பாரம்பரிய மருத்துவத்தில் என்ன தான் பிரச்சினை?

ஏன் அலோபதி மட்டும் தான் மருத்துவமுறையா? மாற்று மருத்துவமே கிடையாதா? இருநூறு முன்னூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பெல்லாம் நாம் எப்படி மருத்துவம் செய்து கொண்டோம் என்ற குரல்களில் இருந்து, கபாசுரகுடிநீரை உலகெங்கும் பரப்பி கொரோனாவை ஒழித்து நம் முன்னோர் புகழ் பரப்ப வேண்டும் என்பது வரை குரல்கள் சமீபமாக ஒலித்து வருகின்றன. அவர்களுக்காக இந்த கட்டுரை.

முதலில் மாற்று மருத்துவம் என்கிற பதத்தையே நான் நிராகரிக்கிறேன். உங்கள் வண்டிக்கு அப்போலோ டயர் போட்டு இருக்கின்றீர்கள், சரியில்லை என எம்.ஆர்.எப்க்கு சென்றால் அது மாற்று. மரடயர் மாட்டி ஓட்டுவேன் என்பது வெறும் பிதற்றல். அதெப்படி ரப்பரில் ஓடும் வண்டி மர டயர் இட்டால் ஓடாதா என்றால் ஓடும். ஒன்று அது ரப்பர் டயர் அளவு ஆப்டிமைஸ் செய்யப்பட வேண்டும் அல்லது அப்படி ஓட்டுவதால் வரும் விளைவுகளை சந்திக்க வேண்டும். ஏறத்தாழ இதே நிலை தான் பாரம்பரிய மருத்துவத்திற்க்கும்.

இன்னோரு எடுத்துக்காட்டை பார்ப்போம். உங்களுக்கு நெஞ்சு வலிக்கிறது. ஒரு மாத்திரை போட எண்ணுகிறீர்கள். ஒருவர் வந்து, அந்த மாத்திரையை நூறாக உடைத்து அதில் ஒரு துண்டை எடுத்து நூறு லிட்டர் நீரில் கலக்குகிறார். பின் அதில் இருந்து ஒரு மில்லி எடுத்து மறுபடி ஒரு நூறு லிட்டர் நீரில் கலக்குகிறார். இப்படியே முன்னூறு முறை செய்த பிறகு கடைசி ஒரு மில்லியை உங்களிடம் தந்து இந்தா இது அந்த மாத்திரையை விட ஆயிரம் மடங்கு சக்தி வாய்ந்தது ஆனால் பக்க விளைவுகள் இல்லாதது என்கிறார். குறைந்தபட்ச அறிவோ அல்லது பன்னிரென்டாவது வேதியலோ படித்தவர்கள் சிரித்துவிடுவார்கள் இதற்கு. ஆனால் ஹோமியோபதி மருந்துகள் இப்படித்தான் தயார் ஆகின்றன. இதைக்கொண்டு தான் கொரோனாவை குணப்படுத்த வேண்டும் என்கிறார்கள். வெளிநாடுகளில் ஹோமியோ மருந்துக்களில் placebo என்று முத்திரை குத்தப்பட்டு வர, நம் நாட்டில் தான் அதற்கொரு மினிஸ்ட்ரியை உருவாக்கி அவர்கள் வாட்ஸப் பார்வர்டுகளை விட மோசமாக அறிக்கை விட்டுக்கொண்டு இருக்கிறார்கள்.

அதே போல நிச்சயமாய் இயற்கையாய் கிடைக்கும் பொருட்களுக்கு மருத்துவதன்மை உண்டு தான். ஆனால் அதை எந்த அளவுக்கு உபயோகிப்பது என்பது தான் கேள்வி. பாலில் மிளகுத்தூள், மஞ்சள் போட்டு குடித்தால் இருமல் குறையும். ஆனால் டிபி’க்கு இதை மட்டுமே மருந்தாக பரிந்துரைக்கலாமா? மேலும் சித்த/ஆயுர்வேத மருத்துவம் குடும்ப தொழிலாக அவர்களுக்குள் மட்டும் புழங்கி கொள்கிற ரகசிய மொழியாகவே இருந்து வந்துள்ளது. காலவோட்டத்தில் இவை சிதைந்த பின் இது தான் சித்த மருத்துவம் என்று ஏமாற்றும் கும்பலே இப்போது அதிகம்.

