற பெயரில் தொகுப்பட்டு, புத்தகமாக கிடைக்கின்றது. சங்க இலக்கியத்தை உலகுக்கு அறிமுகப்படுத்திய ஏ.கே.ராமானுஜனே இப்பாடல்களின் முதல் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பாளர். தற்போது ஏறத்தாழ 30 ஆண்டுகள் கழித்து வினய சைதன்யாவால் இவை மேலும் மெருகூட்டப்படு Songs of Siva என்ற பெயரில் Harper Perennialஆல் பதிப்பிக்கப்பட்டிருக்கின்றது.

Image Courtesy: Vikatan.com

அருமையான மொழியில், வாசிக்க எளிமையாக இருக்கின்றது புத்தகம். பாடல்களை பற்றி பார்க்கும் முன் பின்னணி தகவல்களை கொஞ்சம் பார்த்துவிடலாம். ஆண்டாள் மற்றும் பிற கதைகளைப்போலவே, சிறிய வயதிலேயே தன் கிராமத்தில் இருக்கும் சென்னமல்லிகார்ஜீனனை (சிவன்) மனதில் வரித்துகொள்கிறாள் மகாதேவி. ஆனால், ஜைன மன்னனை குடும்பத்தின் கட்டாயத்தின் பேரில் மணமுடிக்க நேர்கிறது. எப்பொதும் சிவனை தொழ அனுமதிக்கவேண்டும், அவன் அடியவர்கள் எவர் வரினும் அவர்களை பார்க்க அனுமதிக்க வேண்டும், குருவை சந்திக்க எந்த நேரமாயினும் அனுமதிக்க வேண்டும் என்ற மூன்று நிபந்தனைகளின் அடிப்படையில் மன்னன் கெளசிகனை கரம் பற்றுகிறாள் மகாதேவி.

ஆனால் வெகுசீக்கிரத்தில் கெளசிகன் இந்நிபந்தனைகளை மீறுகின்றான். எனவே அவனையும் துறந்து, தன் உடலே தன் துன்பத்துக்கு காரணமென நினைத்து தன் ஆடைகளையும் துறந்து, தன் கூந்தலை மட்டுமே ஆடையாக உடுத்தி ஷ்ரீசைல மலைக்கு செல்கிறார். பின்னர், பசவண்ணரின் வீரசைவ இயக்கத்துக்கு தன்னை முழுமையாக அர்பணித்து, சென்னமல்லிகார்ஜீனனுக்கு பாடல் புனைவதையே தன் வாழ்வென கொள்கிறார். மல்லிகார்ஜீனனை தவிர்த்த பிறர் தன் சகோதரர்கள் என்று குறிப்பிட்டதால் மக்களால் அக்கமகாதேவி என்றழைக்கப்படுகிறார். பிற்காலத்தில் பல நூல்களில் இந்த கதை திரும்ப திரும்ப குறிப்பிடப்படுவதால், இது உண்மையான நிகழ்வாகவே இருக்கக்கூடும்.

Image Courtesy: Vikatan.com

பன்னிரண்டாம் நூற்றாண்டு ஏறத்தாழ சைவ, வைணவ மதங்களின் பொற்காலம். புத்த, சமண மதக்கருத்துக்கள் இம்மதங்களால் உள்வாங்கப்பட்டு, புதிய பிரிவுகள் உண்டாகிக்கொண்டிருந்த நேரம். அதனடிப்படையில் பார்த்தால், இரண்டு வகைகளில் அக்கமகாதேவியின் வாழ்க்கை முக்கியமாகின்றது. முதலாவது, அப்போது கர்நாடகத்தில் ஜாதி பேதங்களை மறுத்து, வேதங்களை அறிவது மட்டுமே கடவுளை அறிவது அல்ல என்று கூறி சம்ஸ்கிருதத்தை மறுத்து, கன்னடத்தில் வசன கவிதைகள் மூலமாக சைவத்தை பரப்பிய பசவண்ணரின் வீரசைவம் வேகமாக பரவிக்கொண்டு இருந்தது. அதில் ஒரு முக்கிய பங்காற்றியதாக அக்கமகாதேவியின் வசனங்களைச்சொல்லலாம். மேலும் சமணதின் தாக்கத்தில் பெண்ளுக்கு, ஆண் அடைய விரும்பும் உண்மைநிலையை அடையவிடாமல் தடுப்பவள் என்ற நோக்கில், பல சமய கட்டுபாடுகளும், ஆடை துறத்தல் போன்ற சடங்குகளும் தடை செய்யப்பட்டிருந்தன. அவைகளை அக்கமகாதேவி மீறியதன் மூலம் ஐந்து விதமான தீட்டுகள் (தூமைத் தீட்டு, சாவுத் தீட்டு, குழந்தைப் பேறுத் தீட்டு, சாதித் தீட்டு, மற்றும் கைம்பெண் கோலம்) சரணர்களுக்கு (வீரசைவத்தை தழுவியவர்கள்) இல்லை என வீரசைவம் ஏற்றது.

அக்கமகாதேவியின் வசனங்களை, (1) உடல், காமம் போன்ற கீழ்மைகளால் வரும் துன்பம் (2) மாயையினால் வரும் துன்பம் (3) தன் துறவை பற்றிய விளக்கம் (4) சென்னமல்லிகார்ஜீனன் மீதான காதல் என நான்காக பிரிக்கலாம். பொதுவாக சாதரண மதக்கருத்துகளையே முன்வைத்தாலும் அவை சொல்லப்படும் தன்மை என்ற வகையில் இவ்வசனங்கள் முக்கியமாகின்றன. மேலும், ஆண்டாள், மீரா போன்று பெண் என்ற நிலையில், பித்தாகி, கடவுளையே தன் கணவனென எண்ணி உருகும் வகையிலான வசனங்கள் மிகவும் குறைவு. ஒன்பதாம் நூற்றாண்டில் தமிழகத்தில் இருந்து வடக்கு நோக்கி புறப்பட்ட பக்தி இயக்கம், பிற தத்துவ மதங்களோடு சேர்ந்து தன் அடிப்படை நெகிழ்வு மற்றும் இசை தன்மையில் இருந்து விலகி கெட்டிபட்டிருப்பதை அக்கமகாதேவியின் வசனங்களில் இருந்தே காணலாம். எனவே ஆண்டாள் தரும் மயக்கமோ அல்லது தேவாரத்தின் கவிதைத்தன்மையோ இக்கவிதைகளில் அமைவதில்லை. தத்துவநோக்கு, கூர்மை, எளிமை என்பதே பெரும்பாலான வசனங்களின் அமைப்பு. ஆனாலும் beautiful as jasmine; but pointed like arrow என ஆங்காங்கு கவித்துவம் மிக்க வரிகள் இவை கவிதைகளும் கூட என்கின்றன.

கீழ்கண்ட வசனங்கள் என்னளவில் ஒரு தரிசனத்தை தருவதாக அமைந்தன.

stream behind, river ahead
which is the way?
lake behind, trap ahead
which is easy?

Once you have eaten the fruit,
Does it matter who prunes the tree?
Once you have left your woman,
Does it matter who sleeps with her?
Once you have sold your land,
Does it matter who ploughs it?
Once Channamallikarjuna, jasmine-tender,
Is (not) known, does it matter whether
The body is eaten by dogs or rots in water?

What is full won’t spill,
What has trust won’t doubt,
What has come together won’t part,
What is wholly known won’t be forgotten.
O Channamallikarjuna, jasmine-tender,
The devotee in whom you are well pleased
Will have boundless joy.

One has the here, another the hereafter,
One has no here, another no hereafter.
Another has neither here nor hereafter.
Those who have taken refuge in
Channamallikarjuna, jasmine-tender,
Have both the here and hereafter.

அக்கமகாதேவியிடம் தேவாரம், திருவாசகம் மற்றும் பிரபந்தத்தின் தாக்கம் இருப்பதை கீழ்காணும் பாடல்களில் இருந்து அறிய முடிகிறது.

> Don’t be destroyed, don’t be destroyed,
> Hold fast to the feet of Siva.
> This body of yours is not indestructible,
> The pleasures of the world do not last forever.
> Before the word that Channamallikarjuna, jasmine-tender,
> Wrote is wiped off,
> Take refuge in Siva, soon.

> With a floor of emeralds,
> Festoons of gold and diamond pillars,
> A roof of coral,
> Pearls and jewels for ceiling,
> I was married;
> My people had me married.
> With bracelets and amulets
> And everlasting food stock,
> I was given in marriage to
> Channamallikarjuna, jasmine-tender.

> Actions won’t reach you;
> How will I worship you?
> Sounds won’t reach you;
> How will I sing of you?
> If the body reaches,
> You are invisible greatness;
> How shall I wear you in my palm?
> Not knowing anything of myself,
> Looking at you again and again
> I am amazed,
> O Channamallikarjuna, jasmine-tender.

ஆண்டாள் பாடல்கள் போன்ற கவித்துவமான அழகான கற்பனைகளையும் சில வசனங்களில் காணமுடிகின்றது.

> Listen, O sister, I had a dream:
> I saw rice, betel nut, coconut
> And palm leaf festoons;
> I saw the mendicant with small matted locks
> And shining pearly teeth,
> Come begging, O sister.
> I ran after him and caught him by the hand
> While he was running away;
> Seeing Channamallikarjuna, jasmine-tender,
> I opened my eyes.

> Don’t trust him
> For his coaxing ways;
> He is a cheat, this knower of the world.
> Showing liberation,
> He makes you forget devotion,
> Channamallikarjuna, jasmine-tender.

என்ன தான்,

> If you plant chaff instead of rice,
> Will it ever grow and give grain,
> Even if irrigated with holy water?
> Those without wisdom may
> Observe all the rules;
> Will they ever come to happiness,
> Free of desire?
> The scent that wafts, will it stay in one place?
> Those who do not know my god
> Channamallikarjuna, jasmine-tender,
> Know not the way of conduct.

போன்ற தத்துவார்த்தமான வரிகள் இருப்பினும், பெண் என்பதால் வரும் இன்னல்கள் பல சமயங்களில் அக்கமகாதேவியிடம் கேள்விகளை எழுப்புகின்றதாக தோன்றுகிறது. தான் ஒரு ஆணாக இல்லையே என நினைப்பதாகவும் தோன்றுகிறது. அர்நாரீஸ்வரனின் நோக்காக புரிந்து கொள்ளப்படும் இவ்வசனம் சில முக்கியமான கேள்விகளை மெளனமாக எழுப்புகின்றது.

