பத்து புத்தகங்கள்

Goodreads.comன் ஓராண்டு வாசிப்பு சவால் எனக்குப் பிரியமான ஒன்று. இந்தாண்டு படித்த 104 புத்தகங்களிலிருந்து எனக்கு மிகப்பிடித்த மற்றும் பிறர் கண்டிப்பாகப் படிக்க வேண்டும் என நான் எண்ணும் பத்து புத்தகங்கள் இவை:

  1. அக்னி நதி – குர் அதுல்ஜன் ஹைதர்
  2. நீலகண்ட பறவைத்தேடி – அதில் பந்தோபாத்யாய
  3. தர்பாரி ராகம் – ஸ்ரீலால் சுக்லா
  4. ஓநாய் குலச்சின்னம் – ஜியாங் ரோங்
  5. கிருஷ்ணனின் ஆயிரம் நாமங்கள் – போகன் சங்கர்
  6. ஆதியிலே நகரமும் நானும் இருந்தோம் – பா. ராகவன்
  7. Who is Bharat Mata? – Jawaharlal Nehru
  8. இன்றைய காந்திகள் – பாலசுப்பிரமணியன் முத்துசாமி
  9. வானமே எல்லை – ஜி. ஆர். கோபிநாத்
  10. ஐயாவின் கணக்குப் புத்தகம் – அ. முத்துலிங்கம்

இதில் அக்னி நதி, நீலகண்ட பறவையைத் தேடி மற்றும் தர்பாரி ராகம் – மூன்றையும் இந்திய இலக்கியவரிசையின் கிளாசிக்குகள் எனலாம். இதில் முதல் நாவல் முதல் நூற்றாண்டிலிருந்து இந்திய விடுதலை வரையிலான பல கதைகளைச் சொல்ல, நீலகண்ட பறவையைத்தேடி இந்திய பிரிவினையின் வலியைக் கவித்துவமாகச் சொல்லிச் செல்கின்றது. தர்பாரி ராகம் மேற்கண்ட இரண்டில் இருந்தும் முற்றாக வேறு பட்டு இன்றைய இந்திய அரசியலை எள்ளி நகையாடுகின்றது. இவை மூன்றையும் குறித்த விரிவான அறிமுகத்திற்கு எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் இந்தக் கட்டுரைகளைப் பார்க்கலாம்.

குர்அதுல் ஜன் ஹைதரின் ‘அக்னி நதி ‘

அதீன் பந்த்யோபாத்யாய’வின் ‘நீலகண்ட பறவையை தேடி’

ஸ்ரீலால் சுக்லாவின் தர்பாரி ராகம்

ஓநாய் குலச்சின்னம் கம்யூனிச சீனாவில் எப்படி அதன் தொல்கதைகள் திருத்தி எழுதப்பட்டு சிதைக்கபடுகின்றன எனச்சொல்லுகின்றது. இதில் குறிப்பிட்டு சொல்லவேண்டியது சி. மோகனின் மொழிபெயர்ப்பு. ஒரு அந்நிய நிலத்தை நம் நிலமாகக் காணவைக்கின்ற அளவிலான செறிவான அமைதியான மொழிநடை. (ஓநாய் குலச்சின்னம் பற்றிச் சொல்வனத்தில் வெளியான சரவணின் கட்டுரை.)

கிருஷ்ணனின் ஆயிரம் நாமங்கள் நிஜமாகவே என்னை ஆச்சரிப்படுத்திய புத்தகம். போகன் கவிதைகள் எழுதுவாரென அறிவேன். கதைகளைப் படிப்பது இதுவே முதன்முறை. புத்தகத்தின் கதைகள் மழையில் நனைந்த கோவில் சிலைகளெனக் கவித்துவாய அமைந்திருந்தன. இதே போலச் சுவரசியமாய் படித்த இன்னொரு புத்தகம் பாரா’வின் ஆதியிலே நகரமும் நானும் இருந்தோம். இந்தாண்டு பாராவின் வேறுசில புத்தகங்களைப் படித்திருந்தாலும் இந்தப் புத்தகம் மனதுக்கு நெருக்கமாய் இருந்தது. ஓர் ஊரின் வரலாறு ஓர் ஆறைப் போல ஒழுகியோடிக்கொண்டே இருக்கின்றது. நேற்று கண்ட நகரமில்லை இன்றிருக்கும் நகரம். சென்னையின் சில பத்தாண்டுகளின் வரலாறை அதன் உன்னதங்களை சுவாரசியமாய் சொல்லியிருக்கிறார் பாரா.

ஐயாவின் கணக்குப் புத்தகம் எனக்கு மிக விருப்பமான எழுத்தாளர் அ. முத்துலிங்கத்தின் புதிய புத்தகம். தமிழில் சுஜாதாவிற்கு பிறகு இத்தனை சுவாரசியமாய் கட்டுரை எழுதும் வேறு எழுத்தாளர் இருப்பதாய் தெரியவில்லை. புத்தக தலைப்பான கட்டுரையை இந்தச் சுட்டியில் வாசிக்கலாம் (https://www.vinavu.com/2020/02/12/a-muthulingam-short-story-my-fathers-account-book/).

Who is bharat mata புத்தகம் பண்டித நேருவின் தேர்ந்தெடுத்த கட்டுரைகளை/கடிதங்களைக் கொண்டிருக்கிறது. நேரு போன்ற ஒருவர் பிரதமர் ஆனது சுதந்திர இந்தியாவின் அதிர்ஷ்டம். அவரின் ஆளுமையை, அறிவியலில், வரலாற்றில் அவருக்கு இருந்த ஆழந்த புலமையை மற்றும் இந்தியாவின் மீதும் இந்தியர்களின் மீதும் அவருக்கிருந்த தீராத காதலை ஒரு குறுக்குவெட்டு தோற்றத்தில் காண இந்த நூல் பெரிதும் உதவும்.

அதே போல காந்தியத்தின் நிகழ்கால சாத்தியங்கள் பற்றிய பாலாவின் இன்றைய காந்திகளும் ஒரு முக்கியமான புத்தகம். காந்தி தன் வாழ்நாளில் எத்தனையோ காந்திகளை உருவாக்கியிருக்கிறார். அந்த மரபில் இன்றும் இருக்கும் பத்து நபர்கள்/நிறுவனங்கள் பற்றிய சிறந்த அறிமுகக் குறிப்பு இந்த புத்தகம்.

இறுதியாகச் சூரரைப்போற்று பார்த்துவிட்டு, தொடர்சியாக வானமே எல்லை படிக்க வந்தவர்களில் நானும் ஒருவன். திரைப்படத்திற்கு சற்றும் தொடர்பின்றி ஒரு சாகசக்காரனின் டைரி குறிப்புகள் இந்தப் புத்தகம். விவசாயி, தொழில் முனைவரிலிருந்து விமான நிறுவன அதிபர் என உயர்ந்திருக்கிறார் கோபிநாத். அதனை அதே சுவரசியத்தோடு எழுத்தாக்கியும் இருக்கிறார். படத்தைப் பல மடங்கு சுவாரசியம் உறுதி.

Evolving by improving…

Few years back, when I started reading Venmurasu (It’s a modern version of Mahabharatham, contains 25 parts – spanning across 25K pages – published as ‘a chapter a day’ for the last seven years), it’s hard for me to read such a big novel in browser. So, I created a bash script, that uses Python to scrape the text and combine it to a single file. Then I had to manually clean the text and would convert them into EPUB or MOBI to read in smartphones or in Kindle. Even though, it was a bit tedious work, I preferred that way. Once I reached the pace of Jeyamohan (When I started the first book, he was writing the Eleventh book in the series and When he started the Fourteenth book, I was able to start it from the Day One), I stopped this parsing as I read each chapter every day.