இன்னொன்று சித்த மருத்துவத்தின் அடிப்படைகள் பல சித்தர் பாடல்களில் இருந்து வருகிறது. அவை பெரும்பாலும் தத்துவ புலம்பல்கள். இருபொருள் கொள்ளத்தக்க வரிகளே அதில் அதிகம் (சித்தர் பாட்கள் என்று வழங்கும் 18, 19ம் நூற்றாண்டு பாடல்கள் பெரும்பாலும் இட்டுகட்டியதே. மொழியியல், ஏன் சித்த அறிஞ்சர்களே அவற்றை பொருட்படுத்துவதில்லை). அவற்றின் உண்மையான பொருள் அறிந்தாலும் அதில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும் தாவரங்களை நாம் அறியோம். வெகுபரவலாக படிக்கப்பட்டு, ஆய்வு செய்யப்பட்டு, விவாதிக்கப்பட்டு வரும் சங்க இலக்கியத்தில் வரும் தாவரங்களையே நாம் இன்னும் முழுமையாக அறிந்து கொள்ளவில்லை. ஏனெனில் பண்பாட்டு கலாச்சர மாற்றதிற்கு ஏற்ப தாவரங்களின் பெயர்களுக் மாறி வந்துள்ளன. கர்னாடக இசை தான் தமிழிசை. ஆனால் அதில் உள்ள ஒரு ராகத்தை சங்க பண்ணோடு நம்மால் இணைக்கமுடியுமா? நிலைமை இப்படி இருக்க குத்துமதிப்பாக புரிந்து கொள்ளப்பட்டு குத்துமதிப்பாக தான் செயல்பட்டு வருகிறது சித்த ஆயுர்வேத மருத்துவம்.

இதில் முக்கியமானதொன்று, சித்த மருத்துவத்தில் பதப்படுத்தி மருந்து வழங்கிய செயல்கள், என் சிற்றறிவுக்கு எட்டிய வரை, குறைவு தான். பெரும்பாலும் வைத்தியர் வீடுகளுக்கு அன்றன்று சென்று மருந்தரைத்து பெற்றுவருவது நடந்திருக்கும் அல்லது வழங்கப்பட்ட குறிப்புகளை கொண்டு வீட்டிலேயே தயாரிக்கப்பட்டிருக்கலாம். ஆனால் இன்று வழங்கப்படும் சித்த/ஆயுர்வேத மருந்துகள் எப்படி தயாரிக்கப்படுகின்றன? பெரும்பாலான சித்த மருந்துகளில் உலோகங்களோ, செயற்கை வேதிப்பொருட்களோ கலக்கப்பட்டு ஸ்டபளைஸ் பண்ணப்படுகிறது. இதில் உலோக கலப்பு மிகப்பெரிய பாதிப்பை உண்டு பண்ணக்கூடியது. உத்திரவாதமாய் கிட்னி சட்னியாகிவிடும்.