> What if I am called by a woman’s name?
> In meditation, my form is masculine,
> O Basava, by your kindness.
> Restraining the over-lustful
> Channamallikarjuna, jasmine-tender,
> I am united, not knowing the two,
> O Basava, by your mercy?

கடவுளை புரிந்துகொள்ள அல்ல பெண்களை புரிந்து கொள்ளவாவது கட்டாயம் ஒரு முறை அக்கமகாதேவியை வாசிக்க வேண்டும்.


மேலும் தகவல்களுக்கு:

  1. பாவண்ணனின் அக்கமாகதேவி குறித்த சொல்வனம் கட்டுரை இணைப்பு
  2. பெருந்தேவியின் விகடன்-தடம் கட்டுரை இணைப்பு

மோடி அரசு குறித்து எழுத்தாளர் ஜெயமோகன்…

எனக்கு அரசியல்மாற்றங்கள் வழியாக நிகழும் சமூகவளர்ச்சிமேல் பெரிய நம்பிக்கை ஏதுமில்லை. ஒரு குறிப்பிட்ட பொருளியலமைப்புக்குள் ஆட்சி மாற்றம் என்பது மேலோட்டமானதுதான். கேரளத்தை காங்கிரஸ் ஆட்சி செய்வதும் பினராயி விஜயன் ஆட்சிசெய்வதும் குறைந்த அளவிலான வேறுபாட்டையே உருவாக்குகிறது. பொருளியலை, சமூகமாற்றத்தை உருவாக்கும் விசைகளே வேறு. ஆகவே எப்போதுமே அரசியல்களத்தில் சொல்லாடுவதில்லை. அரசியல் சார்ந்து மிகைநம்பிக்கை கொள்வதுமில்லை

ஆகவேதான் நரேந்திரமோடி ஆட்சியை நெருங்கிக்கொண்டிருந்த உச்சகட்டப் பிரச்சார காலத்திலும் சரி, அவர் ஆட்சியைப்பிடித்தபோதும் சரி, நான் ஒரு சொல்கூட பேசவில்லை. அவருடைய ஆட்சி அமைந்தபோது எளியமுறையில் வாழ்த்தோ நம்பிக்கையோ தெரிவித்துகூட எதுவும் எழுதவில்லை. உண்மையில் அவருடைய அரசு அமைந்த அத்தேர்தல்முடிவுகள் வெளிவந்தபோது ஊட்டி காவியஅரங்கு நடந்துகொண்டிருந்தது. தேர்தலின்பொருட்டு அதை ஒத்திவைக்கக்கூட நான் ஒப்பவில்லை. அந்த அளவுக்கு தேர்தலரசியல்மேல் நம்பிக்கை கொண்டவர்கள் வரவேண்டாம் என்பதே என் நிலைபாடாக இருந்தது – கணிசமானவர்கள் வரவில்லை. அதை நான் பொருட்படுத்தவுமில்லை.

அவ்வரசு அமைந்த அன்று ஊட்டியில் நண்பர்களுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது நான் சொன்னேன், பாரதிய ஜனதா கட்சி இருபதாயிரம் கோடிரூபாய் பிரச்சாரத்திற்குச் செலவிட்டு பதவியைப்பிடித்துள்ளது என்கிறார்கள். ஆகவே இரண்டுலட்சம் கோடியையாவது அதை அளித்தவர்களுக்கு திரும்ப அளிப்பதே அதன் ஆட்சியின் முதல் கடமையாக இருக்கும். ஆகவே அதைப்பற்றி எனக்கு எந்தக் கற்பனாவாத மயக்கமும் இல்லை என்று.

பின்னர் பாரதிய ஜனதாக் கட்சியின் இரண்டு நடவடிக்கைகளை நான் ஆதரித்தேன். ஒன்று, டெல்லியில் அதிகாரங்களாக உறைந்துவிட்டிருந்த சில கலாச்சார மையங்களைப் பெயர்க்கும் அதன் முயற்சியை. ஆனால் மிக விரைவிலேயே அந்த மையங்கள் அனைத்திடமும் பாரதிய ஜனதா சமரசம் செய்துகொண்டது. எந்த ஆட்சி வந்தாலும் அரசுடன் ஒட்டிக்கொண்டிருப்பவர்களே இன்றும் உடனிருக்கிறார்கள். அவர்கள் சென்ற ஆட்சிக்காலத்தில் அதிதீவிர இந்துத்துவ எதிர்ப்பாளர்கள், இன்று ஆதரவாளர்கள்.

பாரதிய ஜனதாவின் இந்த ஆட்சிக்காலத்தில் கலாச்சாரத் தளத்தில் அதன் செயல்பாடுகள் அருவருக்கத்தக்கவை. அவர்கள் இடதுசாரிகளை ஆதரிக்கவேண்டுமென்பதில்லை , அவர்களின் தரப்பிலேயே பொறுப்புடன் பேசும் உண்மையான அறிஞர்களை, அவர்களுக்காகவேகூட இத்தனை ஆண்டுகளாக பணியாற்றியவர்களை, பொறுப்புகளுக்குக் கொண்டுவந்திருக்கலாம். மாறாக பெரும்பாலான பதவிகள் கவனிப்பாரற்று காலியாகவே விடப்பட்டன. நிரப்பப் பட்டவற்றில் சென்ற காலத்துத் துதிபாடிகளோ இன்றைய ஆட்சியாளர்களின் அடிப்பொடிகளான வெற்றுமனிதர்களோதான் நியமிக்கப்பட்டார்கள். கலாச்சார அமைப்புகள் இருப்பதையே டெல்லியை ஆளும் மிகச்சிறிய அதிகாரக்குழு அறிந்திருக்கவில்லை. அவர்களின் உலகில் அப்படி ஒரு விஷயமே இல்லை. அவர்களின் அறிவுத்தரமும் பண்பாட்டுத்தரமும் இங்கே ஒரு அடகுக்கடை நடத்தும் மார்வாடியின் அளவுக்கு சற்றும் மிகுந்ததாக இருக்கவில்லை.

இரண்டாவதாக, பணமதிப்புநீக்கத்தை நான் ஆதரித்தேன். அதை ஆதரிப்பதற்கான காரணங்கள் மேல் இன்றும் எனக்கு நம்பிக்கை உள்ளது. இந்தியத் தொழில் – வணிகத்துறையை அறிந்தவர்கள் இங்குள்ளது வரிகட்டுவோருக்கும் கட்டாதவர்களுக்கும் இடையேயான போட்டி என்று அறிந்திருப்பார்கள். இந்தியாவின் தொழில்வணிகத்தை பெரும்பாலும் கையில் வைத்திருக்கும் குஜராத்தி – மார்வாடி குழுக்கள் முற்றிலும் வரிகட்டுவதில்லை. வரி ஏய்ப்பை ஆயுதமாகக்க் கொண்டு வரி கட்டுவோரை வீழ்த்தி சந்தையில் ஆதிக்கம் கொள்வதே அவர்களின் வழிமுறை. அவர்களின் ஆதரவால் பதவிக்கு வந்தவர் மோடி. பணமதிப்பு நீக்கம் நேரடியாகவே அவர்களுக்கு எதிரான நடவடிக்கை. அவர்களின் அடித்தளத்தை நொறுக்குவது. அதை அவர் எடுத்ததே அவர்மீதான நம்பிக்கையை உருவாக்கியது. இந்தியாவின் வரிவசூலை ஒழுங்குபடுத்தும் நடவடிக்கைக்கான முதற்படி அது என தோன்றியது. அத்துடன் இந்தியப்பொருளியலின் பெரும் நோய்க்கூறான கள்ளநோட்டுப் புழக்கத்தை பத்தாண்டுகளுக்காவது அது கட்டுப்படுத்தக்கூடும் என நம்பினேன்.

சாதாரணமாக எந்த ஆட்சியாளரும் அத்தகைய ஒரு நடவடிக்கையைச் செய்யத் துணியமாட்டார்கள்.ஏனென்றால் அது உடனடியாக கடுமையான மக்கள் எதிர்ப்பையே உருவாக்கும். நீண்டகால அளவில்தான் அதன் பொருளியல் லாபங்கள் அறியப்படலாகும், அதற்குப்பின்னரே தேர்தல்கள லாபங்களை எதிர்பார்க்க முடியும். அதற்கு ஓர் ஆட்சியாளர் துணிவதென்பது அவருடைய நல்ல நோக்கத்தையே காட்டுகிறது என்று எண்ணினேன். வரலாற்றில் இடம்பெறுதல், மீண்டும் பதவிக்கு வருதல் போன்ற பல காரணங்களுக்காக ஆட்சியாளர்கள் மெய்யான நடவடிக்கைகளை எடுப்பதுண்டு. இருக்கும் அமைப்பின் எல்லைக்குள் சில முன்னடிவைப்புகளை அவர்கள் உருவாக்கக் கூடும். நரசிம்மராவ் போல நல்விளைவுகளை உருவாக்கவும் வாய்ப்புண்டு. அன்று என் எதிர்பார்ப்பு அதுவே.

அந்நடவடிக்கை தொடங்கியதுமே அதன்மேல் உருவான எதிர்ப்பு ஏமாற்றத்தை அளித்தது. அதன் எதிரிகள் இன்று சொல்வதுபோல அது ஒரு மோசடி என்பதனாலோ அதனால் நன்மை நிகழாதென்பதனாலோ அவர்கள் அதை எதிர்க்கவில்லை. அந்த அளவுக்கு மேதைகளல்ல அவர்கள். அரசியல் எதிரி எதைச்செய்தாலும் எதிர்க்கும் எதிர்க்கட்சி மனநிலை மட்டுமே அவர்களிடமிருந்த்து. அதனால் உருவான மக்கள் எதிர்ப்பை சாதகமாகப் பயன்படுத்திக்கொள்ள முயன்றனர். உண்மையிலேயே மோடி அரசியல் ஆதாயம்பெற்றுவிடக்கூடும் என அஞ்சினர். அந்த அவசரம் எனக்கு கசப்பளித்தது. அதையே நான் கண்டித்தேன்.