Today I while searching my old GitHub repository, for a piece of code, I came across this old bash script and with a curiosity I ran the script to check whether it can still be used. Nope! I have encountered a lot of issues, mainly due to the fact that over these years, I have completely moved to the latest Python (3.8.x) and the old packages are not compatible. Since the day was great with little breeze and drizzling, I decided to rewrite the code. This time, it is possible for me write a better code and removed intermediate steps that requires bash! Also, I have automated certain things like code cleaning by the program itself. In coding, there is a saying that goes like ‘Good Code Evolves’. Indeed. Maybe the code is not a great thing, but still I love the idea of evolving by improving! ❤️

மல்லிகை மணாளனே சென்னமல்லிகார்ஜீனா

அக்கமகாதேவி கர்நாடகத்தின் ஆண்டாள் என்று அழைக்கப்படுபவர். பன்னிரண்டாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த இவரின் நவீன கவிதை போன்ற “வசனங்கள்” வீரசைவர்களிடம் மிகவும் பிரபலம். ஏறத்தாழ 300 இருக்கலாம் என கருத்தப்படும் இவை அக்கமகாதேவி வாக்குகள் என்ற பெயரில் தொகுப்பட்டு, புத்தகமாக கிடைக்கின்றது. சங்க இலக்கியத்தை உலகுக்கு அறிமுகப்படுத்திய ஏ.கே.ராமானுஜனே இப்பாடல்களின் முதல் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பாளர். தற்போது ஏறத்தாழ 30 ஆண்டுகள் கழித்து வினய சைதன்யாவால் இவை மேலும் மெருகூட்டப்படு Songs of Siva என்ற பெயரில் Harper Perennialஆல் பதிப்பிக்கப்பட்டிருக்கின்றது.

Image Courtesy: Vikatan.com

அருமையான மொழியில், வாசிக்க எளிமையாக இருக்கின்றது புத்தகம். பாடல்களை பற்றி பார்க்கும் முன் பின்னணி தகவல்களை கொஞ்சம் பார்த்துவிடலாம். ஆண்டாள் மற்றும் பிற கதைகளைப்போலவே, சிறிய வயதிலேயே தன் கிராமத்தில் இருக்கும் சென்னமல்லிகார்ஜீனனை (சிவன்) மனதில் வரித்துகொள்கிறாள் மகாதேவி. ஆனால், ஜைன மன்னனை குடும்பத்தின் கட்டாயத்தின் பேரில் மணமுடிக்க நேர்கிறது. எப்பொதும் சிவனை தொழ அனுமதிக்கவேண்டும், அவன் அடியவர்கள் எவர் வரினும் அவர்களை பார்க்க அனுமதிக்க வேண்டும், குருவை சந்திக்க எந்த நேரமாயினும் அனுமதிக்க வேண்டும் என்ற மூன்று நிபந்தனைகளின் அடிப்படையில் மன்னன் கெளசிகனை கரம் பற்றுகிறாள் மகாதேவி.

ஆனால் வெகுசீக்கிரத்தில் கெளசிகன் இந்நிபந்தனைகளை மீறுகின்றான். எனவே அவனையும் துறந்து, தன் உடலே தன் துன்பத்துக்கு காரணமென நினைத்து தன் ஆடைகளையும் துறந்து, தன் கூந்தலை மட்டுமே ஆடையாக உடுத்தி ஷ்ரீசைல மலைக்கு செல்கிறார். பின்னர், பசவண்ணரின் வீரசைவ இயக்கத்துக்கு தன்னை முழுமையாக அர்பணித்து, சென்னமல்லிகார்ஜீனனுக்கு பாடல் புனைவதையே தன் வாழ்வென கொள்கிறார். மல்லிகார்ஜீனனை தவிர்த்த பிறர் தன் சகோதரர்கள் என்று குறிப்பிட்டதால் மக்களால் அக்கமகாதேவி என்றழைக்கப்படுகிறார். பிற்காலத்தில் பல நூல்களில் இந்த கதை திரும்ப திரும்ப குறிப்பிடப்படுவதால், இது உண்மையான நிகழ்வாகவே இருக்கக்கூடும்.

Image Courtesy: Vikatan.com

பன்னிரண்டாம் நூற்றாண்டு ஏறத்தாழ சைவ, வைணவ மதங்களின் பொற்காலம். புத்த, சமண மதக்கருத்துக்கள் இம்மதங்களால் உள்வாங்கப்பட்டு, புதிய பிரிவுகள் உண்டாகிக்கொண்டிருந்த நேரம். அதனடிப்படையில் பார்த்தால், இரண்டு வகைகளில் அக்கமகாதேவியின் வாழ்க்கை முக்கியமாகின்றது. முதலாவது, அப்போது கர்நாடகத்தில் ஜாதி பேதங்களை மறுத்து, வேதங்களை அறிவது மட்டுமே கடவுளை அறிவது அல்ல என்று கூறி சம்ஸ்கிருதத்தை மறுத்து, கன்னடத்தில் வசன கவிதைகள் மூலமாக சைவத்தை பரப்பிய பசவண்ணரின் வீரசைவம் வேகமாக பரவிக்கொண்டு இருந்தது. அதில் ஒரு முக்கிய பங்காற்றியதாக அக்கமகாதேவியின் வசனங்களைச்சொல்லலாம். மேலும் சமணதின் தாக்கத்தில் பெண்ளுக்கு, ஆண் அடைய விரும்பும் உண்மைநிலையை அடையவிடாமல் தடுப்பவள் என்ற நோக்கில், பல சமய கட்டுபாடுகளும், ஆடை துறத்தல் போன்ற சடங்குகளும் தடை செய்யப்பட்டிருந்தன. அவைகளை அக்கமகாதேவி மீறியதன் மூலம் ஐந்து விதமான தீட்டுகள் (தூமைத் தீட்டு, சாவுத் தீட்டு, குழந்தைப் பேறுத் தீட்டு, சாதித் தீட்டு, மற்றும் கைம்பெண் கோலம்) சரணர்களுக்கு (வீரசைவத்தை தழுவியவர்கள்) இல்லை என வீரசைவம் ஏற்றது.

அக்கமகாதேவியின் வசனங்களை, (1) உடல், காமம் போன்ற கீழ்மைகளால் வரும் துன்பம் (2) மாயையினால் வரும் துன்பம் (3) தன் துறவை பற்றிய விளக்கம் (4) சென்னமல்லிகார்ஜீனன் மீதான காதல் என நான்காக பிரிக்கலாம். பொதுவாக சாதரண மதக்கருத்துகளையே முன்வைத்தாலும் அவை சொல்லப்படும் தன்மை என்ற வகையில் இவ்வசனங்கள் முக்கியமாகின்றன. மேலும், ஆண்டாள், மீரா போன்று பெண் என்ற நிலையில், பித்தாகி, கடவுளையே தன் கணவனென எண்ணி உருகும் வகையிலான வசனங்கள் மிகவும் குறைவு. ஒன்பதாம் நூற்றாண்டில் தமிழகத்தில் இருந்து வடக்கு நோக்கி புறப்பட்ட பக்தி இயக்கம், பிற தத்துவ மதங்களோடு சேர்ந்து தன் அடிப்படை நெகிழ்வு மற்றும் இசை தன்மையில் இருந்து விலகி கெட்டிபட்டிருப்பதை அக்கமகாதேவியின் வசனங்களில் இருந்தே காணலாம். எனவே ஆண்டாள் தரும் மயக்கமோ அல்லது தேவாரத்தின் கவிதைத்தன்மையோ இக்கவிதைகளில் அமைவதில்லை. தத்துவநோக்கு, கூர்மை, எளிமை என்பதே பெரும்பாலான வசனங்களின் அமைப்பு. ஆனாலும் beautiful as jasmine; but pointed like arrow என ஆங்காங்கு கவித்துவம் மிக்க வரிகள் இவை கவிதைகளும் கூட என்கின்றன.

கீழ்கண்ட வசனங்கள் என்னளவில் ஒரு தரிசனத்தை தருவதாக அமைந்தன.

stream behind, river ahead
which is the way?
lake behind, trap ahead
which is easy?

Once you have eaten the fruit,
Does it matter who prunes the tree?
Once you have left your woman,
Does it matter who sleeps with her?
Once you have sold your land,
Does it matter who ploughs it?
Once Channamallikarjuna, jasmine-tender,
Is (not) known, does it matter whether
The body is eaten by dogs or rots in water?

What is full won’t spill,
What has trust won’t doubt,
What has come together won’t part,
What is wholly known won’t be forgotten.
O Channamallikarjuna, jasmine-tender,
The devotee in whom you are well pleased
Will have boundless joy.

One has the here, another the hereafter,
One has no here, another no hereafter.
Another has neither here nor hereafter.
Those who have taken refuge in
Channamallikarjuna, jasmine-tender,
Have both the here and hereafter.

அக்கமகாதேவியிடம் தேவாரம், திருவாசகம் மற்றும் பிரபந்தத்தின் தாக்கம் இருப்பதை கீழ்காணும் பாடல்களில் இருந்து அறிய முடிகிறது.

> Don’t be destroyed, don’t be destroyed,
> Hold fast to the feet of Siva.
> This body of yours is not indestructible,
> The pleasures of the world do not last forever.
> Before the word that Channamallikarjuna, jasmine-tender,
> Wrote is wiped off,
> Take refuge in Siva, soon.

> With a floor of emeralds,
> Festoons of gold and diamond pillars,
> A roof of coral,
> Pearls and jewels for ceiling,
> I was married;
> My people had me married.
> With bracelets and amulets
> And everlasting food stock,
> I was given in marriage to
> Channamallikarjuna, jasmine-tender.

> Actions won’t reach you;
> How will I worship you?
> Sounds won’t reach you;
> How will I sing of you?
> If the body reaches,
> You are invisible greatness;
> How shall I wear you in my palm?
> Not knowing anything of myself,
> Looking at you again and again
> I am amazed,
> O Channamallikarjuna, jasmine-tender.

ஆண்டாள் பாடல்கள் போன்ற கவித்துவமான அழகான கற்பனைகளையும் சில வசனங்களில் காணமுடிகின்றது.

> Listen, O sister, I had a dream:
> I saw rice, betel nut, coconut
> And palm leaf festoons;
> I saw the mendicant with small matted locks
> And shining pearly teeth,
> Come begging, O sister.
> I ran after him and caught him by the hand
> While he was running away;
> Seeing Channamallikarjuna, jasmine-tender,
> I opened my eyes.

> Don’t trust him
> For his coaxing ways;
> He is a cheat, this knower of the world.
> Showing liberation,
> He makes you forget devotion,
> Channamallikarjuna, jasmine-tender.

என்ன தான்,

> If you plant chaff instead of rice,
> Will it ever grow and give grain,
> Even if irrigated with holy water?
> Those without wisdom may
> Observe all the rules;
> Will they ever come to happiness,
> Free of desire?
> The scent that wafts, will it stay in one place?
> Those who do not know my god
> Channamallikarjuna, jasmine-tender,
> Know not the way of conduct.

போன்ற தத்துவார்த்தமான வரிகள் இருப்பினும், பெண் என்பதால் வரும் இன்னல்கள் பல சமயங்களில் அக்கமகாதேவியிடம் கேள்விகளை எழுப்புகின்றதாக தோன்றுகிறது. தான் ஒரு ஆணாக இல்லையே என நினைப்பதாகவும் தோன்றுகிறது. அர்நாரீஸ்வரனின் நோக்காக புரிந்து கொள்ளப்படும் இவ்வசனம் சில முக்கியமான கேள்விகளை மெளனமாக எழுப்புகின்றது.

> What if I am called by a woman’s name?
> In meditation, my form is masculine,
> O Basava, by your kindness.
> Restraining the over-lustful
> Channamallikarjuna, jasmine-tender,
> I am united, not knowing the two,
> O Basava, by your mercy?

கடவுளை புரிந்துகொள்ள அல்ல பெண்களை புரிந்து கொள்ளவாவது கட்டாயம் ஒரு முறை அக்கமகாதேவியை வாசிக்க வேண்டும்.


மேலும் தகவல்களுக்கு:

  1. பாவண்ணனின் அக்கமாகதேவி குறித்த சொல்வனம் கட்டுரை இணைப்பு
  2. பெருந்தேவியின் விகடன்-தடம் கட்டுரை இணைப்பு

உப்புவேலி – ஒரு அறிமுகம்

புத்தகம் படிப்பவர்கள் எல்லோரிடமும் ஒரு ‘இந்த புத்தகத்தை தேடுகிறேன்’ பட்டியல் இருக்கும். அது போல் என் பட்டியலில் இருந்த ஒரு நூல் Roy Maxhamன் The Great Hedge of India. ஆங்கில புத்தகம் ஏறத்தாழ ரூ.3000க்கு விற்க, அப்புத்தகத்தை வாங்குவதை தள்ளி போட்டபடியே இருந்தேன். தற்செயலாக எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் நண்பர் சிறில் அலெக்ஸ் அதை தமிழில் உப்புவேலி என்ற பெயரில் மொழிப்பெயர்த்து இருப்பது தெரிந்தது. அமேஸானில் தேடப்போக, ரூ.100க்கே கிண்டில் பதிப்பு கிடைத்தது. ஒரே மூச்சில் படித்து முடித்துவிட்டேன். இதன் ஆங்கில பதிப்பு குறித்து தமிழ் சூழலில் பல்வேறு குறிப்புகள் காணக்கிடைகின்றன. தமிழின் முக்கிய எழுத்தாளர்களான் எஸ். ராமகிருஷ்ணன், ஜெயமோகன் போன்றோர், இந்த நூல் குறித்தும் இந்தியாவில் இருந்த உப்புவேலி குறித்தும் விரிவாகவே எழுதி இருக்கின்றனர். இது வரை அந்த குறிப்புகளை படிக்காதவர்களுக்காக இந்த சிறிய அறிமுகம்.

இன்று உப்பு ஒரு சாதரண பொருளாக உணவின் சுவை கூட்டியாக நாம் அறிந்திருக்கிறோம். ஆனால் உடலின் ஆரோக்கியத்திற்க்கு அது இன்றியமையாத ஒன்று. அதீத உப்பு குறைபாடு மரணம் வரை கொண்டு செல்லக்கூடும். மேலும், குளிர்சாதனப்பெட்டி கண்டுபிடிக்கப்படாத காலங்களில் உப்பு முக்கியமாக உணவை பதப்படுத்த உபயோகப்பட்டது. விளைச்சல் இல்லாத குளிர் காலங்களில் பதப்படுத்தபட்ட உணவே முக்கிய உயிர்சக்தியாக அந்நாட்களில் விளங்கியது. எனவே உலகம் முழுவதுமே உப்பு ஒரு முக்கிய வணிகப்பொருளாகவும், சீனா போன்ற நாடுகளில் 1700கள் வரை கூட பணத்திற்க்கு மாற்றாகவும் இருந்தது. இதன் தொடர்ச்சியாக முதலாம் நூற்றாண்டு முதலே உப்புக்கு வரி விதிப்பது உலகம் முழுவதும் இருந்து வந்திருக்கின்றது. ஆனால் இந்த பல லட்சம் பேரை கொல்லக்கூடிய கொடூர வரியாக கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் ஆட்சிகாலத்தில் உப்புவரி இந்தியாவிற்க்கு அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது.

