புத்தகம் படிப்பவர்கள் எல்லோரிடமும் ஒரு ‘இந்த புத்தகத்தை தேடுகிறேன்’ பட்டியல் இருக்கும். அது போல் என் பட்டியலில் இருந்த ஒரு நூல் Roy Maxhamன் The Great Hedge of India. ஆங்கில புத்தகம் ஏறத்தாழ ரூ.3000க்கு விற்க, அப்புத்தகத்தை வாங்குவதை தள்ளி போட்டபடியே இருந்தேன். தற்செயலாக எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் நண்பர் சிறில் அலெக்ஸ் அதை தமிழில் உப்புவேலி என்ற பெயரில் மொழிப்பெயர்த்து இருப்பது தெரிந்தது. அமேஸானில் தேடப்போக, ரூ.100க்கே கிண்டில் பதிப்பு கிடைத்தது. ஒரே மூச்சில் படித்து முடித்துவிட்டேன். இதன் ஆங்கில பதிப்பு குறித்து தமிழ் சூழலில் பல்வேறு குறிப்புகள் காணக்கிடைகின்றன. தமிழின் முக்கிய எழுத்தாளர்களான் எஸ். ராமகிருஷ்ணன், ஜெயமோகன் போன்றோர், இந்த நூல் குறித்தும் இந்தியாவில் இருந்த உப்புவேலி குறித்தும் விரிவாகவே எழுதி இருக்கின்றனர். இது வரை அந்த குறிப்புகளை படிக்காதவர்களுக்காக இந்த சிறிய அறிமுகம்.

இன்று உப்பு ஒரு சாதரண பொருளாக உணவின் சுவை கூட்டியாக நாம் அறிந்திருக்கிறோம். ஆனால் உடலின் ஆரோக்கியத்திற்க்கு அது இன்றியமையாத ஒன்று. அதீத உப்பு குறைபாடு மரணம் வரை கொண்டு செல்லக்கூடும். மேலும், குளிர்சாதனப்பெட்டி கண்டுபிடிக்கப்படாத காலங்களில் உப்பு முக்கியமாக உணவை பதப்படுத்த உபயோகப்பட்டது. விளைச்சல் இல்லாத குளிர் காலங்களில் பதப்படுத்தபட்ட உணவே முக்கிய உயிர்சக்தியாக அந்நாட்களில் விளங்கியது. எனவே உலகம் முழுவதுமே உப்பு ஒரு முக்கிய வணிகப்பொருளாகவும், சீனா போன்ற நாடுகளில் 1700கள் வரை கூட பணத்திற்க்கு மாற்றாகவும் இருந்தது. இதன் தொடர்ச்சியாக முதலாம் நூற்றாண்டு முதலே உப்புக்கு வரி விதிப்பது உலகம் முழுவதும் இருந்து வந்திருக்கின்றது. ஆனால் இந்த பல லட்சம் பேரை கொல்லக்கூடிய கொடூர வரியாக கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் ஆட்சிகாலத்தில் உப்புவரி இந்தியாவிற்க்கு அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது.

பரந்த மத்திய இந்தியாவில், உப்புக்கான மூலங்கள் குறைவு. அது பெரும்பாலும் தென்னக கடல் கரைகளில் இருந்தோ, மேற்கு குஜராத் பகுதிகளில் இருந்தோ அல்லது, பஞ்சாபின் இயற்க்கையான உப்புமலைகளில் இருந்தோ பெறப்பட்டு வந்தது. இந்தியா முழுவதும் பரந்திருந்த வணிக பாதைகளின் வழியே இவை தங்கு தடை இன்றி இந்திய துணைக்கண்டம் முழுவதும் கிடைத்து வந்தது. இந்தியா முழுமையும் கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் ஆட்சிக்கு வந்த பொழுது, அவர்களுக்கு உப்பு வரி பெரும் வாய்ப்பாகத்தோன்றியது. ஏனெனில் மத்திய இந்தியாவுக்கும், வங்கத்துக்கும் இந்தியாவின் பிற பகுதிகளில் இருந்தே உப்பு இறக்குமதி செய்யப்பட்டது. எனவே ஒரிசா முதல் பஞ்சாப் வரை மத்திய இந்தியாவின் குறுக்கே பல்வேறு இடங்களில் சுங்கசாவடிகள் அமைக்கப்பட்டு, உப்பு வணிகம் கண்காணிக்கப்பட்டது. மேலும் 20 முதல் 30 சதவீதம் வரை உப்புக்கான வரி விதிக்கப்பட்டது. இது இயல்பாக உப்பு கடத்தலுக்கு இட்டுச்சென்றது. கடத்தலை தவிர்க்க 1850களில் இந்தியாவின் குறுக்கே ஒரு வேலி அமைப்பதென முடிவு செய்யப்பட்டு காய்ந்த முள் கொடிகள், மரத்தடுப்புகளால் வேலிகள் அமைக்கப்பட்டன. ஆனால், நெருப்பு, கரையான் போன்றவற்றால் இவற்றின் பராமரிப்பு பெரும் செலவுடையதாக இருந்தது. எனவே 1860களில் உயிர் வேலிகள் அமைப்பதென முடிவுசெய்யப்பட்டு, அதற்க்கான பணிகள் தொடங்கப்பட்டன. இவை ஏறத்தாழ 14 அடி அகலமும், 8 முதல் 10 அடி வரை உயரமும் கொண்ட முள் புதர்களால் அமைக்கப்பட்டன. சீனாவின் பெருஞ்சுவரை விட நீளமாக இருந்த இந்த வேலியின் இடையே காவல் கோபுரங்களும் சுங்கசாவடிகளும் அமைக்கப்பெற்றிருந்தன. அதன் முக்கிய காலகட்டமான 1870களில் ஏறத்தாழ 14,000 முழுநேரப்பணியாளர்கள் இந்த வேலியில் பணியாற்றினர்.