பணமதிப்புநீக்கம் தோல்வியடைவதை கண்கூடாகவே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். சில தனியார் வங்கிகள் அதை உடைத்து பெரும்லாபம் ஈட்டின. கணக்காளர்களும் வங்கியாளர்களும் அதிகாரிகளும் அரசியல்வாதிகளும் கைகோர்த்துக்கொண்டு அதை அழித்தார்கள். நான் அறிந்தது உண்மை என்றால் கெடு முடிந்து எட்டுமாதங்கள் கடந்தும்கூட பழையநோட்டுக்களை மாற்றிக்கொண்டிருந்தார்கள். முதலில் தயாரிப்பின்மை, அரசுநிர்வாகத்தின்மேல் ஆள்வோருக்கு கட்டுப்பாடு இல்லாமை ஆகியவையே அதற்குக்காரணம் என நம்பினேன். ஆனால் அத்தனை நோட்டுகளும் திரும்பி வந்துவிட்டன என்றால் அதன்பொருள் ஒன்றே, இதில் பாரதியஜனதா கட்சியும், இந்த அரசும் ரகசிய லாபமீட்டாமல் இவ்வாறு நிகழாது. அவர்கள் உடனிருக்காமல் இத்தனை முழுமையான மோசடி நிகழவே முடியாது. அவர்கள் அதற்குப்பொறுப்பேற்றே ஆகவேண்டும். அதன் விளைவான அனைத்து அழிவுகளுக்கும்.

கடுமையான அரசியல் நிலைபாடு கொண்டவர்கள், மதக்காழ்ப்புகளை அரசியலாக வெளிக்காட்டுபவர்கள் தவிர இந்தியாவின் எளிய குடிமக்கள் பெரும்பாலானவர்கள் அந்நடவடிக்கை வந்தபோது நான் கொண்டிருந்த நம்பிக்கையையே கொண்டிருந்தார்கள். அதை அம்மக்களுடன் எளிய முறையில் உரையாடிய எவரும் உணர்ந்திருக்கலாம். இன்று அவர்களில் பலரும் நான் உணரும் ஏமாற்றத்தையும் கசப்பையும் தாங்களும் அடைந்திருப்பார்கள். ஒரு குடிமகனாக தனிப்பட்ட முறையில் அவமதிக்கப்பட்டவனாக, சுரண்டப்பட்டவனாக உணர்கிறேன். நரேந்திரமோடியின் ’மனதோடு பேசும்’ நிகழ்ச்சியில் உள்ள அசட்டு நாடகத்தனம், செயற்கையான பாவனைகள், புனிதர்களுக்குரிய நல்லுபதேச மொழிகளை கூச்சமே இல்லாமல் சொல்லும் தோல்தடிமன் உச்சகட்ட வெறுப்பையே உருவாக்குகிறது.

ஆயினும் நடுநிலையில் நின்றபடித்தான் பார்க்கவேண்டும் என எனக்கே சொல்லிக்கொண்டேன். இந்த ஆட்சியின் செயல்பாடுகளை என் தனிச்சூழலிலும் நான் செய்யும் பயணங்களிலும் கூடுமானவரை உளப்பாகுபாடின்றியே நோக்குகிறேன். கருத்துக்கேட்கும்போது அரசியல்திரிபுகள் அற்றவர்கள், சொல்லப்போனால் ஆதரவுநிலையுடன் இவ்வரசை நோக்கியவர்களிடமிருந்தே கேட்டறிகிறேன். விளைவாக உருவான என் எண்ணம் சுதந்திரத்திற்குப்பின்னர் இந்தியாவில் உருவான அரசுகளில் முழுத்தோல்வியடைந்த இரண்டு அரசுகளில் ஒன்று இது என்பதே. இன்னொன்று 1971- 77 ல் இந்திராகாந்தி அமைத்த அரசு.

இரு அரசுகளையும் பலவகையிலும் ஒப்பிட முடியும், பொதுவான மூன்று அம்சங்களைச் சொல்லலாம்.

ஒன்று, ஒற்றைமனிதரை முன்னிறுத்தும் நபர்வழிபாட்டு அரசியல். அனைத்து இடங்களிலும் ஒரு மனிதரை அரசே முன்வைப்பது. அரசு ஊடகம் அனைத்து ஆற்றல்களையும் கொண்டு, கோடானுகோடி ரூபாய்ச் செலவில் அவரை விளம்பரப்படுத்துவது. அவரை ஒரு தீர்க்கதரிசி, அவதாரம், ரட்சகர் நிலைவரை கொண்டுசென்று வைப்பது. எழுபதுகளில் இந்தியாவே இந்திரா என்னும் கோஷத்திற்கும் இன்று நரேந்திர மோடிமேல் அரசு குவித்துப்பெருக்கும் துதிக்கும் வேறுபாடில்லை. ஒருவரை நம் அரசு வரிப்பணத்தால் மிகைவிளம்பரம் அளித்து பூதாகரமாக்கி நிறுத்தி அவர்களுக்கு எதிராக பிறர் அரசியல்செய்வேண்டும் என்னும் நிலையை உருவாக்குவது ஜனநாயகத்தை அழிப்பது.

இரண்டு, சமையற்கட்டுச்சபையின் நிர்வாகம். தனிமனிதனை மையமாக்கிய அரசு அமையும்போது இயல்பாக உருவாவது இது. அவருக்கு அணுக்கமான ஒரு சிறுகுழுவுடம் அனைத்து அதிகாரங்களும் சென்று சேர்கின்றன. வெவ்வேறு துறைநிபுணர்கள், அனுபவம் மிக்கநிர்வாகிகள், களத்தொடர்புடைய அரசியலாளர்கள் ஆகியோர் கூடி செயல்படுவதாகவே இந்தியா போன்ற ஒரு மாபெரும் நாட்டின் நிர்வாகம் இருக்கமுடியும். இங்கே ஒவ்வொன்றையும் பலதரப்புகளைக் கலந்தாலோசித்து சிறிய அளவில் செய்து பார்த்து , தொடர்ச்சியாக விமர்சனங்களை கவனித்து பிழைகளைக் களைந்தே நிறைவேற்றவேண்டும். ஏனென்றால் இதன் சமூகப்,பொருளியல் அமைப்பு எந்த மேதையாலும் புரிந்துகொள்ளமுடியாதபடிச் சிக்கலானது. சமையற்கட்டுச்சபையில் வெறும்துதிபாடிகளும் சதிகாரர்களுமே அமர முடியும். அங்கே என்ன நிகழ்கிறதென்றே எவருக்கும் தெரியாது – அமைச்சரவையில் இருப்பவர்களுக்கும் கூட. இந்த அரசு அத்தகைய சிறு குழு ஒன்றால் நடத்தப்படுகிறது. அவர்களைச்சுற்றி தன்னலமிகளான வணிகர்களின் ஒரு வட்டம். கட்சியோ அரசின் பிற அமைப்புகளோ எந்த அதிகாரமும் இல்லாத வெற்றுப்பார்வையாளர்களாக மாறிவிட்டிருக்கின்றனர். எழுபதுகளின் இந்திரா அரசும் இத்தகையதாகவே இருந்தது

மூன்றாவதாக இது ஓர் அதிகாரியாதிக்க அரசு என்பது. இத்தகைய தனிமனிதமைய, சமையற்கட்டு நிர்வாக அரசு அது நடைமுறையில் செயல்பட அதிகாரிகளின்திரளையே நம்பியிருக்கும். ஆகவே வேறுவழியில்லாமல் அதிகாரியாதிக்க அரசு [ bureaucratic government] ஒன்று உருவாகிறது. அதிகாரியாதிக்க அரசின் இயல்புகளில் முக்கியமானது அது எவ்வகையிலும் முன்னகர விரும்பாது என்பதுதான். வழக்கமானவற்றை மட்டுமே செய்தபடி தன் வட்டத்தில் சுற்றிவருவதே அதற்கு உகந்தது. ஆகவே அனைத்து மாற்றங்களையும் அது காகித அளவில் மட்டுமே செய்யும். கத்தைகத்தையாக அறிக்கைகளை மட்டுமே தயாரித்து மேலே அனுப்பும். அரசதிகாரிகள் அளிக்கும் அத்தனை அறிக்கைகளும் பெரும்பாலும் பொய்யே. தகவல்களை முடைந்து பொய்யான அறிக்கைகளை உருவாக்குவதில் பயிற்சியே அரசூழியர் முதலில் அடைவது. அந்த அறிக்கைகளையே ஆட்சியாளர்கள் மக்களை நோக்கித் துப்பிக்கொண்டிருப்பார்கள்.

இந்திய அதிகாரிவர்க்கம் பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக்காலத்திலிருந்தே ஊழல் வழியாக உருவாகி ஊழலினூடாக நிலைநிறுத்தப்படுவது. ஊழலுக்கான நடைமுறைகள் அனைத்தும் இருநூறாண்டுக்காலச் சடங்குகளாக மாறிவிட்டிருக்கின்றன. அதிகாரிகளின் கட்டமைப்பு ஆளும் அரசின் ஏவற்கருவியாக ஆகவேண்டும் என்றால் அரசு அதன் ஊழலுக்கு தடையற்ற முழு வாய்ப்பு அளித்தாகவேண்டும். அரசின் அனைத்து திட்டங்களையும் அவர்கள் முழுமையாகவே உண்டு செரிப்பார்கள். வான் உடைந்து பெய்தாலும் ஒரு துளிகூட தரைக்கு வராது. இன்றைய அரசு மிதமிஞ்சிய வரிகளை உருவாக்கி அதை அதிகாரிகளை அதை வசூல்செய்யும் வேட்டைவிலங்குகளாக்கி அவர்கள் ஊழலில் திளைக்க வழிவகுத்துள்ளது. இன்றும் வரிகட்டாத பழம்பெருமை கொண்டவர்கள் அதே வீச்சில் தொடர்கிறார்கள்.