ஏன் அலோபதியில் பின் விளைவுகள் இல்லையா? நிச்சயமாய் இருக்கிறது. ஆனால் அதையும் தாண்டி பலனளிக்க கூடியது. 30 – 40 சராசரி வாழ்நாளாக இருந்தது இன்று 68 ஆகியிருப்பது அலோபதியால் தான். கண்டிப்பாக இதில் நிறுவனங்களின் பேராசை இருக்கிறது, மக்களை கொள்ளையடிக்கிறார்கள் இன்னும் பல குறைகள் இருக்கிறது ஆனாலும் மாற்று மருத்துவத்தை விட சிறந்தது. நாம் மாற்றம் கொண்டுவர வேண்டியது இங்குதானே ஒழிய ஒட்டு மொத்தமாய் மரப்பக்கு திரும்புகிறேன் என்பதல்ல. அப்படியானால் சித்தா, ஆயுர்வேதம் இருக்கக்கூடாதா? இருக்கலாம். அவற்றின் விதிகள் யுனிவர்சலாக இருப்பின். இந்த நோய்க்கு இந்த மருந்து எடுத்தால், அது இப்படி செயல்பட்டு இவ்வாறு நோய் நீக்கும் என்று சொல்ல முடிந்தால் அவற்றை முயற்சிக்கலாம். அதைவிட்டு கபசுரநீர் அருந்தினால் எதிர்ப்பு சக்தி பெருகும் என்று ஜல்லி அடிப்பது சரிப்பட்டு வராது. ஏனெனில் வழைப்பழமும் எதிர்ப்புசக்தி தரும், எழுமிச்சையும் தரும், இஞ்சியும் தரும். இவற்றின் எதிர்ப்புசக்தி அளவென்ன, இவற்றை விட கபசுரநீர் எப்படி சிறந்தது. அது எப்படி செயல்படுகிறது என்பதை விளக்காத வரை இது அரைகுறை ஆர்வக்கோளாறாகவே பார்க்கப்படும்.

இறுதியாக அரசே இம்மாதிரி பரிந்துரைப்பதை உண்மையிலேயே திசை திருப்பும் வேலையாகத்தான் நான் பார்க்கிறேன். பொது மருத்துவ கட்டமைப்பை மேம்படுத்துவது, மக்களிடம் விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்துவது, மருத்துவர்களுக்கு பாதுகாப்பு உபகரணங்கள் வழங்குவது என எத்தனையோ விஷயங்கள் செய்வதற்கு இருக்க, கபசுர குடிநீர வழங்கிவிட்டோம் இனி ஒன்றும் பிரச்சனை இல்லை என்பது போன்ற தோற்றத்தை ஏற்படுத்துவதே மிகப்பெரிய ஏமாற்று வேலைதான். மக்களுக்கு எல்லாவற்றிலும் புது டெக்னாலஜி வேண்டும். ஆனால் ஏன் மருத்துவத்தில் மட்டும் இந்த பிற்போக்குத்தனம்? பசுமை புரட்சி இல்லையென்றால் லட்சகணக்கானோர் பசி பட்டினியில் இறந்திருப்பார்கள். வெண்புரட்சி இல்லையேல் பலநூறு சவளை குழந்தைகள் பத்து வயதிற்க்கு முன்பே இறந்திருக்கும். நவீன மருத்துவம் இல்லையேல் அம்மை, வைசூரி, காலரா என்று மனித இனமே அழிந்திருக்கும்.

இது ஒரு மாபெரும் மானுட சங்கிலி. பல்லாயிரம் பேரின் உழைப்பும் தியாகமும் நம்மை இங்கு கொண்டு வந்து சேர்த்திருக்கின்றன. இதை விமர்சிப்பது எளிது. ஆனால் கைவிட்டு மாற்றை உண்டாக்குவது சாத்தியமே இல்லாத ஒன்று. எத்தனை வேண்டுமானாலும் தூற்றலாம், எதனை வேண்டுமானாலும் எடுத்துக்கொள்ளலாம் ஆனால் இறுதியில் உயிர் போய்விடுமோ என்கிறபோது அலோபதிக்குத்தான் ஓடி வரவேண்டும். அதிகரித்து வரும் பாரம்பரிய மருத்துவம் குறித்த கூச்சல்களை நான் வியாபார சதியாகவே பார்க்கிறேன். ஒரு சிலரின் வணிக நோக்குக்காக திட்டமிட்டு முன்னோர்கள் ஒன்றும் முட்டாள்கள் அல்ல வகையறா கருத்துகள் பரப்பப்பட்டு அவற்றை படித்த சிலருமே திரும்ப சொல்லும் நிலைமைக்கு வந்திருக்கிறோம். மேற்ச்சொன்னவற்றில் உங்களுக்கு மாற்று கருத்து இருக்கலாம். ஆனால், எந்த ஒரு அலோபதி மருந்தை அல்லது பெரும்பாலனவற்றில் ஒன்றை எடுத்துக்கொண்ட்டாலும் அதன் வேதியியல் குறியீட்டில் இருந்து அது செயல்படும் முறை, பின்விளைவுகள் என இன்று உட்கார்ந்த இடத்திலேயே நீங்கள் தெரிந்து கொள்ளமுடியும். அந்த நிலைக்கு மாற்று மருத்துவ முறைகளும் வரும் வரை அவற்றை போலி என்றே சொல்லுவேன். ஒரு போதும் அவை விவாதிக்கும் இடத்திற்கு மாற்று மருந்துக்கள் வராது என்றும் அடித்து சொல்லுவேன். அப்படி ஒரு நிலை வருமாயின் மேற்கொண்டு விவாதிக்கலாம். அதுவரை மேற்சொல்ல எனக்கொன்றுமில்லை.