பரந்த மத்திய இந்தியாவில், உப்புக்கான மூலங்கள் குறைவு. அது பெரும்பாலும் தென்னக கடல் கரைகளில் இருந்தோ, மேற்கு குஜராத் பகுதிகளில் இருந்தோ அல்லது, பஞ்சாபின் இயற்க்கையான உப்புமலைகளில் இருந்தோ பெறப்பட்டு வந்தது. இந்தியா முழுவதும் பரந்திருந்த வணிக பாதைகளின் வழியே இவை தங்கு தடை இன்றி இந்திய துணைக்கண்டம் முழுவதும் கிடைத்து வந்தது. இந்தியா முழுமையும் கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் ஆட்சிக்கு வந்த பொழுது, அவர்களுக்கு உப்பு வரி பெரும் வாய்ப்பாகத்தோன்றியது. ஏனெனில் மத்திய இந்தியாவுக்கும், வங்கத்துக்கும் இந்தியாவின் பிற பகுதிகளில் இருந்தே உப்பு இறக்குமதி செய்யப்பட்டது. எனவே ஒரிசா முதல் பஞ்சாப் வரை மத்திய இந்தியாவின் குறுக்கே பல்வேறு இடங்களில் சுங்கசாவடிகள் அமைக்கப்பட்டு, உப்பு வணிகம் கண்காணிக்கப்பட்டது. மேலும் 20 முதல் 30 சதவீதம் வரை உப்புக்கான வரி விதிக்கப்பட்டது. இது இயல்பாக உப்பு கடத்தலுக்கு இட்டுச்சென்றது. கடத்தலை தவிர்க்க 1850களில் இந்தியாவின் குறுக்கே ஒரு வேலி அமைப்பதென முடிவு செய்யப்பட்டு காய்ந்த முள் கொடிகள், மரத்தடுப்புகளால் வேலிகள் அமைக்கப்பட்டன. ஆனால், நெருப்பு, கரையான் போன்றவற்றால் இவற்றின் பராமரிப்பு பெரும் செலவுடையதாக இருந்தது. எனவே 1860களில் உயிர் வேலிகள் அமைப்பதென முடிவுசெய்யப்பட்டு, அதற்க்கான பணிகள் தொடங்கப்பட்டன. இவை ஏறத்தாழ 14 அடி அகலமும், 8 முதல் 10 அடி வரை உயரமும் கொண்ட முள் புதர்களால் அமைக்கப்பட்டன. சீனாவின் பெருஞ்சுவரை விட நீளமாக இருந்த இந்த வேலியின் இடையே காவல் கோபுரங்களும் சுங்கசாவடிகளும் அமைக்கப்பெற்றிருந்தன. அதன் முக்கிய காலகட்டமான 1870களில் ஏறத்தாழ 14,000 முழுநேரப்பணியாளர்கள் இந்த வேலியில் பணியாற்றினர்.

இதனால் இந்தியாவின் உப்பு வணிகம் முழுமையும் ஆங்கிலேயரின் கைக்குள் வந்தது. மேலும், அதீத உப்பு வரி மத்திய இந்தியாவிலும் வங்க பகுதிகளிலும் உப்பின் நுகர்வை பெருமளவு குறைத்தது. அன்றைய நாட்களில் ஒரு சராசரி இந்தியன் தன்னுடைய இரண்டு மாத சம்பளத்தை ஒரு வருட உப்பிற்க்கு செலவு செய்ய வேண்டிய நிலையில் இருந்தான். இதனால் பெரிதும் பாதிக்கப்பட்டது, ஏழைகளும் வெயிலில் உழைக்கும் விவசாயிகளும் தான். குறைவான உப்பு நுகர்ச்சி அவர்களை மந்த நிலைக்கு கொண்டு சென்றிருக்க கூடும். மேலும் 1860களின் கடும் இந்திய பஞ்சத்தின் போது கூட உப்பின் மீதான வரி குறைக்கப்படவில்லை. எனவே மக்கள், விதைப்பிற்க்கு வைத்திருந்த தானியங்களைக்கூட உப்பிற்காக செலவு செய்ய நேர்ந்தது. 1850க்கும் 1875க்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில், இந்தியாவில் ஏறத்தாழ 40 லட்சம் பேர் உப்பு குறைவு தொடர்பான நோய்களால் இறந்திருக்ககூடும் என சமீபத்திய ஆய்வுகள் சுட்டி காட்டுகின்றன. இறுதியாக 1879ல் இந்த வேலிகள் கைவிடப்பட்டன. ரயிலின் அறிமுகமும், இங்கிலாந்தில் இருந்து உப்பின் இறக்குமதியும் பெரும் பராமரிப்பு தேவைப்பட்ட இந்த வேலிகளை கைவிடுவதற்க்கு முக்கிய காரணமாக அமைந்தன. இவ்வளவு தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தும் கூட உப்புவேலி குறித்து எந்த வரலாற்று குறிப்புகளும் இல்லாமல் போனது ஆச்சரியமே.

1995ல் லண்டனில் நூலக காப்பாளராக இருந்த ராய் மேக்சிம் ஒரு பழைய புத்தக கடையில் கிழக்கிந்திய அதிகாரி ஒருவரின் நாள் குறிப்பை வாங்குகிறார். அதில் உப்புவேலியில் பணி புரிந்ததாக அந்த அதிகாரி குறிப்பிட்டு இருப்பது, இந்தியாவியல் அறிஞரான ராயை குழப்புகின்றது. ஆக்ஸ்போர்டின் இந்திய சரித்திரம் நூலில் இருந்து, இந்திய வரலாறு தொடர்பான பல நூல்களை ராய் பார்த்தபோதும் எதிலும் உப்புவேலி குறித்த பதிவுகள் இல்லாதது கண்டு குழம்புகிறார். பின்னர் இந்தியாவை ஆட்சி செய்த காலத்தில் பிரிட்ஷார் இங்கிலாந்துக்கு அனுப்பிய அலுவலக குறிப்புகளுக்கான காப்பகத்தில் இந்த வேலி இருந்தது குறித்து உறுதி செய்துகொள்கிறார். ஆனால் துல்லியமான தகவல்களை அவரால் பெற முடியவில்லை. 1996, 1997 மற்றும் 1998ல் மூன்று வெவ்வேறு பயணங்களில் உத்திரபிரதேசத்தின் பல இடங்களில் அந்த வேலியின் மிச்சம் ஏதாவது இருக்கின்றதா, அப்பகுதி மக்களுக்கு ஏதாவது தெரிகின்றதா என்பது குறித்து ஆய்வு மேற்கொள்கிறார். இறுதியில், ஜான்சிக்கு அருகே ஒரு வேலியில் சிறு மிச்சத்தை கண்டுகொள்கிறார். அவரின் பயணம் குறித்தும், உப்புவேலி குறித்தான தகவல்களையும் The Great Hedge of India நூலில் விவரிக்கின்றார்.

மின் புத்தகம் சரியாக வடிமைக்கபடாத போதும், மிகச்சிறப்பாக மொழிபெயர்க்கப்பட்டு இருக்கின்றது. ஏறத்தாழ ஒரு மர்ம நாவலை படிக்கும் விறுவிறுப்புடன் ராயின் பயணங்கள் விவரிக்கப்பட்டிருகின்றன. மேலும் உப்பு வரி குறித்தான விரிவான பார்வை, அதன் தாக்கம், பாதிப்பு போன்றவை இந்த துறையில் அறிமுகம் இல்லாதவர்களுக்கும் புரியும் வண்ணம் எளிமையாக சொல்லப்பட்டிருகின்றன. அனைவரும் படிக்கவேண்டிய முக்கியமான நூல்.

கிண்டிலில் வாங்க: https://amzn.to/2NpADsp
புத்தகமாக வாங்க: https://bit.ly/2NiY6ep

தமிழ் இந்துவில் உப்பு வேலி குறித்து சிறில் அலெக்ஸின் கட்டுரை: https://bit.ly/2MQQNew

காதல் கடிதம்!

சமீபத்தில் அ.முத்துலிங்கத்தின் கட்டுரை ஒன்றை படித்த போது, எழுத்தாளர் பிரபஞ்சன் பற்றி சுவரசியமான விஷயம் ஒன்று தட்டுப்பட்டது. பிரபஞ்சனின் இளவயதில் தன் கண்ணில் தட்டுப்படும் இளம் பெண்கள் அனைவருக்கும் காதல் கடிதம் தந்து விடுவாராம். தந்த கடிதங்கள் பலனலித்ததா என்று தெரியவில்லை. ஆனால் எல்லோருக்கும் காதல் கடிதம் என்ற செய்தி என்னை நிரம்பவே கவலைக்குள்ளாக்கியது! பின்னே ஒருவருக்கு கூட காதல் கடிதம் எழுதாத ஒருவனுக்கு அதிர்ச்சியாக இருக்குமல்லவா? இனி இந்த வயதான காலத்தில் யாருக்கு எழுதுவது? அப்படியே எழுதினாலும் இந்த காலத்துப்பெண்கள் கடுதாசியையெல்லாம் மதிப்பார்களா என்று தெரியவில்லை. அதிலும் முக்கியமானது முன் பின் தெரியாத பெண்ணுக்கு என்னவென்று கடிதம் எழுதுவது? பிரபஞ்சன் எழுதும் கடிதங்கள் சுமாராக பதினைந்து பக்கங்கள் வருமாம். ஆனால் பதினைந்து பக்கத்துக்கு என்ன எழுதினார் என்று தெரியவில்லை. கவிதைகள் எழுதலாம், ஆனால் பொய் சொல்வதில் எனக்கு உடன்பாடில்லை. செயற்க்கை அறிவை பற்றியோ, சிசிலியன் டிபன்ஸ் பற்றியோ எழுதலாம் ஆனால் செருப்படி வாங்கும் உத்தேசமும் இல்லை.