இம்மூன்று அம்சங்களால்தான் முற்றிலும் செயல்படாத, ஆனால் இடைவிடாது வெற்றுச்சொற்களை வீசிக்கொண்டே இருக்கும் அரசு உருவாகிறது. ஒரு கட்டத்தில் அரசே அதிகாரிகாள் அளிக்கும் அறிக்கைகளை நம்ப ஆரம்பிக்கிறது. சுதந்திர இந்தியாவின் வரலாற்றில் வேலையின்மையும் வறுமையும் உச்சத்திலிருந்த, இந்தியாவின் வளர்ச்சி மாபெரும் தேக்கத்தை அடைந்த காலகட்டம் இந்திராவின் ஆட்சிக்காலம். நம்மைச்சூழ்ந்திருந்த நாடுகளெல்லாம் நம்மைக் கடந்து நெடுந்தொலைவு சென்றது அப்போதுதான். ஆனால் வறுமையை விரட்டுவோம் [கரீபி கடாவோ] போன்ற கோஷங்களால் அதை நாம் இன்று நினைவுகூர்கிறோம். இன்றைய அரசும் மிகப்பெரிய பொருளியல்குளறுபடிகளை, தேக்கத்தை உருவாக்கிவிட்டு கவற்சியான சொற்களை உமிழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது

நரேந்திர மோடிக்கும் இந்திராகாந்திக்கும் இடையேயான ஒற்றுமைகள் வியக்கவைப்பவை. இருவரும் ஆழ்ந்த பாதுகாப்பின்மை உணர்வு கொண்டவர்கள். ஆகவே செயற்கையாக ஓர் இரும்புத்தோற்றத்தை நடிக்கிறார்கள். சர்வாதிகாரம் மூலம் ஆற்றல்கொண்டவர்களாக ஆக முயல்கிறார்கள். அதற்காக நம்பிக்கைக்குரியவர்களின் சிறுகுழுவை உருவாக்கி அதை சார்ந்திருக்கிறார்கள். தனிமனிதப்பிம்பம், மிகையுணர்ச்சிப்பிரச்சாரம் வழியாக அரசியலை கையாளமுடியும் என நினைக்கிறார்கள். தேசப்பாதுகாப்பு குறித்த அச்சத்தை மக்களிடையே உருவாக்கி தங்களை ரட்சகர் எனக்காட்டி அதிகாரத்தைக் கையாள்கிறார்கள்‘என்னைக்கொல்லச் சதி’ என இந்திரா காந்தி கூச்சலிடாத நாளே இல்லை. இவர்கள் இந்தியாவை ஆள்வதற்கான அறிவாற்றலோ நிர்வாக அமைப்போ இல்லாத நிலையில் முற்றிலும் செயல்படாத ஒரு கருங்கல்லை அரசு என மக்கள்மேல் சுமத்துகிறார்கள்.

சென்ற ஐந்தாண்டுகளில் பொருளற்ற காகிதத் திட்டங்களை அறிவித்து அதிகாரிகள் அளிக்கும் அறிக்கைகளை அதன் விளைவுகளாக முன்வைக்கும் செயலை மட்டுமே மோடி அரசு செய்திருக்கிறது. அறிவிக்கப்பட்ட எந்தத் திட்டமும் எவ்வகையிலும் நடைமுறைக்கு வரவில்லை. இவர்கள் சாதனைகளாகச் சொல்லும் அனைத்துமே பழைய திட்டங்களைப் பெயர்மாற்றம் செய்து முன்வைப்பவை. இயல்பான வளர்ச்சித்தகவல்களை தாங்களே செய்ததாக சொல்லிக்கொள்பவை. எவ்வகையிலும் சரிபார்க்கமுடியாத வெற்றுப்புள்ளிவிவரங்கள். நரசிம்மராவ் ஆட்சியில் ராவின் நிதானமான திட்டமிடலால், நிபுணர்களின் ஒத்துழைப்பால் உருவான இந்தியப்பொருளியல் மலர்ச்சி பின்னர் காங்கிரஸ் ஆட்சியின் ஊழல்களால் பின்னிழுக்கப்பட்டது. அது முழுமையாகவே படுத்து மீண்டும் எழுபதுகளை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருக்கிறது இன்றைய இந்தியா

காகிதத்திட்டங்களின் பொருளின்மையை பல நிலைகளில் நாம் காணலாம். பலமுறை முன்னரும் எழுதியிருக்கிறேன். முதல் உதாரணம், ஸ்வச் பாரத். இந்தியா குப்பையில் மூழ்கிக்கிடக்கிறது. நான் சென்ற நாடுகளில் குப்பைக்குள்ள்ளேயே கிடக்கும் ஒரே நாடு இந்தியாதான். நம்மைவிட பொருளியலில் பிற்பட்ட ஆப்ரிக்க நாடுகளோ கம்போடியாவோகூட நம்மைவிட மேலான சூழல்தூய்மைகொண்டவை. ஏனென்றால் இங்கே குப்பையை அள்ளுவதற்கான அமைப்பு என எதுவும் சென்ற ஐம்பதாண்டுகளில் உருவாக்கப்படவில்லை. வெள்ளையர் ஆட்சியில் உருவான அதே குப்பை அள்ளும் முறைதான். அதையும்கூட நிதிப்பற்றாக்குறை என்று சொல்லி தனியாருக்கு குத்தகைக்கு அளித்துச் செயலிழக்க வைத்துள்ளனர். குப்பையை ஒழிப்பதாகச் சொல்லி கோடிக்கணக்கில் விளம்பரம் செய்து உருவாக்கப்பட்ட திட்டம் ஸ்வச் பாரத். அதனூடாகச் செய்யப்பட்ட ஒரே ஏற்பாடு குப்பைகள் கிடந்தால் அதை அரசிடம் தெரிவிக்க ஒரு செயலி உருவாக்கப்பட்டது மட்டுமே.

சிலமுறை அதில் என்ன நிகழ்கிறது என சோதித்துப் பார்த்திருக்கிறேன். புகார்செய்ததுமே குறுஞ்செய்திகள் வரத் தொடங்கும். ‘உடனே செய்யப்படும்’ என்று. ‘செய்துமுடித்துவிட்டோம் பார்த்துவிட்டுச் சொல்லுங்கள்’ என்று. நாலைந்து நாளைக்கு செய்திகள் வரும். நாம் செய்த புகாரை தொடர்ந்துசென்று பார்க்காதவர் என்றால் மனநிறைவு அடைந்துவிடுவோம். அரசு செயல்படுகிறது என நினைப்போம். ஆனால் குப்பை பெரும்பாலும் அங்கேதான் கிடக்கும். அல்லது சற்று இடமாற்றம் செய்யப்படும். ஏனென்றால் இந்தியாவெங்கும் எந்நகரத்திலும் எந்தக்கிராமத்திலும் குப்பையை அள்ளுவதற்கான அமைப்புகள் இல்லை. குப்பை அள்ள வண்டிகள் இல்லை, ஊழியர்கள் இல்லை, அள்ளப்பட்ட குப்பையை எரிக்கவோ அழிக்கவோ எந்த வசதியும் இல்லை. செயலி இருந்து என்ன பயன்?

இதேதான் ரயிலிலும். சென்ற ஐந்தாண்டுகளில் ரயில்பயணம் தாளமுடியாத அளவுக்கு சீரழிந்துள்ளது.பயணம் பலமடங்கு பெருகுகிறது, ஆனால் ரயில்துறை தேங்கிக்கிடக்கிறது. தத்கால், அர்ஜெண்ட் தத்கால் என பல திட்டங்களால் மறைமுகமாக கட்டணம் கூட்டப்படுகிறது. கழிப்பறைகள் கழுவப்படுவதில்லை. பெட்டிகள் தூய்மைசெய்யப்படுவதில்லை. ஆனால் புகார் கொடுப்பதற்குச் செயலிகள் உண்டு. புகார் கொடுத்தால் ஐந்தே நிமிடத்தில் மறுமொழிகள் வரத்தொடங்கும். உடனே ஓர் அதிகாரி வந்து உடனே செய்கிறோம் என்பார். நான் புகார்கொடுத்தபோதெல்லாம் உடனே வந்து கழிப்பறையை நீரூற்றி ஃபினாயில் ஊற்றிவிட்டுச் சென்றனர். ஆனால் பின்னரும் ரயில் கிளம்பும் இடத்திலேயே நாறித்தான் கழிப்பறைகள் காணப்பட்டன.

சமீபத்தில் நாகர்கோயில் – கோவை எக்ஸ்பிரஸில் நாறிக்கிடந்த கழிப்பறை பற்றி புகார் செய்தேன். நெல்லையில் வந்து தூய்மை செய்தனர். ஆனால் ஒர் அதிகாரி குமுறித்தள்ளிவிட்டார். ஏனென்றால் தூய்மைசெய்யும் ஊழியர்களே இல்லை. மொத்தப்பணியும் குத்தகைக்கு விடப்பட்டுள்ளது. குத்தகை எடுப்பவர் பலவகையான ’கழித்தல்’களுக்குப்பின் பெறுவது ஏலத்தில் கால்பங்கு. அந்த மிகக்குறைந்த தொகைக்கு அவர் நாலைந்து பிகாரி பையன்களை வேலைக்கு வைக்கிறார். நாகர்கோயிலிலேயே பிகாரிகள்தான் அப்பணி செய்கிறார்கள் .ஒருநாளைக்கு இருநூறு ரூபாய் ஊதியம். ஒரு ரயில்நிலையத்தின் அனைத்து பெட்டிகளையும் தூய்மை செய்ய ஊதியமாக அளிக்கப்படுவது ஒருநாளைக்கு மொத்தமாகவே ஆயிரம் ரூபாய்கூட இல்லை. அந்த பிகாரிகள் காலையில் வந்து சாயங்காலம் சென்றுவிடுவார்கள். அந்திக்குமேல் கிளம்பும் ரயில்களை தூய்மை செய்ய ஆளிருப்பதில்லை. கோவை ரயில் காலை நாகர்கோயில் வந்ததும் உடனே இன்னொரு எண் பெற்று கொல்லம் சென்று திரும்புவது. பல்லாயிரம்பேர் பயணம் செய்தது. கழிப்பறை நாறாமல் என்ன செய்யும்?

நாற்பது பெட்டிகள் கொண்ட ஒரு ரயிலின் நூற்று அறுபது கழிப்பறைகளை ஓர் ஊழியர் ஒருமணிநேரத்தில் தூய்மை செய்தால் எந்த அளவுக்குத் தூய்மை செய்யமுடியுமோ அதுவே சாத்தியம். ரயில் கிளம்பியபின் அந்த ஒப்பந்த ஊழியர்களான பிகாரிகள் பயணிகளின் கருத்தைக்கோரும் ஒரு படிவத்துடன் பரிதாபமாக வந்து நிற்பார்கள். இந்தி அல்லாது ஒரு சொல் தெரியாது. என்னதான் செய்வது? பரிதாபப்பட்டு கையெழுத்துபோட்டு அளிப்பார்கள் பயணிகள். பலசமயம் நான் ஐம்பது ரூபாய் அளித்து என் பெட்டியின் கழிப்பறைகளை மட்டும் தூய்மைசெய்யச்சொல்வேன்.

