அங்கே சூரியன் உதிக்கின்றது…

நான் எப்படி சூரியன் உதிக்கின்றது என்று சொல்கிறேன் –
ஒரு நேரத்தில் ஒரு இழையென –
தேவலாய கோபுரத்தில் ஊதாநிற கல் போல ஒளி மிதக்கின்றது –
செய்தி அணில்களை போல ஓடுகின்றது –
மலைகள் தங்களின் குல்லாய்களை கழட்டுகின்றன –
கீச்சான்கள் பாடத்தொடங்குகின்றன –
பின் நான் மெதுவாக எனக்குள் சொல்லிக்கொள்கிறேன் –
‘ஆம், அது சூரியனாய் தான் இருக்க வேண்டும்’

ஆனால் அது மறைவதை பற்றி – எனக்கு தெரியாது –
ஊதநிற ஏணி போல தோன்றும் ஒன்றில்
மஞ்சள் நிற பையன்களும் பெண்களும்
அடுத்த பக்கத்தை அடையும் வரை –
தொடர்ந்து ஏறுகின்றனர்
ஒரு சாம்பல் நிற ஆசிரியர் –
பறவைகளை கூட்டுக்கு அனுப்பி –
மெதுவாக மாலைக்கான தடுப்புகளை வைக்கின்றார் –

— எமிலி டிக்கன்ஸன்

Source: https://www.emilydickinsonmuseum.org/ill-tell-you-how-the-sun-rose/

புத்தாயிரத்து புதல்விக்கு தந்தை

பாரதிதாசனின் தலைவாரி பூச்சூடி எனக்கு பிடித்த வரிகளுள் ஒன்று. சமீபமாக இந்த வரிகள் அடிக்கடி நினைவில் வந்தன, ஆனால் அதற்கு பிறகு என்ன என்பது தெரியவில்லை. விளையாடப்போவென்றாள் அன்னை பின் சேர்த்த போது சுவரசியமாய் இருந்தது. பிறகு இணையத்தில் மீதி பாடலை பார்த்து என்னுடைய தனி பதிப்பாக இதை எழுதியாயிற்று! பாரதிதாசன் மன்னிப்பாராக!

தலைவாரி பூச்சூடி விளையாட போவென்றாள் அன்னை
நீயோ சிலைபோல ஏனங்கு நின்றாய்?
நீ இல்லாத வலிகளை ஏன் வந்ததென்றாய்
இலை போட்டால் வந்து விழுமாவுடல்
நலம்?
வீதி தோறும் சுற்றி வருதல் கொண்டு
சேர்க்குமுள நலம்.
தீங்கனிச்சாறள்ளவோ ஆட்டம் - நீ வயிராற பருகுவாய் போ
என் புதல்வி!
இளையாத பெண்ணாய் இருந்தால் கேலி பண்ணுவார் ஊரார்
ஆதவன் மறையும் முன்‌ ஆடி வந்துவிடு
என் கண்ணல்ல
அண்டை வீட்டு பெண்களோடு
களைப்பாய்‌ இருக்கும் இப்போது - விளையாடித்தீர்க்க மனம் பொங்குமப்போது.
முக்கடல் கொண்ட தமிழ்நாடு
அலைபோலே நீ விளையாடு!

எலும்புகள் போதும் நமக்கு

சந்தோஷங்கள் சடங்குகளாய்
மாறும் நேரம்
புன்னகைகள் மழைக்கால
விட்டில்களாய் உதிர்கின்றன.

உதிர்பவைகளை மொத்தமாய்
எரித்துவிடு
புகையும் சாம்பலில் கிடக்கும்
எலும்பு துண்டுகள் போதும்
அவர்கள் உனக்கு
எத்தனை முக்கியமானவர்களென
பிறருக்கு காட்ட.