கல்லூரி காலத்தில் காதல் கடிதம் போன்ற ஒன்று எழுத வாய்ப்பு கிடைத்தது. நண்பன் ஒருவன் வகுப்பு பெண் ஒருவருடன் நல்ல நட்பில் இருந்தான். அவன் அப்பெண்ணை காதலிக்கிறான் என நண்பர்கள் நாங்கள் கிண்டல் செய்வோம். அவனோ, ஒரு வெட்கத்துடன் சும்மா இருங்கடா என்று ஓடி விடுவான். அவன் ‘உம்’ என்றால் அந்த பெண்ணிடம் போய் பேச நாங்கள் தயாராய் இருந்தோம். ஆனால் ‘உம்ஹும்’ தான் வந்துகொண்டிருந்தது. ஒரு முறை லேப்பில் ஏதோ பரிசோதனை செய்யும் போது ஒயரை சீவுகிறேன் என்று கையை சீவிக்கொண்டேன். வந்த ரத்தத்தை ஏன் வீணாக்குவானேன் என்று ஒரு தாளில் ‘ஐ லவ் யூ’ என்று எழுதி வைத்துக்கொண்டேன். அந்த நண்பனிடம், ரத்ததில் எழுதிய தாளை அந்த பெண்ணிடம் நீ தான் எழுதியதாக கொடுத்துவிடுவோம் என்று மிரட்டி வைத்து இருந்தோம். அவனும் பயந்து கொண்டு டீ, வடை என்று ஸ்பான்ஸர் செய்து கொண்டிருந்தான். அடுத்த கட்டமாக திரைப்படம் ஒன்றுக்கு அழைத்துப்போக சொல்ல இம்முறை கொடுக்கறதுனா கொடுத்துக்க என்றுவிட்டான். மனம் தளராத நண்பன் ஒருத்தன் என்னிடம் ‘நீ அந்த பேப்பரக்கொடு, நான் கொண்டுபோய் கொடுக்கறேன்’ என்றான். பர்ஸில் இருந்து பேப்பரை எடுத்து விரித்தால், எழுதிய எழுத்துக்களை காணோம். அன்று கற்று கொண்ட பாடம் ரத்தத்தில் எழுதிய கடிதம் எவிடன்ஸ் ஆகாது!

Does it possible to set sail the drowning Indian PSU’s? Yes it is!

Indian public sector undertakings (PSU) are well known for their slowness, in-productivity, mediocrity and annoying worker unions. They hardly earn profit and even hardly have respect among people. It’s a usual story that these industries ate millions of public money over years and at certain point government tends to sell them to private.

A question generally arise is, even with the tremendous back up from the government, how they fail? There might be several reasons from our red tape methods to external interference from politicians. But even with these limitations, is it possible to run a PSU successfully? And a government run institution can ever earn profit? Many may say No, but Dr. V. Krishnamurthy had a different answer.

Dr. Krishnamurthy chaired as a director of three prestigious Indian PSU’s (Bharat Heavy Electricals Ltd, Maruti Udyog and Steel Authority of India) at their critical position and with his hard work and management skills he brought them to the top position. Awarded with India’s all the top three awards, he is a respectful figure among Indian technocrats. He wrote about his memories and experience with these three companies as a detailed account in his memoir “At the Helm” and it could be a worth to take — lesson for any company as well as the enthusiastic individuals and leaders.

The core of his management philosophy (as expressed in the book) is:

  1. Treat people with dignity
  2. Constant communication
  3. Creating awareness among the workers
  4. Customer centred approach
  5. Constant upgrading of technology

Treat people with dignity:

Usually, managers of the company tend to keep a distance from their workers. Also most often the workers are treated as secondary and concern over their welfare is usually ignored. But all over his life, Krishnamurthy tend to break this wall. He used to go around the working area in the evening and ask about the workers work, family and health. He is capable of calling his workers with their first name (~7000 names!). Whenever possible he include the union leaders in decision making. If there is a conflict between management and workers in terms of bonus or working style, he tend to stand on the sides of workers. Even more, he introduced uniform dress code, so that, from the director to the end worker would wear the similar dress. Such a acts induced great respect for him among the workers and it is possible for him to direct them all towards a particular goal.

Constant Communication:

It is obvious that, proper communication is essential for any company to succeed. But government institutions often lack of this. Managers don’t know what their workers are doing and the director don’t know what up to their managers. Usually decisions were made by the secretaries of the ministry and no one wonders why there is such a task or who ordered that. Krishnamurthy used to build up a top to bottom communication protocol, so that every one knows what is their duty and what the management expect them to do. Monthly meetings were organized and the progress is discussed with the workers. He made everyone to know, whats happening in the industry. So that everyone knows what is their role in that.

Creating Awareness Among the Workers:

Krishnamurthy believed that the workers should know, what is the goal of the company and introduced step-by-step plans, through which the motto can be achieved. He used to typeset those plans and made them circulate among the workers. This act create more responsibility among the workers and they tend to be more productive.

Customer Centered Approach

In government industries no one bothers about the needs of the customer. Company may have particular design and the customer should stick with it. There is an ‘unknown’ time between the placement of an order and its delivery. Such a acts obviously leads to low customer base. Krishnamurthy introduced a plan by which approximate date of the delivery will be intimated to the customer and if it is not fulfilled, the company would pay an interest amount about 3.5% to the customer. This create a huge respect among the customers. Also, the work orders are regularized, so the workers know, what is their top priority task.

Constant Upgrading of Technology

It is obvious that upgrading to newer technology as quick as possible is the best way to a company to stand against time. In India, around 90’s only the computers were introduced and even in such early days, Krishnamurthy tends to use computers for documentation and work integration. This heavily profited the company.

பாடல்… பரிபாடல்!

எனை நோக்கி பாயும் தோட்டா படத்தின் “மறுவார்த்தை பேசாதே” பாடலில் “முதல் நீ.. முடிவும் நீ! அலர் நீ.. அகிலம் நீ!” (அலருக்கு அர்த்தம் தெரியுமோ? அலர்மேல் மங்கையை தெரியுமோ?) என்ற வரிகள் கேட்ட நாள் முதலாய் பரிச்சயாமாய் தோன்றியது. ஆனால் எப்படி என்று தான் தெரியவில்லை. இன்று பிரபந்த பாடல் ஒன்றை வலை(யில்!) வீசி தேடிக்கொண்டு இருக்கையில் தற்செயலாய் பரிபாடல் வரிகள் கண்ணில் தட்டுப்பட்டது. பரிபாடல் சங்க நூல். எழுதியவர்கள் மதுரைகாரர்களாய் இருக்க வேண்டும். திருப்பரங்குன்றம், திருமாலிருஞ்சோலை போன்ற மதுரையை சுற்றி உள்ள இடங்களும் கடவுள்களுமே பாடப்பட்டு உள்ளனர். 25 முதல் 400 அடிகள் வரை உள்ள இதன் பாடல்கள், பொதுவாக ராகம் போட்டு பாட ஏதுவாய் எழுதப்பட்டவை. இதன் தாக்கம் பின்னர் எழுதப்பட்ட பிரபந்தம் மற்றும் திருவாசகத்தில் இருப்பதாகச் சொல்கின்றனர். இதில் திருமாலை பற்றிய மூன்றவது பாடலில் 65வது வரியில், கண்டேன் சீதையை போன்று அறிந்தேன் தேடியதை. இவை தான் அவ்வரிகள்:

வெஞ்சுடர் ஒளியும் நீ திங்களுள் அளியும் நீ அனைத்தும் நீ அனைத்தின் உட்ப்பொருளும் நீ…

(முழுப்பாடலை இங்கே பார்க்கலாம்: http://bit.ly/2rlKqEZ)

ஒவ்வொரு பாடலின் முதலிலும் எழுதியவர் பெயர், இசை அமைத்தவர் மற்றும் பண் (ராகம்) குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. பெரும்பாலான பண்கள் பாலையாழை சுட்டுகின்றன. அரிதாய், நோதிறம், காந்தாரம் போன்றவை. இவை தற்காலத்தில் எந்த ராகத்தை குறிக்கின்றன என்று தெரியவில்லை (யாரேனும் ஆராயலாம்!) ஆனால், இப்போதும் இப்பாடல்களை இசைத்துக்கேட்டால் நன்றாய் தான் இருக்கும்!