சாதாரண ‘ஸ்லீப்பர் கோச்’களின் நிலைமை சென்ற சில ஆண்டுகளில் நம்பமுடியாத அளவுக்கு கீழிறங்கிவிட்டது வடகிழக்கு நோக்கிச் செல்லும் ரயில்களில் அனைத்துப்பெட்டிகளிலும் முன்பதிவுசெய்தாலும் அமரக்கூட இடம்கிடைப்பதில்லை. நான்குநாட்களுக்கு முன் என் மகனும் கடலூர் சீனுவும் படுக்கை முன்பதிவு செய்திருந்தும் ஒரிசாவிலிருந்து ஓர் இருக்கையில் எட்டுபேர் என அமர்ந்தபடி திரும்பி வந்தனர். பெட்டிக்குள் இருநூறுபேருக்குமேல்.ஏனென்றால் செலவுசுருக்க நடவடிக்கைகளால் டிக்கெட் பரிசோதகர்களின் எண்ணிக்கை குறைக்கப்பட்டு இன்று பதினைந்து பெட்டிகளுக்கு ஒருவர் தான் கண்காணிக்கிறார். அவரால் இந்தப்பெரும்கூட்டத்தை என்ன செய்ய முடியும்? ரயில்வே காவலர்களின் எண்ணிக்கையும் சென்ற ஆண்டுகளில் தொடர்ந்து குறைக்கப்படுகிறது. இந்திய ரயில்பெட்டிகள் இன்று எந்தப்பாதுகாப்பும் இல்லாத ஒரு பெரும் அராஜகவெளி. ஆனால் புகார் செய்ய செயலிகள் உண்டு. மென்மையான பதில்கள் உடனே கிடைக்கும். அதிகாரிகளின் அரசின் காகிதத்தோற்றம் என்றால் இதுதான்

இந்த அரசு அளிக்கும் அத்தனை செயல் அறிக்கைகளும் பொய்யானவை. இந்தியா முழுக்க இருபதாண்டுகளுக்கு முன் போடப்பட்ட நாற்கர நெடுஞ்சாலைகள் புதுப்பிக்கப்படாமல் பழுதடைந்து கிடக்கின்றன. ஆனால் அவற்றில் செல்ல பல்லாயிரம் ரூபாய் கட்டணம் கட்டவேண்டியிருக்கிறது. வட இந்தியாவில் சில இடங்களில் தேசியநெடுஞ்சாலைகள் கிராமச்சாலைகளைவிட மோசமாக உள்ளன. நாகர்கோயில்- மதுரை நெடுஞ்சாலையே துண்டுதுண்டாக பள்ளமும் உடைசலுமாகக் கிடக்கிறது.விமானநிலைய விரிவாக்கங்கள் அனைத்தும் தேங்கிக்கிடக்கின்றன. கல்வித்துறைக்கு நிதி இல்லை. மருத்துவத்துறையில் பெருந்தேக்கம். எங்கும் எந்தவிதமான செயல்பாடும் இல்லை. வளர்ச்சி போகட்டும், பராமரிப்பே நிகழவில்லை.

ஆனால் இந்தியவரலாற்றிலேயே அதிகமாக இன்று தனிமனிதன் வரிகட்டிக்கொண்டிருக்கிறான். சில துறைகளில் ஜிஎஸ்டி,வருமானவரி,சேவைவரி உட்பட ஒரே தொழிலுக்கு மூன்று வரி. வருமானத்தில் 40 சதவீதத்தை நேரடி வரியாக கட்டவேண்டியிருக்கிறது. வாங்கும்பொருட்களின் மறைமுக வரியையும் சேர்த்தால் ஈட்டுவதில் 70 சதவீதம் வரியாகப்போகும். அதற்கு மாற்றாக குடிமகன் பெறுவதென்ன? கட்டணம்கொடுத்தாலும் நல்லசாலைகள் இல்லை. கல்வி, மருத்துவம் என அனைத்துக்குமே பெரும்பணம் அளிக்கவேண்டும். நல்வாழ்வுத்திட்டங்கள் என ஒன்றுமே கிடையாது. இத்தகைய அதிக வரிவிதிக்கும் நாடுகள் முழுக்குடிமகனின் வாழ்க்கைக்கும் பொறுப்பேற்கும் நலம்நாடும் அரசுகள். இங்கே இந்த வரி வெவ்வேறு பொய்முதலீடுகள் வழியாக தனியார் கைகளுக்குச் செல்கிறது. வரி என்பதே அரசைப்பயன்படுத்தி சிலர் அடிக்கும் நேரடியான கொள்ளை என்றாகிவிட்டிருக்கிறது .

இந்த அரசு ஊழலற்றதா? இன்றுவரை பெரிய ஊழல்களை அவைக்குக் கொண்டுவர எதிர்க்கட்சிகளால் இயலவில்லை என்பது உண்மை. ஆனால் இத்தகைய பெருங்கொள்ளை நிகழ்கையில் அதை ஊழல் என்று அல்லாமல் எப்படி மதிப்பிட முடியும்? எங்கே செல்கிறது இந்த மாபெரும் வரிவசூல் செல்வம்? வரிகட்டும் எனக்கு அதிலிருந்து ஒரு பைசாகூடத் தரப்படாது என்றால் அதைப் பெற்றுக்கொள்பவர் எவர்? ஊழலைச் சட்டபூர்வமாகச் செய்யும் வழிகள் கண்டடையப்பட்டுள்ளன, அவ்வளவுதான்.

இந்திரா காந்தியாவது சில நலத்திட்டங்களைச் செய்ய முயன்றார். ஆனால் மோடி அரசு பசப்புச் சொற்கள், பிளவுபடுத்தும் அரசியல் மட்டுமேபோதும் என நினைக்கிறது. எளிய அளவில்கூட ஒரு நலம்நாடும் திட்டம் கிடையாது. வளர்ச்சித்திட்டங்கள் எவையுமில்லை, எளிய கவற்சித்திட்டங்கள் கூட இல்லை. சொல்லப்போனால் இங்கே மக்கள் என ஒரு திரள் இருப்பதையே இவர்கள் அறியவில்லை எனத் தோன்றுகிறது. இந்த நம்பிக்கை மிக ஆபத்தானது. மேலும் மேலும் கொள்ளையிடுவதற்கான அனுமதியை இந்தியச் சமூகம் அளிப்பதாகவே இவர்கள் புரிந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். இதன்பொருட்டேனும் இவர்கள் அகன்றாகவேண்டும் .வேறு வழியே இல்லை. இதுவே என் அரசியல்

இந்த அரசை இந்துமதம் அழியவேண்டும் என நினைப்பவர்கள் எதிர்க்கிறார்கள், இந்தியாவைத் துண்டாடவேண்டும் என நினைப்பவர்கள் வெறுக்கிறார்கள், ஆகவே இதை ஆதரிக்கிறோம் என்பதே பலருடைய நிலைபாடாக இருக்கிறது. இந்திய எதிர்ப்பாளர்களின் உக்கிரமான கசப்புப்பிரச்சாரமே உண்மையில் மோடியை ஆதரிக்குமிடத்திற்கு பலரைத் தள்ளுகிறது. ஆனால் எதன்பொருட்டென்றாலும் குடிமக்கள் என சிலர் இருக்கிறார்கள், அவர்களிடமிருந்து வரி பெறுகிறோம், பதிலுக்கு அவர்களுக்கு சில பருக்கைகளையாவது அள்ளிவீசவேண்டும் என்றுகூட எண்ணாத ஓர் மூடுண்ட அரசை ஆதரிப்பது அறிவின்மை. நம் வாழ்க்கையை நாமே அழித்துக்கொள்வது அது. ஒருவர் இந்து என தன்னை உணர்கிறார் என்பதனால், இந்து என்னும் பெயரை இவர்கள் சொல்கிறார்கள் என்பதனால் இவர்களை ஆதரிப்பார் என்றால் அதைப்போல ஒரு வீழ்ச்சி பிறிதில்லை.

இன்று இருபக்கமும் உச்சகட்ட வெறுப்பரசியல் நிகழ்கிறது. அரசியல் என்பது மதத்துடன் இணைக்கப்பட்டிருக்கையில் வளர்ச்சி, மக்கள்நலம் எதுவும் எவருக்கும் ஒரு பொருட்டல்ல. இந்த அரசை நீக்கும் வெறிகொண்டிருக்கின்றனர் எதிர்தரப்பினர் , அரசைக் காக்கும் வெறி மறுபக்கம். ஆகவே உச்சகட்ட அரசியல்பிரச்சாரமும் எதிர்ப்பிரச்சாரமும் நிகழ்கிறது. இந்த கூச்சல்விவாதங்களில் இடம்பெற நான் விரும்பவில்லை. சமூகவலைத்தளங்களில் கட்சிகட்டி தகவல்திரிபுகள், சதிவேலைக்கண்டுபிடிப்புகள், சாதிமதக்காழ்ப்புகள், போலிப்புள்ளிவிவரங்கள் என கூச்சலிடும் எவருடனும் இதைப்பற்றி விவாதிக்கவும் தயாராக இல்லை. நான் இக்கருத்துக்களைச் சொல்வது நான் முன்னர் பணமதிப்பு நீக்கத்தை ஆதரித்தேன் என்பதனால், அந்த மாபெரும் பிழையால், இவ்வரசை ஆதரிக்கிறேன் எனும் எண்ணம் எழுந்திருக்கக்கூடும் என்பதனால் மட்டுமே

மேற்கொண்டு எதையும் பேசப்போவதில்லை. இது என் அரசியல் நிலைபாடு. எளிய குடிமகனின் அரசியல் இது. கட்சி சார்பு அரசியல் அல்ல. என் நண்பர்களில் பலர் பாரதிய ஜனதா ஆதரவாளர்கள், பலர் எதிர்ப்பார்கள். எங்கள் நட்புக்குழுமம் முழுக்க இருசாராரும் கொம்புமுட்டி பூசலிட்டுக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். இருசாராரிடமும் எனக்குச் சொல்ல ஏதுமில்லை. என் தளத்தை அவ்விவாதத்தின் களமாக ஆக்கவும் விரும்பவில்லை. எனவே எவரும் எனக்கு இதுகுறித்து எழுதவேண்டியதில்லை. இதுகுறித்து மேலும் நான் எதுவும் சொல்லப்போவதுமில்லை. இதுகுறித்து எக்கடிதம் வந்தாலும் அதை எழுதியவரை என் மின்னஞ்சல்பட்டியலில் இருந்து விலக்க எண்ணுகிறேன். எனக்கு வேலைகள் நிறைய உள்ளன.