டாப்ளர் விளைவு: ஒரு எளிய அறிமுகம்

இந்தப்படத்தை சமீபத்தில் என்னுடைய ட்விட்டர் பக்கத்தில் பகிர்ந்து, இது ஒரு பிரபலமான இயற்பியல் கொள்கை, என்னவென்று யூகிக்கமுடிகின்றதா என பதிவிட்டிருந்தேன். நண்பர்கள் பலரும் மிகச்சரியாக ஒளியலைகளில் ஏற்படும் டாப்ளர் விளைவு என்று குறிப்பிட்டிருந்தனர். ஒரு சிலருக்கு இன்னும் இது பிடிபடவில்லை என நினைக்கிறேன். அதற்காக இந்த சிறிய பதிவு.

டாப்ளர், ஒலி அலைகளில் முதன்முதலில் இதனை கண்டுபிடித்தார். இவ்விளைவை எளிமையாகச் சொன்னால், நீங்கள் ஒரிடத்தில் நின்று கொண்டிருக்கும் போது ஒலிப்பானை அலறவிட்டபடி ஒரு கார் வந்தால் அது அருகில் வர வர அதன் சத்தம் கூடிக்கொண்டே வரும். மாறாக உங்களை விட்டு விலகி சென்றால் அதன் ஒலி குறைந்தபடி போகும். அதாவது ஒலி மூலம் நம்மை நோக்கி வரும் போது அதன் அதிர்வெண் (Frequency) கூடிக்கொண்டு போகும். அதனால் நமக்கு ஒலி அளவு அதிகரிக்கின்றது. ஒலி மூலம் நம்மை விட்டு விலகும் போது அதிர்வெண் குறையும் எனவே ஒலியின் அளவும் குறையும்.

இதை ஒரு எடுத்துக்காட்டு மூலமாக பார்ப்போம். உங்களுக்கு ஒரு 50 மீட்டர் தள்ளி ஒருவர் ட்ரம்ஸ் வாசிக்கிறார் என்று வைத்துக்கொள்வோம். அவர் ஒரு நொடிக்கு ஒரு முறை ட்ரம்ஸை அடிக்கிறார் என்றால், அவ்வொளி ஒரே சீராக உங்களுக்கு கேட்டுகொண்டு இருக்கும். அந்த ஒலியை படமாக மாற்றினால் அது கீழே இருப்பது போல இருக்கும். ஒரு வேளை அவர் ஒரு நொடிக்கு இருமுறை அடிக்கிறார் என்றால் இப்போதும் சீரான ஒலி, அதே சமயத்தில் சற்றே அதிகமான வேகத்தில் உங்களுக்கு கேட்கும்.