A Visit to Allathur Villa

Ram Ramasamy (or Ramakrishna Ramasamy) is a well known figure in academia for his contributions on nonlinear dynamics and computational biology. He is one of the first members of School of Physical Sciences in Jawaharlal Nehru University, Delhi. He is the former vice-chancellor of University of Hyderabad and currently the president of Indian Academy of Sciences, Bangolre. But this ccount is not about him but about his mother. Married to an army captain at the age of 16, Mrs. Malathi — mother of Ram Ramsamy, was traveled across the nation as a wife, as a mother, as a teacher, as an entrepreneur and even a tourist guide. The passing years filled her with memories and like any Indian mother/grand mother she has many interesting stories about the past to tell her grand-sons/daughters. Instead of narrating them as bed time stories, she just decided to write those memories as a book.

Malathi with her son Ramkrishnan Ramasamy (1955)

39,597 words long “Allathur Villa” portraits the story of a house and its occupants over a period of five decades. Even more precisely, it tells a story about a women, Seethama — mother of Malathi and grand mother of Ram Ramasamy, who lived in Allathur villa and died in the same room of the same house, where she was born.

Nathamoony Chetty is a well known person in Madras with a great wealth and with a good heart. Subramanya Iyer, an accountant of Nathamoony stayed at the backyard of the Chetty bungalow, which was called as “Allathur Villa”. Subramanya Iyer’s wife Kuppama was pregnant at the time and gave birth of a girl child in that Villa. Since, Nathamoony Chetty has no children, he intent to adopt that child. Subramanya Iyer who already struggled with five children readily accepted this offer. Nathamoony, a Vaishnavite, named the child as Seethalakshmi. It was predicted by his astrologer that the girl will bring wealth to the family. It is the time of world war I, and Nathamoony who invested in steel got heavy profit due to the war and no wonder this turns out as the luck of Seetha-‘Lakshmi’ and the girl was brought up with great love and care.

In 1925, Seetha was married to Nagarajan, who is the son of Janaki and Subba Rao and grandson of Pennathur Iyer, an another well known and wealthy family in Madras. Even after marriage, since Nagarajan was roaming behind congressman and used to get latti charges from the police, the family decided that it would be better for Naga to kept under the monitoring of Nathamoony Chetty. So, Seetha and Nagarajan back to Allathur villa and he took charge as a head master in one of the schools running under Nathamoony Chetty’s charity.

Seethama and Naga (Nayana for his daughters) had five children and all are girls. First one is Sunithi, Followed by Malathi, then the twins Agalya and Anusuya and the youngest one is Radha. The girls had a wonderful time in “Allathur Villa”. Like changing seasons, different people come and go in Allathur villa as well as in Seethama’s life. Malathi vividly portraits these changes and described their smiles, tears and angers upon these changes in a simple manner over the book. There are incidents which could bring a smile in readers face and some incidents that would melt heart.

Malathi was four years younger than Sunithi and the dearest girl to Nathamoony Thatha. When she was at her age of five, there is party hosted by Nathamoony and since they are too young, children excluding Sunithi was not allowed to enter the party zone. The plan is that the helper, Padmama, should decorate(!) the girls and at a particular time of the party they will brought them to make a presence in front of elders and after paying respects they should fall back to the house. The party is around 7 p.m. and Malathi and her friend Vedavalli were got ready even before that time. In mean while food was served and the plates were collected near to the room where girls waiting for their turn. The smell from the plates is tempting and the girls have no time to wait and started to eat the remaining in plates. It brings great angry to Padmama and after the party it was conveyed to Thatha. Since, Vedhu went to her home, Malathi is supposed to bear the responsibility of the entire sin and she was punished by forego her next day afternoon lunch.

The girls were sent to attend classes in Ewarts school, where they were taught a Lord’s prayer. This greatly inspired the girls and everyday before the dinner, Sunithi would look at her sisters and will start to chant, ‘Our father who art in the heaven…’ and this will be loudly followed by the younger ones and they finishes off with an ‘Amen’. Even though the family members was a staunch hindus, they always have a smile at this prayer and never tried to stop the prayer of children.

Another one interesting story is when Malathi was 11 years old. At that time Mahathma Gandhi visited Chennai and stayed at Dhakshin Bharath Hindi Prachar Sabha. Being the children of a well known family, Malathi and Sunithi with some other children got a chance to sing a prayer song in front of Mahathma. While singing, Mahathma turn in the direction of Malathi and smiled at her. She just melted by the smile — in a mean time, Sunithi poked on Malathi’s thigh. Later she got to know, the poke is to keep the tone of the song and it explains why Gandhiji smiled at her. In the last day of his visit, Gandhi spent some time with the children and asked some interesting questions like, how old are you, who is washing your clothes and so on. For clothes washing, the children answered, depending on their family situation, as mother, grandmother or some worker. Then Gandhi asked how many hands that your mother have. Children replied as two. He then asked how many hands that you have. Surprised children replied for this question too as two. He said, with her two hands, she washing all yours, your brothers and your family members clothes. This had a great impact on the girls and by the next day itself, they started to wash their clothes on their own.

Its a well known tradition that daughter or grand daughter would get the jewels of the mother or grandmother. Every such a jewel has an interesting story and history. Two such a stories from the book as follows: When Sunithi was a child, she had a habit of pull anything that she could grasp. Once she pulled a diamond necklace of awwa (Seethama’s mother) and that day itself the necklace become the property of Sunithi. Years later, she made that into two and gave one to her daughter and another one to her daughter-in-law! And similarly, during Sunithi’s arangetram, Nayanmoorthy asked the goldsmiths to design ruby bangles for her. Malathi too young at that time, enquired Nathamoony regarding this. He replied that since she at eleven and since she is going to dance, she should have some jewels. It would be pretty when she wear that. But this doesn’t convince Malathi and she asked, ‘you’re saying since she is at 11, she can have ruby bangles. But, just in four years I could also reach on her age and why I shouldn’t have bangles? Don’t they look pretty in my hands?’ This brought a smile in Nathamoony’s face and of course she got her bangles, which she later gave to her granddaughter Krithi (Ram Ramsamys daughter).

After the death of Nathamoony, the will by him put a condition that Seethama and family could have almost all his wealth but they should vacate the bungalow within five years of his demise and it should be used for the education purpose. Such a condition greatly affects Seethama and adding to her oppression Naga too passed away soon due to a heart attack. The family situation is very pathetic and Seethama some how managed to married off the twins with the help of Sunithi’s husband (Malathi got married few years before the Nayanamoorthy’s death). After few months of their marriage she passed away in the same house where she was born and thats where the book ends.

Malathi, at the age of 81, the book would be the last great project in her life. She seems love to record her memories with Allathur villa and during proof reading she carefully chosen many photos from the family album to include in the book. She just gone through the final copy and even suggested some minor changes. But unfortunately, prior to the arrival of printed copies she passed away. The tribute by Ram Ramasamy at the end of the book shows how enthusiastic, exuberance and optimistic is his mother. Like the Madras in her memories, she too vanished into the thin air. Yet this book will remain as an account of a glorifying era.