பதிவின் இணைப்பு: https://www.jeyamohan.in/112865

உப்புவேலி – ஒரு அறிமுகம்

புத்தகம் படிப்பவர்கள் எல்லோரிடமும் ஒரு ‘இந்த புத்தகத்தை தேடுகிறேன்’ பட்டியல் இருக்கும். அது போல் என் பட்டியலில் இருந்த ஒரு நூல் Roy Maxhamன் The Great Hedge of India. ஆங்கில புத்தகம் ஏறத்தாழ ரூ.3000க்கு விற்க, அப்புத்தகத்தை வாங்குவதை தள்ளி போட்டபடியே இருந்தேன். தற்செயலாக எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் நண்பர் சிறில் அலெக்ஸ் அதை தமிழில் உப்புவேலி என்ற பெயரில் மொழிப்பெயர்த்து இருப்பது தெரிந்தது. அமேஸானில் தேடப்போக, ரூ.100க்கே கிண்டில் பதிப்பு கிடைத்தது. ஒரே மூச்சில் படித்து முடித்துவிட்டேன். இதன் ஆங்கில பதிப்பு குறித்து தமிழ் சூழலில் பல்வேறு குறிப்புகள் காணக்கிடைகின்றன. தமிழின் முக்கிய எழுத்தாளர்களான் எஸ். ராமகிருஷ்ணன், ஜெயமோகன் போன்றோர், இந்த நூல் குறித்தும் இந்தியாவில் இருந்த உப்புவேலி குறித்தும் விரிவாகவே எழுதி இருக்கின்றனர். இது வரை அந்த குறிப்புகளை படிக்காதவர்களுக்காக இந்த சிறிய அறிமுகம்.

இன்று உப்பு ஒரு சாதரண பொருளாக உணவின் சுவை கூட்டியாக நாம் அறிந்திருக்கிறோம். ஆனால் உடலின் ஆரோக்கியத்திற்க்கு அது இன்றியமையாத ஒன்று. அதீத உப்பு குறைபாடு மரணம் வரை கொண்டு செல்லக்கூடும். மேலும், குளிர்சாதனப்பெட்டி கண்டுபிடிக்கப்படாத காலங்களில் உப்பு முக்கியமாக உணவை பதப்படுத்த உபயோகப்பட்டது. விளைச்சல் இல்லாத குளிர் காலங்களில் பதப்படுத்தபட்ட உணவே முக்கிய உயிர்சக்தியாக அந்நாட்களில் விளங்கியது. எனவே உலகம் முழுவதுமே உப்பு ஒரு முக்கிய வணிகப்பொருளாகவும், சீனா போன்ற நாடுகளில் 1700கள் வரை கூட பணத்திற்க்கு மாற்றாகவும் இருந்தது. இதன் தொடர்ச்சியாக முதலாம் நூற்றாண்டு முதலே உப்புக்கு வரி விதிப்பது உலகம் முழுவதும் இருந்து வந்திருக்கின்றது. ஆனால் இந்த பல லட்சம் பேரை கொல்லக்கூடிய கொடூர வரியாக கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் ஆட்சிகாலத்தில் உப்புவரி இந்தியாவிற்க்கு அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது.

பரந்த மத்திய இந்தியாவில், உப்புக்கான மூலங்கள் குறைவு. அது பெரும்பாலும் தென்னக கடல் கரைகளில் இருந்தோ, மேற்கு குஜராத் பகுதிகளில் இருந்தோ அல்லது, பஞ்சாபின் இயற்க்கையான உப்புமலைகளில் இருந்தோ பெறப்பட்டு வந்தது. இந்தியா முழுவதும் பரந்திருந்த வணிக பாதைகளின் வழியே இவை தங்கு தடை இன்றி இந்திய துணைக்கண்டம் முழுவதும் கிடைத்து வந்தது. இந்தியா முழுமையும் கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் ஆட்சிக்கு வந்த பொழுது, அவர்களுக்கு உப்பு வரி பெரும் வாய்ப்பாகத்தோன்றியது. ஏனெனில் மத்திய இந்தியாவுக்கும், வங்கத்துக்கும் இந்தியாவின் பிற பகுதிகளில் இருந்தே உப்பு இறக்குமதி செய்யப்பட்டது. எனவே ஒரிசா முதல் பஞ்சாப் வரை மத்திய இந்தியாவின் குறுக்கே பல்வேறு இடங்களில் சுங்கசாவடிகள் அமைக்கப்பட்டு, உப்பு வணிகம் கண்காணிக்கப்பட்டது. மேலும் 20 முதல் 30 சதவீதம் வரை உப்புக்கான வரி விதிக்கப்பட்டது. இது இயல்பாக உப்பு கடத்தலுக்கு இட்டுச்சென்றது. கடத்தலை தவிர்க்க 1850களில் இந்தியாவின் குறுக்கே ஒரு வேலி அமைப்பதென முடிவு செய்யப்பட்டு காய்ந்த முள் கொடிகள், மரத்தடுப்புகளால் வேலிகள் அமைக்கப்பட்டன. ஆனால், நெருப்பு, கரையான் போன்றவற்றால் இவற்றின் பராமரிப்பு பெரும் செலவுடையதாக இருந்தது. எனவே 1860களில் உயிர் வேலிகள் அமைப்பதென முடிவுசெய்யப்பட்டு, அதற்க்கான பணிகள் தொடங்கப்பட்டன. இவை ஏறத்தாழ 14 அடி அகலமும், 8 முதல் 10 அடி வரை உயரமும் கொண்ட முள் புதர்களால் அமைக்கப்பட்டன. சீனாவின் பெருஞ்சுவரை விட நீளமாக இருந்த இந்த வேலியின் இடையே காவல் கோபுரங்களும் சுங்கசாவடிகளும் அமைக்கப்பெற்றிருந்தன. அதன் முக்கிய காலகட்டமான 1870களில் ஏறத்தாழ 14,000 முழுநேரப்பணியாளர்கள் இந்த வேலியில் பணியாற்றினர்.

இதனால் இந்தியாவின் உப்பு வணிகம் முழுமையும் ஆங்கிலேயரின் கைக்குள் வந்தது. மேலும், அதீத உப்பு வரி மத்திய இந்தியாவிலும் வங்க பகுதிகளிலும் உப்பின் நுகர்வை பெருமளவு குறைத்தது. அன்றைய நாட்களில் ஒரு சராசரி இந்தியன் தன்னுடைய இரண்டு மாத சம்பளத்தை ஒரு வருட உப்பிற்க்கு செலவு செய்ய வேண்டிய நிலையில் இருந்தான். இதனால் பெரிதும் பாதிக்கப்பட்டது, ஏழைகளும் வெயிலில் உழைக்கும் விவசாயிகளும் தான். குறைவான உப்பு நுகர்ச்சி அவர்களை மந்த நிலைக்கு கொண்டு சென்றிருக்க கூடும். மேலும் 1860களின் கடும் இந்திய பஞ்சத்தின் போது கூட உப்பின் மீதான வரி குறைக்கப்படவில்லை. எனவே மக்கள், விதைப்பிற்க்கு வைத்திருந்த தானியங்களைக்கூட உப்பிற்காக செலவு செய்ய நேர்ந்தது. 1850க்கும் 1875க்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில், இந்தியாவில் ஏறத்தாழ 40 லட்சம் பேர் உப்பு குறைவு தொடர்பான நோய்களால் இறந்திருக்ககூடும் என சமீபத்திய ஆய்வுகள் சுட்டி காட்டுகின்றன. இறுதியாக 1879ல் இந்த வேலிகள் கைவிடப்பட்டன. ரயிலின் அறிமுகமும், இங்கிலாந்தில் இருந்து உப்பின் இறக்குமதியும் பெரும் பராமரிப்பு தேவைப்பட்ட இந்த வேலிகளை கைவிடுவதற்க்கு முக்கிய காரணமாக அமைந்தன. இவ்வளவு தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தும் கூட உப்புவேலி குறித்து எந்த வரலாற்று குறிப்புகளும் இல்லாமல் போனது ஆச்சரியமே.

1995ல் லண்டனில் நூலக காப்பாளராக இருந்த ராய் மேக்சிம் ஒரு பழைய புத்தக கடையில் கிழக்கிந்திய அதிகாரி ஒருவரின் நாள் குறிப்பை வாங்குகிறார். அதில் உப்புவேலியில் பணி புரிந்ததாக அந்த அதிகாரி குறிப்பிட்டு இருப்பது, இந்தியாவியல் அறிஞரான ராயை குழப்புகின்றது. ஆக்ஸ்போர்டின் இந்திய சரித்திரம் நூலில் இருந்து, இந்திய வரலாறு தொடர்பான பல நூல்களை ராய் பார்த்தபோதும் எதிலும் உப்புவேலி குறித்த பதிவுகள் இல்லாதது கண்டு குழம்புகிறார். பின்னர் இந்தியாவை ஆட்சி செய்த காலத்தில் பிரிட்ஷார் இங்கிலாந்துக்கு அனுப்பிய அலுவலக குறிப்புகளுக்கான காப்பகத்தில் இந்த வேலி இருந்தது குறித்து உறுதி செய்துகொள்கிறார். ஆனால் துல்லியமான தகவல்களை அவரால் பெற முடியவில்லை. 1996, 1997 மற்றும் 1998ல் மூன்று வெவ்வேறு பயணங்களில் உத்திரபிரதேசத்தின் பல இடங்களில் அந்த வேலியின் மிச்சம் ஏதாவது இருக்கின்றதா, அப்பகுதி மக்களுக்கு ஏதாவது தெரிகின்றதா என்பது குறித்து ஆய்வு மேற்கொள்கிறார். இறுதியில், ஜான்சிக்கு அருகே ஒரு வேலியில் சிறு மிச்சத்தை கண்டுகொள்கிறார். அவரின் பயணம் குறித்தும், உப்புவேலி குறித்தான தகவல்களையும் The Great Hedge of India நூலில் விவரிக்கின்றார்.

மின் புத்தகம் சரியாக வடிமைக்கபடாத போதும், மிகச்சிறப்பாக மொழிபெயர்க்கப்பட்டு இருக்கின்றது. ஏறத்தாழ ஒரு மர்ம நாவலை படிக்கும் விறுவிறுப்புடன் ராயின் பயணங்கள் விவரிக்கப்பட்டிருகின்றன. மேலும் உப்பு வரி குறித்தான விரிவான பார்வை, அதன் தாக்கம், பாதிப்பு போன்றவை இந்த துறையில் அறிமுகம் இல்லாதவர்களுக்கும் புரியும் வண்ணம் எளிமையாக சொல்லப்பட்டிருகின்றன. அனைவரும் படிக்கவேண்டிய முக்கியமான நூல்.

கிண்டிலில் வாங்க: https://amzn.to/2NpADsp
புத்தகமாக வாங்க: https://bit.ly/2NiY6ep

தமிழ் இந்துவில் உப்பு வேலி குறித்து சிறில் அலெக்ஸின் கட்டுரை: https://bit.ly/2MQQNew

காதல் கடிதம்!

சமீபத்தில் அ.முத்துலிங்கத்தின் கட்டுரை ஒன்றை படித்த போது, எழுத்தாளர் பிரபஞ்சன் பற்றி சுவரசியமான விஷயம் ஒன்று தட்டுப்பட்டது. பிரபஞ்சனின் இளவயதில் தன் கண்ணில் தட்டுப்படும் இளம் பெண்கள் அனைவருக்கும் காதல் கடிதம் தந்து விடுவாராம். தந்த கடிதங்கள் பலனலித்ததா என்று தெரியவில்லை. ஆனால் எல்லோருக்கும் காதல் கடிதம் என்ற செய்தி என்னை நிரம்பவே கவலைக்குள்ளாக்கியது! பின்னே ஒருவருக்கு கூட காதல் கடிதம் எழுதாத ஒருவனுக்கு அதிர்ச்சியாக இருக்குமல்லவா? இனி இந்த வயதான காலத்தில் யாருக்கு எழுதுவது? அப்படியே எழுதினாலும் இந்த காலத்துப்பெண்கள் கடுதாசியையெல்லாம் மதிப்பார்களா என்று தெரியவில்லை. அதிலும் முக்கியமானது முன் பின் தெரியாத பெண்ணுக்கு என்னவென்று கடிதம் எழுதுவது? பிரபஞ்சன் எழுதும் கடிதங்கள் சுமாராக பதினைந்து பக்கங்கள் வருமாம். ஆனால் பதினைந்து பக்கத்துக்கு என்ன எழுதினார் என்று தெரியவில்லை. கவிதைகள் எழுதலாம், ஆனால் பொய் சொல்வதில் எனக்கு உடன்பாடில்லை. செயற்க்கை அறிவை பற்றியோ, சிசிலியன் டிபன்ஸ் பற்றியோ எழுதலாம் ஆனால் செருப்படி வாங்கும் உத்தேசமும் இல்லை.

கல்லூரி காலத்தில் காதல் கடிதம் போன்ற ஒன்று எழுத வாய்ப்பு கிடைத்தது. நண்பன் ஒருவன் வகுப்பு பெண் ஒருவருடன் நல்ல நட்பில் இருந்தான். அவன் அப்பெண்ணை காதலிக்கிறான் என நண்பர்கள் நாங்கள் கிண்டல் செய்வோம். அவனோ, ஒரு வெட்கத்துடன் சும்மா இருங்கடா என்று ஓடி விடுவான். அவன் ‘உம்’ என்றால் அந்த பெண்ணிடம் போய் பேச நாங்கள் தயாராய் இருந்தோம். ஆனால் ‘உம்ஹும்’ தான் வந்துகொண்டிருந்தது. ஒரு முறை லேப்பில் ஏதோ பரிசோதனை செய்யும் போது ஒயரை சீவுகிறேன் என்று கையை சீவிக்கொண்டேன். வந்த ரத்தத்தை ஏன் வீணாக்குவானேன் என்று ஒரு தாளில் ‘ஐ லவ் யூ’ என்று எழுதி வைத்துக்கொண்டேன். அந்த நண்பனிடம், ரத்ததில் எழுதிய தாளை அந்த பெண்ணிடம் நீ தான் எழுதியதாக கொடுத்துவிடுவோம் என்று மிரட்டி வைத்து இருந்தோம். அவனும் பயந்து கொண்டு டீ, வடை என்று ஸ்பான்ஸர் செய்து கொண்டிருந்தான். அடுத்த கட்டமாக திரைப்படம் ஒன்றுக்கு அழைத்துப்போக சொல்ல இம்முறை கொடுக்கறதுனா கொடுத்துக்க என்றுவிட்டான். மனம் தளராத நண்பன் ஒருத்தன் என்னிடம் ‘நீ அந்த பேப்பரக்கொடு, நான் கொண்டுபோய் கொடுக்கறேன்’ என்றான். பர்ஸில் இருந்து பேப்பரை எடுத்து விரித்தால், எழுதிய எழுத்துக்களை காணோம். அன்று கற்று கொண்ட பாடம் ரத்தத்தில் எழுதிய கடிதம் எவிடன்ஸ் ஆகாது!

A Visit to Allathur Villa

Ram Ramasamy (or Ramakrishna Ramasamy) is a well known figure in academia for his contributions on nonlinear dynamics and computational biology. He is one of the first members of School of Physical Sciences in Jawaharlal Nehru University, Delhi. He is the former vice-chancellor of University of Hyderabad and currently the president of Indian Academy of Sciences, Bangolre. But this ccount is not about him but about his mother. Married to an army captain at the age of 16, Mrs. Malathi — mother of Ram Ramsamy, was traveled across the nation as a wife, as a mother, as a teacher, as an entrepreneur and even a tourist guide. The passing years filled her with memories and like any Indian mother/grand mother she has many interesting stories about the past to tell her grand-sons/daughters. Instead of narrating them as bed time stories, she just decided to write those memories as a book.

Malathi with her son Ramkrishnan Ramasamy (1955)

39,597 words long “Allathur Villa” portraits the story of a house and its occupants over a period of five decades. Even more precisely, it tells a story about a women, Seethama — mother of Malathi and grand mother of Ram Ramasamy, who lived in Allathur villa and died in the same room of the same house, where she was born.

Nathamoony Chetty is a well known person in Madras with a great wealth and with a good heart. Subramanya Iyer, an accountant of Nathamoony stayed at the backyard of the Chetty bungalow, which was called as “Allathur Villa”. Subramanya Iyer’s wife Kuppama was pregnant at the time and gave birth of a girl child in that Villa. Since, Nathamoony Chetty has no children, he intent to adopt that child. Subramanya Iyer who already struggled with five children readily accepted this offer. Nathamoony, a Vaishnavite, named the child as Seethalakshmi. It was predicted by his astrologer that the girl will bring wealth to the family. It is the time of world war I, and Nathamoony who invested in steel got heavy profit due to the war and no wonder this turns out as the luck of Seetha-‘Lakshmi’ and the girl was brought up with great love and care.

In 1925, Seetha was married to Nagarajan, who is the son of Janaki and Subba Rao and grandson of Pennathur Iyer, an another well known and wealthy family in Madras. Even after marriage, since Nagarajan was roaming behind congressman and used to get latti charges from the police, the family decided that it would be better for Naga to kept under the monitoring of Nathamoony Chetty. So, Seetha and Nagarajan back to Allathur villa and he took charge as a head master in one of the schools running under Nathamoony Chetty’s charity.

Seethama and Naga (Nayana for his daughters) had five children and all are girls. First one is Sunithi, Followed by Malathi, then the twins Agalya and Anusuya and the youngest one is Radha. The girls had a wonderful time in “Allathur Villa”. Like changing seasons, different people come and go in Allathur villa as well as in Seethama’s life. Malathi vividly portraits these changes and described their smiles, tears and angers upon these changes in a simple manner over the book. There are incidents which could bring a smile in readers face and some incidents that would melt heart.

Malathi was four years younger than Sunithi and the dearest girl to Nathamoony Thatha. When she was at her age of five, there is party hosted by Nathamoony and since they are too young, children excluding Sunithi was not allowed to enter the party zone. The plan is that the helper, Padmama, should decorate(!) the girls and at a particular time of the party they will brought them to make a presence in front of elders and after paying respects they should fall back to the house. The party is around 7 p.m. and Malathi and her friend Vedavalli were got ready even before that time. In mean while food was served and the plates were collected near to the room where girls waiting for their turn. The smell from the plates is tempting and the girls have no time to wait and started to eat the remaining in plates. It brings great angry to Padmama and after the party it was conveyed to Thatha. Since, Vedhu went to her home, Malathi is supposed to bear the responsibility of the entire sin and she was punished by forego her next day afternoon lunch.

The girls were sent to attend classes in Ewarts school, where they were taught a Lord’s prayer. This greatly inspired the girls and everyday before the dinner, Sunithi would look at her sisters and will start to chant, ‘Our father who art in the heaven…’ and this will be loudly followed by the younger ones and they finishes off with an ‘Amen’. Even though the family members was a staunch hindus, they always have a smile at this prayer and never tried to stop the prayer of children.

Another one interesting story is when Malathi was 11 years old. At that time Mahathma Gandhi visited Chennai and stayed at Dhakshin Bharath Hindi Prachar Sabha. Being the children of a well known family, Malathi and Sunithi with some other children got a chance to sing a prayer song in front of Mahathma. While singing, Mahathma turn in the direction of Malathi and smiled at her. She just melted by the smile — in a mean time, Sunithi poked on Malathi’s thigh. Later she got to know, the poke is to keep the tone of the song and it explains why Gandhiji smiled at her. In the last day of his visit, Gandhi spent some time with the children and asked some interesting questions like, how old are you, who is washing your clothes and so on. For clothes washing, the children answered, depending on their family situation, as mother, grandmother or some worker. Then Gandhi asked how many hands that your mother have. Children replied as two. He then asked how many hands that you have. Surprised children replied for this question too as two. He said, with her two hands, she washing all yours, your brothers and your family members clothes. This had a great impact on the girls and by the next day itself, they started to wash their clothes on their own.

Its a well known tradition that daughter or grand daughter would get the jewels of the mother or grandmother. Every such a jewel has an interesting story and history. Two such a stories from the book as follows: When Sunithi was a child, she had a habit of pull anything that she could grasp. Once she pulled a diamond necklace of awwa (Seethama’s mother) and that day itself the necklace become the property of Sunithi. Years later, she made that into two and gave one to her daughter and another one to her daughter-in-law! And similarly, during Sunithi’s arangetram, Nayanmoorthy asked the goldsmiths to design ruby bangles for her. Malathi too young at that time, enquired Nathamoony regarding this. He replied that since she at eleven and since she is going to dance, she should have some jewels. It would be pretty when she wear that. But this doesn’t convince Malathi and she asked, ‘you’re saying since she is at 11, she can have ruby bangles. But, just in four years I could also reach on her age and why I shouldn’t have bangles? Don’t they look pretty in my hands?’ This brought a smile in Nathamoony’s face and of course she got her bangles, which she later gave to her granddaughter Krithi (Ram Ramsamys daughter).

After the death of Nathamoony, the will by him put a condition that Seethama and family could have almost all his wealth but they should vacate the bungalow within five years of his demise and it should be used for the education purpose. Such a condition greatly affects Seethama and adding to her oppression Naga too passed away soon due to a heart attack. The family situation is very pathetic and Seethama some how managed to married off the twins with the help of Sunithi’s husband (Malathi got married few years before the Nayanamoorthy’s death). After few months of their marriage she passed away in the same house where she was born and thats where the book ends.