இப்போது, இந்த ட்ரம்ஸை எடுத்து ஒரு காரில் கட்டிவிடுகிறோம் என வைத்துக்கொள்ளுங்கள், அந்த கார் தோரயமாக ஒரு நொடிக்கு ஒரு மீட்டர் வேகத்தில் உங்களை நோக்கி வருமானால், இப்போது அதன் அதிர்வெண்களில் கீழ் கண்டவாறு மாற்றம் இருக்கும். அதாவது இரண்டு ஒலிக்குறிப்புகளுக்கு இடையிலான நேரம் குறைந்தபடியே வரும். அதனால் நமக்கு ஒலியின் அளவு அதிகரித்துக்கொண்டு வருவதாக தோன்றும். ஒரு வேளை ஒலி மூலம் நம்மை விட்டு விலகி போகுமானால் இது அப்படியே தலைகீழாக நடக்கும். நமக்கு ஒலியின் அளவு குறைந்துகொண்டு வருவதாக தோன்றும்.

ஒலி அலைகளில் ஏற்படும் இந்த விளைவு ஒளியிலும் ஏற்படும் என ஹப்பிள் என்பவர் கண்டறிந்தார். ஹப்பிள் கண்ணுக்குத்தெரியும் அண்டங்களிலுல்ல விண்மீன்களின் வயதை கணக்கிடும் பணியில் ஈடுப்பட்டிருந்த போது இதை தற்செயலாய் கண்டறிந்தார். நட்சத்திரங்களின் எடையையும் வயதையும் பொருத்து அவற்றின் நிறமாலை (spectrum) வேறுபடும். ஒரே மாதிரியான விண்மீன்களின் நிறமாலையும் ஒரே மாதிரியாக இருக்கும். ஆனால் விண்மீன்களின் தொலைவைப்பொருத்து (பூமியில் இருந்து) அவற்றின் நிறமாலையில் மாற்றம் இருப்பதை ஹப்பிள் கண்டறிந்தார். அதாவது தொலைவில் இருக்கும் விண்மீனின் நிறமாலையில் சிவப்பு நோக்கிய இடப்பெயர்ச்சி இருப்பதையும், அதே போல எல்லா விண்மீன்களின் நிறமாலையிலும் காலம் அதிகரிக்கும் போது சிவப்பு நோக்கி இடப்பெயர்ச்சி இருப்பதையும் அவர் கண்டறிந்தார். இதன் பொருள் பிரபஞ்சம் விரிவடைகிறது என்பதே. அதுவரை பிரபஞ்சம் நிலையானது என்றே பலரும் எண்ணியிருந்தனர். ஐன்ஸ்டைன் கூட சார்பியல் பொதுக்கொள்கையில் ‘பிரபஞ்ச மாறிலி’ என்ற கருத்தை வலிய புகுத்தியிருந்தார். ஆனால் ஹப்பிளின் இந்த கண்டுபிடிப்பு எல்லாவற்றையும் புரட்டிப்போட்டது. மேலும், இப்போது விரிகின்றது என்றால் ஏதோ ஒரு கணத்தில் இந்த விரிவு ஆரம்பித்திருக்க வேண்டும். அதாவது திட்டவட்டமான தொடக்கம் ஒன்று இருந்திருக்க வேண்டும் என்று அர்தமாகின்றது.

ஏன் விண்மீன்கள் விலகும்போது சிவப்பு நோக்கிய இடப்பெயர்ச்சி ஏற்படுகின்றது? இதற்கான பதில் அதிர்வெண்களில் இருக்கின்றது (பார்க்க படம்). நீலத்தின் அதிவெண் அதிகம். சிவப்பின் அதிர்வெண் குறைவு. எனவே ஒளி மூலம் நம்மைவிட்டு விலகும் போது சிவப்பு நோக்கிய இடப்பெயர்வு ஏற்படுகின்றது. இதற்கு அர்த்தம் நீலம் சிவப்பாக மாறிவிடும் என்பதல்ல. எடுத்துகாட்டாக ஒரு விண்மீன் 400 nm இல் ஒரு நிறமாலை உச்சத்தை (Spectral Peak) காட்டுகிறது என்றால் சில பத்தாண்டுகள் கழித்து இது 410 nm என்பதாக மாறியிருக்கும். சிவப்பை நோக்கி நகர்கிறது என்பதாலேயே இது ரெட் ஷிப்ட் (Red Shift) எனப்படுகின்றது.