The book is available to read online here.

நெடுஞ்சாலை விளக்குகள்

ப.க.பொன்னுசாமியை பலருக்கு தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. P.K. பொன்னுசாமி என்றால் பாரதிதாசன் பல்கலை இயற்பியல் துறையில் தெரிந்திருக்க வாய்ப்புண்டு (முதல் மாடி செமினார் ஹால் புகைப்படம்!) — துறையின் முதல் தலைவர் அவர். கல்வியாளர்கள் அவரை சென்னை மற்றும் மதுரை பல்கலை துணைவேந்தராக அறிந்து இருக்கலாம். 90களின் மத்தியில் செய்தித்தாள் படித்தவர்கள், இந்தியாவையே உலுக்கிய ராகிங் கொலையான நாவரசின் தந்தையாக அறிந்திருக்கலாம். ஆனால் பெரும்பாலானோர் அவரை எழுத்தாளராக அறிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.

அவரின் இரண்டாவது நாவல் ‘நெடுஞ்சாலை விளக்குகள்’. (முதலாவது படுகளமாம்!) 60களில் சென்னை பல்கலைகழகத்துக்கு ஆய்வு மேற்க்கொள்ள செல்லும் கோவையை சேர்ந்த ஒரு மாணவன் சந்திக்கும் சூழலும், உலக புகழ் பெற்ற ஒரு விஞ்ஞானி எப்படி அரசியல் அழுத்தங்களால் சிதைக்கப்படுகிறார் என்பதுமே கதையின் மையம். இதை தமிழ் சினிமா போல இரண்டு காதல்கள், அதனால் ஏற்படும் குழப்பங்கள், காதலன் 1ன் குடும்பம், அதன் சூழல், காதலன் 2ன் குடும்பம், அதன் சூழல், காதலி 1ன் குடும்பம், அதன் சூழல், காதலி 2ன் குடும்பம், அதன் சூழல், அப்புறம் அந்த விஞ்ஞானியின் குடும்பம்ம்ம்ம்… இவ்வாறாக சலித்து, அரைத்து, ஊற்றி எடுத்து தோசையை… சே… கதையை முடிக்கிறார் ஆசிரியர்.

கதாநாயகன் செல்லமுத்து (PKP?) பற்றி ப்ரதாபங்கள் ஒன்றும் இல்லை. ஆனால், அந்த விஞ்ஞானி — ராமசந்திரன் வரைபடம் என்று உயிர் இயற்பியலில் அறியப்பட்ட கண்டிபிடிப்புக்கு சொந்தகாரரான G.N. ராமச்சந்திரன் (கதையில் அனந்தமூர்த்தி) — பற்றி ப்ரதாபிக்க அனந்தமுண்டு. எர்ணாகுளத்தில் பிறந்த தமிழரான ராமசந்திரன் திருச்சி புனித வளனர் கல்லூரியிலும் பின் பெங்களூர் இந்திய அறிவியல் கழகத்திலும் தன் மேற்படிப்பை முடித்தார். சர். சி. வி. ராமனின் வழிகாட்டுதலில், படிக வளர்ப்பில் தன் ஆய்வை மேற்க்கொண்டு முனைவர் பட்டம் பெற்றார். பின் சென்னை பல்கலைகழகத்தில் பணிக்கு சேர்ந்து, உயிர் இயற்பியலில் ஒரு முக்கிய பகுதியான புரத படிக வளர்ப்பில் ஆய்வு பணிகளை மேற்க்கொண்டார். கதை, அவரின் முக்கிய பங்களிப்பான ராமசந்திரன் வரைபடம் கண்டுபிடிப்பிதற்க்கு சற்று முன் தொடங்கி, அவர் உடல் ரீதியாக முடங்குவதுடன் முடிகிறது. இதற்கிடையில், இந்தி எதிர்ப்பு போராட்டம், அண்ணா முதலைமைச்சர் ஆவது, அது பல்கலை துணைவேந்தர் மாற்றமாக பரிமாணிப்பது, அரசின் அரசியல் சார்ந்த பிராமணிய எதிர்ப்பு எப்படி ஒரு நேர்மையான பிராமண விஞ்ஞானியை (G.N. ராமச்சந்திரன்) பாதிக்கிறது, எப்படி ராமச்சந்திரனின் மாணவனே சந்தர்ப்பம் கிடைக்கும் போது அவருக்கு எதிராக மாறுகிறான் என்பதாக, பல ஊடுபாதைகளில் கதை விரிகிறது.

இணைகோட்டில், வரும் செல்லமுத்து இந்தி எதிர்ப்பு போராட்டதில் கலந்து கொள்கிறான். தமிழ் பட கதநாயகன் போல இயன்றோர்க்கு உதவுகிறான். அப்புறமும் நேரம் கிடைத்தால், காதல் செய்கிறான்! நாவலில் இந்த மாணவர் பகுதி எதற்கென்றே தெரியவில்லை. இதை தவிர்த்து, ராமச்சந்திரனை மட்டும் மையப்படுத்தி இருந்தால் சிறப்பாக இருந்திருக்கும்.

Writer’s bias என்று ஒன்று உண்டு. எழுத்தாளான் தான் கண்டதை சொல்லாமல் காண விரும்பியதை சொல்வதாக அதை பொருள்கொள்ளலாம். இளமை துள்ள(!) சொல்ல வேண்டும் என நிதர்சனத்தை மறந்துவிட்டிருக்கிறார் எழுத்தாளர். 60களில் பெண்கள் படிக்க செல்வதே எவ்வளவு பெரிய விஷயம்? அதிகமாக பெண்கள் படிக்க வரதா அந்நாட்களில் வேற்றூருக்கு கல்வி கற்க வந்த பெண்கள் சந்தித பிரச்சனைகள், சவால்களை சொல்லியிருந்தால் பெண்கள் பற்றி அப்போதைய சமூகத்தின் குறுக்குவெட்டு தோற்றம் இந்நாளைய வாசகருக்கு கிடைத்திருக்கும். ஆனால் கதையில் பெண்கள் சாதரணமாக பஸ் ஏறி நண்பனின் வீட்டுக்கு செல்கிறார்கள், ஹோட்டலுக்கு போய் உறங்குகிறார்கள், பெண்ணின் பெற்றோர், பெண்ணுக்கு பிடித்திருக்கிறதா, அந்த மாப்பிள்ளைக்கே கட்டி வைப்போம் என்கிறார்கள், அப்புறம் பெண் ‘ம்ஹும்.. இவன் இல்ல நான் அவனை தான் விரும்பறேன்’ என்றாதும் ‘அடடா.. நானும் அதே தான் நினைச்சேன்.. அவனையே பேசி முடித்திருவோம்’ என்கிறார்கள். மெய்யாலுமே அப்படித்தான் என்றால் ஆச்சரியம் தான்.

கதையின் இடையே வரும் ஆசிரியரின் சொந்த அனுபவங்கள்/கருத்துக்கள் முக்கியமானவை. “நல்ல வழிகாட்டிட ஆய்வுக்கு சேந்த 3–4 வருசத்துல முடிக்கறதோட மாணவனுக்கு வெளிநாடு போகவெல்லாம் வாய்ப்பு கிடைக்கும். இதுவே திறமை இல்லாத ஆளுனா செத்த பாம்பை அடிக்கற மாதிரி தான். பயனில்லாத ஆராய்ச்சியை பண்ணிக்கிட்டு, 7–8 வருசத்த வீணடிக்கறதோட, வேலையும் கிடைக்காம பைத்தியமா திரியனும்.” “இந்த வழிகாட்டி-மாணவர் உறவுக்கு இலக்கணமே சொல்ல முடியாது, சிலருக்கு கடைசி வரை நல்ல இருக்கும், பெரும்பாலனவங்களுக்கு கொடூரமாய் போயிரும். இவருக்கு ஒன்னுமே தெரியலையேனு புலம்பற மாணவர்களையும், இந்த மக்க மாணவனா எடுத்திட்டேனேனு புலம்பற வழிகாட்டிகளையும் அதிகமா பார்க்கலாம்.” “ஐந்தாறு ஆண்டுகள் அடிமையாக வேலை செய்து, வழிக்காட்டிக்கு சிறு சிறு செலவுகளை எல்லாம் செய்து அவரின் கடைக்கண் பார்வைக்காக ஏங்கி தவிர்பவர்களை என்னவென்பது? ‘பாவம், கொடுமை என்று சப்பு கொட்ட வேண்டிதான். ‘விவாதம், விவாதம்’ணு அதிகப்படியான் நெருக்கத்தை உண்டாக்கும் விதத்தில் நடந்துக்கொள்ளும் வழிகாட்டிகளை மாணவிகள் சமாளித்தாக வேண்டும்.” என்பதாக நிஜங்களை புட்டு புட்டு வைக்கிறார்!