இதனால் இந்தியாவின் உப்பு வணிகம் முழுமையும் ஆங்கிலேயரின் கைக்குள் வந்தது. மேலும், அதீத உப்பு வரி மத்திய இந்தியாவிலும் வங்க பகுதிகளிலும் உப்பின் நுகர்வை பெருமளவு குறைத்தது. அன்றைய நாட்களில் ஒரு சராசரி இந்தியன் தன்னுடைய இரண்டு மாத சம்பளத்தை ஒரு வருட உப்பிற்க்கு செலவு செய்ய வேண்டிய நிலையில் இருந்தான். இதனால் பெரிதும் பாதிக்கப்பட்டது, ஏழைகளும் வெயிலில் உழைக்கும் விவசாயிகளும் தான். குறைவான உப்பு நுகர்ச்சி அவர்களை மந்த நிலைக்கு கொண்டு சென்றிருக்க கூடும். மேலும் 1860களின் கடும் இந்திய பஞ்சத்தின் போது கூட உப்பின் மீதான வரி குறைக்கப்படவில்லை. எனவே மக்கள், விதைப்பிற்க்கு வைத்திருந்த தானியங்களைக்கூட உப்பிற்காக செலவு செய்ய நேர்ந்தது. 1850க்கும் 1875க்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில், இந்தியாவில் ஏறத்தாழ 40 லட்சம் பேர் உப்பு குறைவு தொடர்பான நோய்களால் இறந்திருக்ககூடும் என சமீபத்திய ஆய்வுகள் சுட்டி காட்டுகின்றன. இறுதியாக 1879ல் இந்த வேலிகள் கைவிடப்பட்டன. ரயிலின் அறிமுகமும், இங்கிலாந்தில் இருந்து உப்பின் இறக்குமதியும் பெரும் பராமரிப்பு தேவைப்பட்ட இந்த வேலிகளை கைவிடுவதற்க்கு முக்கிய காரணமாக அமைந்தன. இவ்வளவு தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தும் கூட உப்புவேலி குறித்து எந்த வரலாற்று குறிப்புகளும் இல்லாமல் போனது ஆச்சரியமே.

1995ல் லண்டனில் நூலக காப்பாளராக இருந்த ராய் மேக்சிம் ஒரு பழைய புத்தக கடையில் கிழக்கிந்திய அதிகாரி ஒருவரின் நாள் குறிப்பை வாங்குகிறார். அதில் உப்புவேலியில் பணி புரிந்ததாக அந்த அதிகாரி குறிப்பிட்டு இருப்பது, இந்தியாவியல் அறிஞரான ராயை குழப்புகின்றது. ஆக்ஸ்போர்டின் இந்திய சரித்திரம் நூலில் இருந்து, இந்திய வரலாறு தொடர்பான பல நூல்களை ராய் பார்த்தபோதும் எதிலும் உப்புவேலி குறித்த பதிவுகள் இல்லாதது கண்டு குழம்புகிறார். பின்னர் இந்தியாவை ஆட்சி செய்த காலத்தில் பிரிட்ஷார் இங்கிலாந்துக்கு அனுப்பிய அலுவலக குறிப்புகளுக்கான காப்பகத்தில் இந்த வேலி இருந்தது குறித்து உறுதி செய்துகொள்கிறார். ஆனால் துல்லியமான தகவல்களை அவரால் பெற முடியவில்லை. 1996, 1997 மற்றும் 1998ல் மூன்று வெவ்வேறு பயணங்களில் உத்திரபிரதேசத்தின் பல இடங்களில் அந்த வேலியின் மிச்சம் ஏதாவது இருக்கின்றதா, அப்பகுதி மக்களுக்கு ஏதாவது தெரிகின்றதா என்பது குறித்து ஆய்வு மேற்கொள்கிறார். இறுதியில், ஜான்சிக்கு அருகே ஒரு வேலியில் சிறு மிச்சத்தை கண்டுகொள்கிறார். அவரின் பயணம் குறித்தும், உப்புவேலி குறித்தான தகவல்களையும் The Great Hedge of India நூலில் விவரிக்கின்றார்.

மின் புத்தகம் சரியாக வடிமைக்கபடாத போதும், மிகச்சிறப்பாக மொழிபெயர்க்கப்பட்டு இருக்கின்றது. ஏறத்தாழ ஒரு மர்ம நாவலை படிக்கும் விறுவிறுப்புடன் ராயின் பயணங்கள் விவரிக்கப்பட்டிருகின்றன. மேலும் உப்பு வரி குறித்தான விரிவான பார்வை, அதன் தாக்கம், பாதிப்பு போன்றவை இந்த துறையில் அறிமுகம் இல்லாதவர்களுக்கும் புரியும் வண்ணம் எளிமையாக சொல்லப்பட்டிருகின்றன. அனைவரும் படிக்கவேண்டிய முக்கியமான நூல்.

கிண்டிலில் வாங்க: https://amzn.to/2NpADsp
புத்தகமாக வாங்க: https://bit.ly/2NiY6ep

தமிழ் இந்துவில் உப்பு வேலி குறித்து சிறில் அலெக்ஸின் கட்டுரை: https://bit.ly/2MQQNew


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *