இந்த கதை மிகப் பரவலாக எங்கள் குடும்பத்துப் பெண்களிடையே புழங்கி வருகின்றது. அதுவும் சற்றே அலைபாயும் மனமுடைய ஆண்களாக இருந்துவிட்டால், அவர்கள் காதில் விழும்படியாக மூத்த பெண்களாலும், வயதானவர்களாலும் குழந்தைகளான எங்களுக்குச் சொல்வது போலச் சொல்லப்படும். எங்கள் குடும்பம் புகழ்பெற்ற வணிக சமூகத்தைச் சேர்ந்தது. 1900களில் பர்மாவிற்குச் சென்று லேவாதேவி தொழில் (வட்டித்தொழில்) செய்து பெரும் பணம் ஈட்டிய குடும்பங்களில் எங்களுடையதும் ஒன்று. எங்கள் எள்ளுத்தாத்தா இரங்கூனில் ஒரு முக்கிய புள்ளியாகத் திகழ்ந்தவர். அன்றைய நாட்களிலெல்லாம் தமிழர்கள் மிகுந்த செல்வாக்கோடு பர்மாவில் வலம் வந்தனர். நேரிடையாகவும், மறைமுகமாகவும் அவர்களின் உதவி அரசு ஊழியர்கள் உட்படப் பலருக்குத் தேவைப்பட்டது. தொழில் பெருகப் பெருக தமிழ்நாட்டில் குறிப்பாகச் செட்டிநாட்டுப் பகுதிகளிலிருந்து பல இளைஞர்கள் இரங்கூனுக்குச் சென்ற வண்ணமிருந்தனர். அந்த நாட்களில் பர்மா மாப்பிள்ளைகளுக்கென்று ஒரு அந்தஸ்து காரைக்குடி சுற்றுவட்டாரப் பகுதிகளில் உருவாகியிருந்தது.

ஆனால் கனவுகளுக்கெல்லாம் முற்றுப்புள்ளி வைக்கும் விதமாக இரண்டாம் உலகப்போர் வந்தது. பர்மா அப்போது ஆங்கிலேயரின் காலனியாக இருந்த காரணத்தால் கிழக்கில் ஒரு முக்கிய போர் முனையமாக மாறியது. 1942களின் தொடக்கத்தில் ஜப்பான் படைகள் பர்மாவின் மேல் தாக்குதலை ஆரம்பித்தன. மக்களுக்கு ஆங்கிலேயப் படைகள் மேல் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை. சூரியன் மறையாத பிரிட்டன் பேரரசை இந்தக் குள்ள ஜப்பானியர்கள் அசைத்து விடுவார்களா என்ன என்று அலட்சியமாய் இருந்தனர். ஆனால் சிறந்த வணிகரான எங்கள் எள்ளுத்தாத்தாவிற்கு உள்ளே இருந்த வியாபார மூளைக்குள் ஏதோ பொறி தட்டியது. தன்னுடைய முக்கியமான முதலீடுகளைத் திரும்பப்பெற்று தங்கமாகவும், பணமாகவும் மாற்றிப் போர் தீவிரமடைந்து கப்பல் போக்குவரத்து தடைபடும் முன்பே தன் மகளையும், மருமகனையும், மனைவியையும் கப்பலிலேற்றி தமிழ்நாட்டுக்கு அனுப்பிவிட்டார்.

ஒரு சில சிறு முதலீடுகளுடன் தன் மூத்த மகனுடனும் அவன் மனைவியுடனும் இரங்கூனில் தான் பொறுத்துப்பார்ப்பது எனவும், சூழ்நிலையைப்பொருத்து முடிவு செய்யலாம் என்றும் திட்டமிட்டிருந்தார். அவர் சிறு வயதிலேயே பர்மாவிற்கு வந்துவிட்டவர். பிறந்த இடத்தை விடப் புகழும் செல்வமும் தந்து சீராட்டிய இரங்கூன் மீது அவருக்கு பெரும் பற்றிருந்தது. எனவே கடைசிவரை தாக்குப்பிடித்துப் பார்ப்பது என்ற எண்ணத்திலிருந்தார். மூத்தவன் தந்தை சொல்லுக்கு மறுசொல் அறியாதவன். மருமகளோ வாயில்லா பூச்சி. குழந்தை இல்லை என்பதே அவளின் ஒரே கவலை. தினமும் அதிகாலை அவள் பிறந்த முறையூரின் மீனாட்சி கனவில் வந்து பாலாற்றில் குளிக்க அழைப்பதே அவளின் ஒரே மகிழ்ச்சி. முறையூரோ, திருக்களப்பட்டியோ, இல்லை இரங்கூனோ அவள் அன்றாட வாழ்க்கையில் பெரிய மாற்றம் இல்லை. மாமியார் இருக்கும் வரை உணவு பரிமாறுவது அவரின் வேலை. இப்போது அதை மட்டும் சேர்த்துச் செய்யும்படி இருந்தது. சூரியன் உதித்து மறைவது போல் வாழ்வில் ஒரு மாற்றமும் இருக்காது என அவள் நம்பினாள்.

ஆனால், காலம் வேறு மாதிரி நகர்ந்தது. அலையென வந்த ஜப்பானியப் படைகள் முன் ஆங்கிலேயப்படைகளால் தாக்குப்பிடிக்க முடியவில்லை. அவர்கள் வடக்கில் பின் வாங்கி மலைப்பாங்கான இந்தியப் பகுதியிலிருந்து ஜப்பானியப்படைகளைத் தாக்கலாம் என்ற எண்ணத்திலிருந்தனர். படைகளோடு அலுவலர்களும் பின்வாங்க வேண்டி இருந்தது. தாத்தாவோடு பழகிய அதிகாரிகள் அவரையும் தங்களோடு வந்துவிடச் சொன்னார்கள். பர்மியர்களோ தமிழர்கள் மீது இருந்த காழ்ப்புணர்ச்சியை ஆங்காங்கே கொள்ளை, கொலை என நிகழ்த்தி நியாபகப்படுத்தினர். மார்ச் மாத நாளொன்றில் ஜப்பான் விமானங்கள் குண்டு வீசி சென்ற பின் ஒரு பர்மியக் கூட்டம் அவர் இருந்த சந்தைப்பகுதிக்குள் நுழைந்தது. கண்ணில் கண்டதையும் கையில் கிடைத்ததையும் வாரி சென்றனர். வயதான மூனாரூனாவின் கடையில் பணம் ஏதும் இல்லாத கோபத்தில், பர்மிய இளைஞன் ஒருவன் தராசு கல்லை எடுத்து அவரை அறைந்துவிட்டான். இரத்த வெள்ளத்தில் பிணமாகக் கிடந்த மூனாரூனா தாத்தாவை அசைத்துவிட்டார். மகனோடும், மருமகளோடும் மறுநாளே புறப்படுவதென முடிவாயிற்று. மூன்று பேரும் உடன் மூன்று வேலையாட்களுமாக காரில் தொடங்கிய பயணம், புரோம், மாந்தளை, மொனீவா வழியாக கலேவாவுக்கு வந்து சேர்ந்த போது மூவருடன் இரண்டு துணி மூட்டைக்கள் மட்டுமே மிஞ்சியிருந்தன.

கலேவா நகர், பர்மாவின் பல பகுதிகளிலிருந்து வந்திருந்த தமிழர்களாலும், சீக்கியர்களாலும், அஸ்ஸாமியர்களாலும், பெங்காளிகளாலும் நிரம்பியிருந்தது. ஆங்காங்கே தென்னை ஒலையில் அமைக்கப்பட்ட தற்காலிக குடிசைகளில் மக்கள் கூட்டமாக அடைந்து கிடந்தனர். கல்கத்தாவிலிருந்து போர்முனைக்கு எரிபொருள் மற்றும் உணவு எடுத்துச்செல்லும் வாகனங்கள் திரும்ப வரும்பொழுது காலியாக வரும். அவற்றில் ஆங்காங்கே முகாம்களிலிருந்த மக்களை இம்பாலுக்கும், அங்கிருந்து கல்கத்தாவிற்கும் அனுப்பும் வண்ணம் ஆங்கிலேய அரசு ஏற்பாடு செய்திருந்தது. ஆனால் லாரிகளில் இடம் கிடைப்பது அவ்வளவு எளிதாக இல்லை. மக்கள் பசியிலும், கடும் வெயிலிலும், புழுதி மண்டிய சாலைகளில் லாரிகளை எண்ணி தவம் செய்பவர்களென கிடந்தனர்.

எள்ளுத்தாத்தாவைப் போன்ற வசதியான ஓரிருவர் மட்டும் ஊருக்குள் ஒரு இடத்தை அமர்த்திக்கொண்டு அங்கு வந்திருந்த ஒடுக்கப்பட்ட மக்களையும், ஏழை மணிப்புரிகளையும் தங்கள் ஏவல் வேளைக்குப் பயன்படுத்திக்கொண்டனர். இவர்களில் பலர் தோட்டவேலைகளுக்கென அழைத்து வரப்பட்ட ஏழை எளிய கிராமத்தவர். அடிமை வாழ்வைப் பழகிப்போனவர்கள். இப்போதும் எஜமானர்களின் ஓரணா இரண்டணாவிற்கு எந்த காரியமும் செய்யத் தயாராயிருந்தனர். வந்திருந்த கூட்டத்தில் ஒரு ஒடுக்கப்பட்ட சாதி குடும்பமும் அடக்கம். கணவன், மனைவி மற்றும், பிறந்து சில நாட்களேயான குழந்தையோடு இன்னும் இரண்டு சிறுவர்களென அந்த குடும்பம் புரோமிலிருந்து வந்திருந்தது. பிள்ளை பெற்ற பெண் ஆதலால் அவளால் வெயிலில் காத்துக் காயவோ, லாரிகளில் அடித்துப்பிடித்து ஏறவோ இயலவில்லை. எனவே, அவளின் கணவன் சிறிது நாட்கள் தாமதித்துச்செல்லலாம் என்றெண்ணி எள்ளுத்தாத்தா தங்கியிருந்த கட்டிடத்தின் எதிரில் இருந்த அரசமரத்தடியில் தன் குடும்பத்திற்கு இடம் பிடித்துக்கொண்டான். பக்கத்தில் இருப்பவர்களுக்குச் சிறு சிறு ஏவல் வேலைகள் செய்வதன் மூலம் அவனும் குடும்பமும் நாட்களைத்தள்ள எண்ணியிருந்தனர். ஆனால் அது அவ்வளவு எளிதானதாக இல்லை. அங்கு வந்தவர்களில் பலர் பணக்காரர்களாயினும் பெரும் பணத்தை இழந்தே அங்கு வந்திருந்தனர். பகட்டு வாழ்க்கை வாழ்ந்தவர்களாயிருந்தாலும் கருணை மனம் கொண்டவர்களாக இருக்கவில்லை. யுத்தத்தினால் பொருட்களின் விலைகளோ பன்மடங்கு கூடியிருந்தது. இரண்டொரு நாட்களிலேயே பிறந்த குழந்தைக்குப் பால் தரவும் சக்தியின்றி கடும் பசியில் அந்த பெண் மரத்தடியில் கிடந்தாள். அவள் கணவனோ உணவும் வேலையும் தேடி நகர் முழுவதும் சுற்றி வந்துகொண்டிருந்தான். இவர்களின் நிலையைப்பார்த்த தாத்தாவின் மருமகளுக்கோ பெரும் வருத்தம். கறுத்த நிறத்தில் முட்டைக் கண்களோடு கிடந்த குழந்தை அவள் மனதைக் கொள்ளைகொண்டது. கட்டிடத்தில் இருந்தவாறே அதற்கு விளையாட்டு காட்டிக்கொண்டிருந்தாள். இரக்கத்தில் இரவில் ஒரு பழத்துடன் வெளியே வந்தவளை மாமனார் பார்த்துவிட்டார். ‘ம்ம், என்ன?’ என்ற அவரின் அதட்டலுக்கு ஒரு பதிலும் சொல்லாமல் உள்ளே வந்துவிட்டாள்.

இரண்டு நாட்களாகத் தினமும் காலையில் கிழவர் மூத்தமகனுடன் வெளியே கிளம்பி பயணநிலைமைகளையும், போர்ச்செய்திகள் குறித்தும் அறிந்து வருவது வழக்கம். அன்று மகனை மட்டும் சென்று வரச்சொன்னார். திடீரென்று நினைவுக்கு வந்தவராக, ‘இவளையும் கூட்டிட்டு போ. வழியில ஏதாவது ரொட்டி, காய் கிடைச்சா வாங்கிட்டு வாங்க’ என்றார். இருவருக்கும் இது வியப்பாயிருந்தது. கல்யாணமான நாளிலிருந்து கணவனுடன் தனியே வெளியே சென்றதாய் அவளுக்கு நினைவில்லை. அவர்கள் கிளம்பிய பின் அவர் வாசலுக்கு வந்தார். மரத்தில் சாய்ந்து கிடந்த அந்த குடும்பத்தலைவனைக் கை வீசி அலைத்தார். ‘லேய், போயி இந்த தந்திய அடிச்சிட்டு வாலே’ என அவன் கையில் ஒரு ஐந்தணாவைத் திணித்தார். வாங்கியவன் சிட்டாய் நகருக்குள் பறந்தான். கைகளைக் கட்டியபடி மெல்ல அரசமரத்தடிக்கு வந்தவரைப் பார்த்து அந்த பெண் வாரிச்சுருட்டி எழுந்தாள். ‘பெட்டி படுக்கையெல்லாம் கொஞ்சம் கட்டனும். ஒருத்தனுமில்லே. வந்தொரு கை தாரியா’ என்றார் அவளிடம். அவள் தயக்கமாகக் குழந்தைகளைப் பார்த்தாள். ‘ஹ்ம்ம், காலேல வெச்ச சோறு கொஞ்சம் கிடக்கு, கொடுத்தா நீயும் குட்டிகளும் சாப்பிடுவீகளேனு பாத்தேன்’ என்றார். சோறு என்ற சொல் அவள் கண்களில் ஒளியைப் பாச்சியது. கைக்குழந்தையை மரத்தின் கிளையில் கட்டியிருந்த பழைய சீலை தொட்டிலில் போட்டுவிட்டு அவர் பின் சென்றாள்.