பிரபஞ்சத்தில் ப்ளு ஷிப்ட் ஏற்படுமா? இப்போது விரிவடையும் பிரபஞ்சம் ஒரு கட்டத்தில் தன் விரிவை நிறுத்தும். அதன் பின் இருவகையான நிலைகளை கணித சமன்பாடுகள் காட்டுகின்றன. ஒன்று எந்த மாற்றமும் இல்லாமல் பிரபஞ்சம் அப்படியே நிற்கும் என்பது. இன்னொன்று, மீண்டும் சுருங்கத்தொடங்கும் என்பது. ஒரு வேளை சுருங்கும்பட்சத்தில், ஒளி மூலங்கள் நெருங்கி வரும் போது நீலம் நோக்கிய இடப்பெயர்வை காணமுடியும்.

Myths and Truths About Acquiring Patent Rights For Academic Institutions

Recently I had a chance to attend a course on intellectual property rights (IPR) conducted by IPR cell of the Bharathidasan University (BDU), Tiruchirappalli. Even though it’s not a new of its kind in academic world, the IPR cell of BDU has setup only very recently and the event is one of its preliminary step. Like every IPR meeting, we have been offered with a length of lectures on importance of IPR, different kind of IPRs like copyrights, patents, license etc., and specific ways to acquire a patent. Of course the lectures are fruitful, but I really wondered why it is important for an academician to file a patent. Because like Wernher von Braun quoted, for most our academic institutions “Research is what are they doing when they don’t know what they’re doing”. Most of our research are very fundamental in nature and mostly follows as the tail end of what foreign institutions have alreay achieved. In such a scenorio, worrying about IPR is a kind of joke for me. Because most of our universities don’t have any industrial collaboration and it means most of their research work doesn’t have any industrial significance. Mostly Ph.D’s are done as an extended course of higher education and the research students are expected to learn the research methods rather than to develop a specific product. And at the end of their course, most of them opt for teaching rather than industial positions. I can bet none of the current academic setup in most of the Indian institution is not to the scale of industry level and our research supervisiors are minimal exposure to the industry environment. So, in such a scenorio why institutions are worrying about patents? Becasue the National Assessment and Accreditation Council (NAAC) as well as the recent National Institutional Ranking Framework (NIRF) stretching the instituions for patents with some marks to every successful patent. And the institutions as a ritual seting up IPR cells and some wealthy institutions are even funding the researchers for patent fee and assisting the patent process. But it is to be noted that the number of events on IPR or number of patents by an institution cannot be a scale for the social impact of a research work. A separte research is required to understand what is the social impact of patents filled by our institutions. For betterment of scientific community this problem has to be solved from its very basic level. First, our funding agencies should find specific goals for their research fund allotment. If you see the prestigious European Union’s Marie-Curie Fellowship the applicant should answer the questions like what’s its social impact, how the research can be brought to the industry level and so on. So, even at the seeding stage, the reasearchers aware of the impact of their research work. But this is not case for our institutions and they mostly engaged with basic level scientific problems. Basic research is not a bad thing. But for the indigenous development of the country, industry oriented inventions are also necessary. So the Government and funding agencies should find the ways to encourage industry relevant research work in the instutions. They also should ensure the tie-up between local industries and the institution in research projects. The second thing is, proper measurement scale has to be set to measure the impact of any research concentrating towards industrial applications. It shouldn’t be measured as the number patents acquired by institution, rather, it should measure the revenue created by the institution by it intellectual properties. Finally, research students should be motivated towards industrial positions and proper schemes and ads has to be spread out to them in this regard. Summing up, instead of approching IPR as a ritual, institutions and funding agencies should take this as a serious issue and find the way to develop potential research with a greater social impact.