Malathi, at the age of 81, the book would be the last great project in her life. She seems love to record her memories with Allathur villa and during proof reading she carefully chosen many photos from the family album to include in the book. She just gone through the final copy and even suggested some minor changes. But unfortunately, prior to the arrival of printed copies she passed away. The tribute by Ram Ramasamy at the end of the book shows how enthusiastic, exuberance and optimistic is his mother. Like the Madras in her memories, she too vanished into the thin air. Yet this book will remain as an account of a glorifying era.

The book is available to read online here.

புலிக்கலைஞனுக்கு ஓர் அஞ்சலி

நாம் ஒருபோதும் பார்த்திடாத சிலரின் மறைவு, ஏன் இவ்வளவு வருத்தத்தை தருகின்றது என்று தெரியவில்லை. அசோகமித்திரன் எனக்கு மிக பிடித்தமான எழுத்தாளர்களில் ஒருவர். அனேகமாக, கேளிக்கை, வணிக எழுத்துக்கள் தாண்டி, தமிழில் நான் படித்த முதல் இலக்கியம் சார்ந்த தீவிரமான படைப்புகள் அசோகமித்திரனுடயது. அவரின் ‘18வது அட்சக்கோடு’ ஒன்று போதும் அவரின் ஆளுமையயும், படைப்புத்திறனையும் அறிவதற்க்கு. சாதரான மனிதர்களைப் பற்றி எழுதிய அசோகமித்திரன், மிக சாதரணமாகவே வாழ்ந்தார்.

தந்தையின் மறைவுக்குப்பின், (இந்திய சுதந்திரத்துக்கு பின் என்றும் சொல்லலாம்) ஹைதராபாத்தில் இருந்து, சென்னைக்கு குடிபெயர்ந்த குடும்பம் அவருடையது. எஸ். எஸ். வாசனின் ஜெமினியில் பணிபுரிந்து (சின்ன சின்ன எடுபிடி வேலைகள்) கொண்டு இருந்தபோதே, அவரின் படைப்புகள் பல இதழ்களில் வெளிவர தொடங்கிவிட்டது. அவருக்கு என்றேனும் ஜெமினியின் கதா இலாக்காவுக்கு மாற்றப்பட்டு விடுவோம் என்ற நம்பிக்கை இருந்தது. ஆனால், முரண்நகையாக வாசன் ஒருபோதும் அசோகமித்திரனின் மேதமையை உபயோகபடுத்திக்கொள்ளவில்லை. ஒருமுறை தன் காரை வாசன் துடைக்கச்சொல்ல, ஒரு எழுத்தாளான் இதை செய்வதா என, அங்கிருந்து வெளியேறிய அவர் பின் ஒருபோதும் வேறு ஒரு நிறுவன பணிக்குச்செல்லவில்லை.

வாழ்வதற்க்கு என சில சின்ன சின்ன வேலைகள் செய்தும், சில சமயங்களில் அப்பளம் விற்று இருந்தாலும், நம்பி வந்த எழுத்து, பல சமயங்களில் அவரை காப்பாற்றியது. ஆங்கில இதழ்களில் வந்த அவரது எழுத்துக்கள், தகுந்த சன்மானத்தையும் சேர்த்து சுமந்து வந்தன.

ஒரு சில விருதுகள் அவரால் பெருமை பெற்றன. ஆனாலும், இந்திய அளவில் நோபல் பரிசுக்கு தகுதியானவர் என்று கருதப்பட்ட — அவரின் மேதமைக்கு தகுந்த புகழ் அடையவில்லை என்பதே நிதர்சனம். அதைப்பற்றி அவரும் அலட்டிக்கொண்டதாகத் தெரியவில்லை. சமீபத்திய தடம் இதழில் கூட விருதுகள் பற்றிய கேள்விக்கு, ‘நிறைய தகுதியான எழுத்தாளர்கள் இருக்கும் போது, விருதுங்கறது கூட லாட்ரி மாதிரிதான். பத்தில் யாரோ ஒருத்தருக்குத்தான் கிடைக்கும். எனக்கு கிடைக்கலங்கறதுக்காக, யாரையும் குறை சொல்லமுடியாது’ என்றிருந்தார். இன்னும் ஒரு பத்தாண்டுகளாவது என்ற அளவில், தொடர்ந்து எழுதி வந்த அவரின் மறைவு, சந்தேகம் இன்றி தமிழுக்கு மிகப்பெரிய இழப்பு. ஆனாலும், அவரின், ரகு’களும், அவர்களின் அம்மாக்களும், இரண்டு பக்கமும் எதிர் காற்று அடிக்கும் டங் பண்டு ரோடும், மீனம்பாக்கத்தில் வெடித்த குண்டும், ஜெமினிக்கு வந்த புலிக்கலைஞனும், ஒரு போதும் மறக்கப்படமாட்டர்கள்!

A Tribute To A Magician

Martin Gardner is well known for his famous ‘Mathematical Games’ articles in ‘Scientific American’ magazine. He contributed that column for almost twenty years. It seems intellectual youths of the period between later 50s and early 80s enjoyed much of his puzzles.

For me, Writer Sujatha introduced Martin Gardner in his famous ‘Katrathum Petrathum’ series in Vikatan. In one of the article, if I remembered correctly, while telling the ‘Lady or the Tiger’ story (I hope every one knows that story and its mathematical significance!) he told about Gardner and his famous ‘Mathematical Games’. Later, I found his ‘My best Mathematical and Logic Puzzles’ in central library of Karur. But the book is in reference section and I supposed to write down some problems everyday and tried solve it. Obviously, I even don’t understand most of the puzzles and give-up within a week.

Then during my under-graduation days, I once again gone back to Gardner, when one of my Math professor talk about recreational mathematics during an lecture. This time, I’m capable of solving many of his problems and got addicted to such puzzles. This practice fairly helped me while attending an bank exam (Cleared that exam but luckily or unluckily I opt to do Ph.D rather than to become a teller!).

Then, puzzles and Gardner gone into the thin air for many years. Few days ago, I don’t know how but, while searching some random stuff, I once again came across Gardner and found an interesting book, ‘Martin Gardner in the 21st Century’ by MAA (Mathematical Association of America).

Martin Gardner : The Puzzle Man (1914–2010)

Even though its a tribute edition, the book discussing the solutions of some of his famous problems, rather than discussing his contributions or his biography. Some interesting articles of Gardner are also included. Non mathematician may feel prosaic while reading the text, yet its a good book to give a try. At least one could wonders the usability and applicability of Maths in different arena.

To seek your attention towards the book, let me to tell you two tricks discussed in the book (Demonstrated!). First one is a coin trick named as three penny trick in the text. Consider three coins, which are placed in a row. You’re blindfolded and requested to assemble the coins in a way either all heads or all tails. The only condition you know is that there should be at least one head and one tail in the sequence. The idea is to flip the left coin first then the middle coin. Now check with the spectator, whether the required condition is reached. If not, go for one more left flip. Now it should be aligned in a way as requested, independent of whatever be the initial position. It may seems so simple. But when you replace the coins by cups and a question with the condition of at least three flips to achieve all-ups or all-down could be interesting.

The second is a card trick. Take about 15 cards and arrange them as 5 piles with each pile consists of random number of cards (say 4,1,1,5,4). Now remove one card from each pile and place the removed cards as a new pile. If the piles are arranged in a row, the new pile can be placed anywhere in the row, front, middle or at the end. Repeat the process, after ’n’ number of iterations, you always end up with an arrangement of 5,4,3,2,1. Depending upon the initial arrangement, the ’n’ may vary. But always end up with the above order!

Some more interesting problems such as Courier problem, RATWYT and Monty Hall Problem (MHD) are discussed in the book (There are three doors and opening one particular door would leads you to a car. Another two will leads to a goat. Now you allowed to choose one door, say A. Then either one of the other two doors will be opened, but not the door with a car. After this you have an option to switch from your selection. Even though it seems 50–50 problem, its not actually. There are many famous solutions available for this problem.).

Gardner not only wrote about Maths and Maths articles. He had wrote two novels, many books on magic and many short stories. Two of such short stories are also included in the book. The last one (both in the book as well as by Gardner himself) ‘Superstrings and Thelma’ is enough to showcase the Gardner’s writing skills to captivate the reader.

The only book reviewed by Gardener is also included in this collection. The book’s ‘name is ‘popco’ and in which the grandfather of lead character was influenced by Gardner. It is such a modest and appreciable review with the summary of the novel (He doesn’t disclose the climax). He complains about only one thing, about the usage of ‘f’ word through out the text!

With lot of maths the book may persuade somebody towards the subject. For others, especially those who interested in early bird numbers, flexagons or how to find the cube root of 52367419803 or any equivalent number in seconds may try once.

Madhavi’s world

Only very few authors can touch your soul, only very few can impress your thoughts and only very few can inspire you. Madhavikutty (Kamala Das) is one of such authors.

Yesterday I was gone through a book with some of her selected works, “Intha piraviyil ivalavu thaan (Only this much, in this life)” translated in Tamil by Pugazhenthi published by NCBH. The book is comprised of three parts: First part covers the thoughts of an elderly women who is miserable of her health, her late husband and people’s critics.

Yet there flows the love and confidence all over her texts. She shares her worst dreams, convey her concern on children, worries about the tress and ponds of her village Nallappattu and her conversion to Islam. She seems like an old pendulum clock, oscillating between her past and the residues of her dreams, yet she sounds beautifully.

She speak about her silence on criticism. She says, “I am an Eagle staying in the nests of Parrots. If I opened my wings the nest will be into pieces so its better to be quiet!”. The second part consists of very few of her poems. She is addressing her worries and wounds of life to Allah.

The soul that know how to sing : Madhavikutty (1934–2009)

Even with some breakages due to translation, still a reader can catch her thoughts. The third part consists some of her short stories. Often her writing is known for her boldness and for openly expressing truth. This book is also have such a nice collection of stories.

I wish to point out three stories from the collection. First one is “Swayamvaram”. Its about an old beggar woman who thought herself as a princess of Avanthi. The story reveals how even in the small world of beggar women the evil hands of society pokes and kill the dreams. The end lines of story will make every male to shy about their role in this society.

The “Red Petticoat” portraits the worlds of two different woman, a mistress and a maid, and their fears and thoughts. “Daughter of a freedom fighter” shows the real situation of persons who spill their blood and spoil their life for the freedom of this nation. They were no longer required for us and they are just a symbolic of some fools who wasted their life.

Finally, after a long time a book impressed me very much, hope you can too like this.

Background Image from Google Images. Photograph by KC George.