நாவலின் முக்கிய வில்லன் ரங்கநாதன். மற்றவர்களுக்கெல்லாம் மாற்று பேர் யோசித்த ஆசிரியர் இவரை மட்டும் நிஜ பெயரிலேயே உலாவ விட்டுள்ளார். தனிப்பட்ட விதத்திலும் PKPக்கு ரங்கநாதன் மேல் கோபம் போல. அவர் சென்னை பல்கலையின் துணைவேந்தரான போது ரங்கநாதனின் ஒய்வுகால பலன்கள் கிடைக்க செய்யாமல் தடுத்ததாக தெரிகிறது. நாவலிலும் ரங்கநாதன் திறமை அற்றவராக, GNRன் நிழலில் ஒதுங்கியவராக, தன் மாணவியிடமே தவறாக நடந்துகொள்ளும் காமுகனாகவே சுட்டப்படுகிறார். நிஜம் எப்படியோ!

புதிய துணைவேந்தர் பதவியேற்றவுடன், G.N. ராமச்சந்திரன் அரசியல் அழுத்தங்களால் பெங்களூர் இந்திய அறிவியல் கழகத்திற்க்கு செல்கிறார். ரங்கநாதன் சென்னையில் துறைத்தலைவராய் ஆகிறார். ராமச்சந்திரன் பெங்களூரில் குறிப்பிடத்தகுந்த ஆராய்ச்சி பணிகளை செய்த போதும், அவருடைய ஆய்வு ஆர்வமே மனநல பாதிப்பாக மாறி அவரின் உடல் நிலையை பாதிக்கிறது என்பதாக நாவல் முடிகிறது. (காதல் கதை முக்கோண, நாற்கோண, அறுகோண காதலாய் எல்லாம் மாறி, நம்மையும் அறுத்து, அவன் 1க்கு அவள் 2, அவன் 2க்கு அவள் 3… இவ்வாறாக சுபம்!)

ஒரு ஆய்வு கூடத்தில் நடக்கும் நிகழ்வுகள் (புதன்கிழமை செமினார் எல்லாம் வருகிறது!), அதன் சிறுவட்ட — ஆனால் தவிர்க்க முடியாத — அரசியல், ஆய்வு பணிகள் — பாணிகள், ஆய்வு மாணவர்களின் சூழல் என்று உண்மையை வெகு நெருக்கமாக சொன்ன விதத்தில் நாவல் கவனத்தையீற்கிறது! ஒருமுறை முயற்ச்சிக்கலாம்.

நூல் விவரம்:
தலைப்பு: நெடுஞ்சாலை விளக்குகள்
ஆசிரியர்: ப.க.பொன்னுசாமி
பதிப்பு: நியூ செஞ்சுரி புக் ஹவுஸ் (பி) லிட். சென்னை
தொலைபேசி: 26251968, 26359906, 26258410

புலிக்கலைஞனுக்கு ஓர் அஞ்சலி

நாம் ஒருபோதும் பார்த்திடாத சிலரின் மறைவு, ஏன் இவ்வளவு வருத்தத்தை தருகின்றது என்று தெரியவில்லை. அசோகமித்திரன் எனக்கு மிக பிடித்தமான எழுத்தாளர்களில் ஒருவர். அனேகமாக, கேளிக்கை, வணிக எழுத்துக்கள் தாண்டி, தமிழில் நான் படித்த முதல் இலக்கியம் சார்ந்த தீவிரமான படைப்புகள் அசோகமித்திரனுடயது. அவரின் ‘18வது அட்சக்கோடு’ ஒன்று போதும் அவரின் ஆளுமையயும், படைப்புத்திறனையும் அறிவதற்க்கு. சாதரான மனிதர்களைப் பற்றி எழுதிய அசோகமித்திரன், மிக சாதரணமாகவே வாழ்ந்தார்.

தந்தையின் மறைவுக்குப்பின், (இந்திய சுதந்திரத்துக்கு பின் என்றும் சொல்லலாம்) ஹைதராபாத்தில் இருந்து, சென்னைக்கு குடிபெயர்ந்த குடும்பம் அவருடையது. எஸ். எஸ். வாசனின் ஜெமினியில் பணிபுரிந்து (சின்ன சின்ன எடுபிடி வேலைகள்) கொண்டு இருந்தபோதே, அவரின் படைப்புகள் பல இதழ்களில் வெளிவர தொடங்கிவிட்டது. அவருக்கு என்றேனும் ஜெமினியின் கதா இலாக்காவுக்கு மாற்றப்பட்டு விடுவோம் என்ற நம்பிக்கை இருந்தது. ஆனால், முரண்நகையாக வாசன் ஒருபோதும் அசோகமித்திரனின் மேதமையை உபயோகபடுத்திக்கொள்ளவில்லை. ஒருமுறை தன் காரை வாசன் துடைக்கச்சொல்ல, ஒரு எழுத்தாளான் இதை செய்வதா என, அங்கிருந்து வெளியேறிய அவர் பின் ஒருபோதும் வேறு ஒரு நிறுவன பணிக்குச்செல்லவில்லை.

வாழ்வதற்க்கு என சில சின்ன சின்ன வேலைகள் செய்தும், சில சமயங்களில் அப்பளம் விற்று இருந்தாலும், நம்பி வந்த எழுத்து, பல சமயங்களில் அவரை காப்பாற்றியது. ஆங்கில இதழ்களில் வந்த அவரது எழுத்துக்கள், தகுந்த சன்மானத்தையும் சேர்த்து சுமந்து வந்தன.

ஒரு சில விருதுகள் அவரால் பெருமை பெற்றன. ஆனாலும், இந்திய அளவில் நோபல் பரிசுக்கு தகுதியானவர் என்று கருதப்பட்ட — அவரின் மேதமைக்கு தகுந்த புகழ் அடையவில்லை என்பதே நிதர்சனம். அதைப்பற்றி அவரும் அலட்டிக்கொண்டதாகத் தெரியவில்லை. சமீபத்திய தடம் இதழில் கூட விருதுகள் பற்றிய கேள்விக்கு, ‘நிறைய தகுதியான எழுத்தாளர்கள் இருக்கும் போது, விருதுங்கறது கூட லாட்ரி மாதிரிதான். பத்தில் யாரோ ஒருத்தருக்குத்தான் கிடைக்கும். எனக்கு கிடைக்கலங்கறதுக்காக, யாரையும் குறை சொல்லமுடியாது’ என்றிருந்தார். இன்னும் ஒரு பத்தாண்டுகளாவது என்ற அளவில், தொடர்ந்து எழுதி வந்த அவரின் மறைவு, சந்தேகம் இன்றி தமிழுக்கு மிகப்பெரிய இழப்பு. ஆனாலும், அவரின், ரகு’களும், அவர்களின் அம்மாக்களும், இரண்டு பக்கமும் எதிர் காற்று அடிக்கும் டங் பண்டு ரோடும், மீனம்பாக்கத்தில் வெடித்த குண்டும், ஜெமினிக்கு வந்த புலிக்கலைஞனும், ஒரு போதும் மறக்கப்படமாட்டர்கள்!