A Tribute To A Magician

Martin Gardner is well known for his famous ‘Mathematical Games’ articles in ‘Scientific American’ magazine. He contributed that column for almost twenty years. It seems intellectual youths of the period between later 50s and early 80s enjoyed much of his puzzles.

For me, Writer Sujatha introduced Martin Gardner in his famous ‘Katrathum Petrathum’ series in Vikatan. In one of the article, if I remembered correctly, while telling the ‘Lady or the Tiger’ story (I hope every one knows that story and its mathematical significance!) he told about Gardner and his famous ‘Mathematical Games’. Later, I found his ‘My best Mathematical and Logic Puzzles’ in central library of Karur. But the book is in reference section and I supposed to write down some problems everyday and tried solve it. Obviously, I even don’t understand most of the puzzles and give-up within a week.

Then during my under-graduation days, I once again gone back to Gardner, when one of my Math professor talk about recreational mathematics during an lecture. This time, I’m capable of solving many of his problems and got addicted to such puzzles. This practice fairly helped me while attending an bank exam (Cleared that exam but luckily or unluckily I opt to do Ph.D rather than to become a teller!).

Then, puzzles and Gardner gone into the thin air for many years. Few days ago, I don’t know how but, while searching some random stuff, I once again came across Gardner and found an interesting book, ‘Martin Gardner in the 21st Century’ by MAA (Mathematical Association of America).

Martin Gardner : The Puzzle Man (1914–2010)

Even though its a tribute edition, the book discussing the solutions of some of his famous problems, rather than discussing his contributions or his biography. Some interesting articles of Gardner are also included. Non mathematician may feel prosaic while reading the text, yet its a good book to give a try. At least one could wonders the usability and applicability of Maths in different arena.

To seek your attention towards the book, let me to tell you two tricks discussed in the book (Demonstrated!). First one is a coin trick named as three penny trick in the text. Consider three coins, which are placed in a row. You’re blindfolded and requested to assemble the coins in a way either all heads or all tails. The only condition you know is that there should be at least one head and one tail in the sequence. The idea is to flip the left coin first then the middle coin. Now check with the spectator, whether the required condition is reached. If not, go for one more left flip. Now it should be aligned in a way as requested, independent of whatever be the initial position. It may seems so simple. But when you replace the coins by cups and a question with the condition of at least three flips to achieve all-ups or all-down could be interesting.

The second is a card trick. Take about 15 cards and arrange them as 5 piles with each pile consists of random number of cards (say 4,1,1,5,4). Now remove one card from each pile and place the removed cards as a new pile. If the piles are arranged in a row, the new pile can be placed anywhere in the row, front, middle or at the end. Repeat the process, after ’n’ number of iterations, you always end up with an arrangement of 5,4,3,2,1. Depending upon the initial arrangement, the ’n’ may vary. But always end up with the above order!

Some more interesting problems such as Courier problem, RATWYT and Monty Hall Problem (MHD) are discussed in the book (There are three doors and opening one particular door would leads you to a car. Another two will leads to a goat. Now you allowed to choose one door, say A. Then either one of the other two doors will be opened, but not the door with a car. After this you have an option to switch from your selection. Even though it seems 50–50 problem, its not actually. There are many famous solutions available for this problem.).

Gardner not only wrote about Maths and Maths articles. He had wrote two novels, many books on magic and many short stories. Two of such short stories are also included in the book. The last one (both in the book as well as by Gardner himself) ‘Superstrings and Thelma’ is enough to showcase the Gardner’s writing skills to captivate the reader.

The only book reviewed by Gardener is also included in this collection. The book’s ‘name is ‘popco’ and in which the grandfather of lead character was influenced by Gardner. It is such a modest and appreciable review with the summary of the novel (He doesn’t disclose the climax). He complains about only one thing, about the usage of ‘f’ word through out the text!

With lot of maths the book may persuade somebody towards the subject. For others, especially those who interested in early bird numbers, flexagons or how to find the cube root of 52367419803 or any equivalent number in seconds may try once.