மகனும், மருமகளும் திரும்பிய போது, அந்த கைக்குழந்தை வீறிட்டுக்கொண்டிருந்தது. அந்தக் கணவனோ வெறித்த கண்களுடன் மரத்தைப் பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தான். பக்கத்தில் நெருங்கிய போது தான் அந்தப்பெண் அலங்கோலமாய் விரிந்த கண்களுடன் மரத்தடியில் கிடந்தது தெரிந்தது. அவளுக்குக் குமட்டிக்கொண்டு வந்தது. கணவனின் கையை இறுகப்பற்றிக்கொண்டாள். கதவைத்தட்டிய போது கிழவர் வந்து திறந்தார். குழந்தையின் வீறல் கேட்டு ‘எளவு இது வேற’ என்று கண்ணைச்சுருக்கியவர், அவர்களைத்தாண்டி அவனை நோக்கிச்சென்றார். ‘லேய் இந்தா’ என்று ஒரு நாணயத்தை அவனை நோக்கி வீசியவர், ‘ஆவ வேண்டியத பாருளே’ என்றுவிட்டுத் திரும்பிவந்தார். அன்று மாலை அவர்கள் கிளம்பிய போது அந்த மரத்தடி வெறிச்சோடிக்கிடந்தது. காலையில் தாத்தா வீசிய காசு அதே இடத்தில் புழுதி படிந்து கிடந்தது. இவனுக்கு வந்த வாழ்வப்பாரேன் என்று கிழவர் அந்த காசை எடுத்து மகனிடம் தந்தார். இரவில் இம்பால் செல்ல அவர்களுக்கு ஒரு லாரி கிடைத்தது. கலேவாவிலுருந்து இம்பலுக்குச் சாலைகள் இராணுவத்தால் அவசர அவசரமாகப் போடப்பட்டிருந்தன. மலைகளை குடைந்தும், காடுகளை ஊடறுத்தும் குண்டும் குழியுமான அந்த சாலைகள் ஒரு நாளில் பல்லாயிரம் பேரை இம்பாலுக்கு அழைத்துச்சென்றன. லாரியில் மகனும் மருமகளும் ஒரு மூலையில் நெருக்கிக்கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தனர். கிழவரோ லாரியின் ஓரத்தில் நின்றபடி இரவின் குளிரை ரசிப்பவராக அமைதியாக வந்துகொண்டிருந்தார். மேடு பள்ளங்களைத் தாண்டும்போதெல்லாம், அவள் கணவனின் மீது மோதிக்கொண்டிருந்தாள். திடீரென்று அவனுக்கு அவள் இருந்த இடம் காலியாக இருப்பதாகத் தோன்றியது. அதே சமயத்தில் ‘அய்யோ’ என்று அவனின் தந்தையின் அலறல் கேட்டது. அரைத்தூக்கத்தில் வந்து கொண்டிருந்த பயணிகள் கூச்சலிட்டு லாரியை நிறுத்தினர். அது ஒரு வளைவு. கீழே பல நூறடிக்குப் பள்ளத்தாக்கு விரிந்து சென்றது. இருளில் ஒன்றும் தெரியவில்லை. லாரிக்காரன் ‘இதற்குத் தான் இந்த பாதையில் நின்று கொண்டு வராதீர்கள்’ என்கிறோம் என்று சத்தம் போட்டுக்கொண்டிருந்தான். சிறிது நேரத்தில் கிழவரின் முடிவு என்னவாயிருக்கும் என்று எல்லோருக்கும் ஒரு வகையாய் புரிந்தது. லாரியில் மீண்டும் ஏறியவர்கள் நிற்கப் பயந்தவர்களாய் ஓரத்துக் கம்பிகளை இறுகப்பிடித்துக் கொண்டு அமர்ந்தனர். அவன் தன் மனைவியைப்பார்த்தான். இதையெல்லாம் அறியாதவளாய் அவள் தூங்கிக்கொண்டிருந்தாள்.

கதையை முடிக்கும் அத்தைமார்களும், பாட்டிமார்களும், பூஜையறையை சுட்டிக்காட்டி அந்தா அந்த கல்கத்தா காளி படமிருக்கில்லா அது பக்கதில்ல இருக்கிற மஞ்சத்துணியில தான் அந்த ஆள் விட்டெறிஞ்ச காசு முடிஞ்சு வச்சிருக்கு என்பார்கள். காதை இங்கே வைத்துக்கொண்டு, கண்ணை வேறெங்கோ சுழட்டிக் கொண்டிருக்கும் சம்பந்தப்பட்ட மாமாவின் முகத்தில் அப்போது மட்டும் ஒரு கருமை வந்து செல்லும்.

பிறன்பொருளால் பெட்டொழுகும் பேதமை ஞாலத்து
அறம்பொருள் கண்டார்கண் இல

(குறள்: 141, அதிகாரம்: 15, பிறனில் விழையாமை)

பொருள்: முறைதவறி பெண்களிடம் விருப்பம் கொள்ளும் அறியாமை, உலகில் அறநூல்களையும், பொருள் நூல்களையும் ஆராய்ந்து உணர்ந்தவர்களிடம் இல்லை.

(குறிப்பு: பிறன் பொருளால் என்பதற்கு பல்வேறு உரையாசிரியர்களும், பிறனுடைய உரிமை பொருளாகிய பெண்ணை/மனைவியை என்று பொருள் கொள்கின்றனர். தற்காலத்துக்கு இது பொருந்தாதென்பதால் முறைதவறி என்று மட்டும் பொருள் கொள்கிறேன்.)