காற்று வெளியிடையின் இரண்டு ப்ளஸ்கள், ஹீரோயின் அதிதியும் கேமராமேன் ரவிவர்மனும்! இரண்டு மிகப்பெரிய மைனஸ்கள் ஹீரோ கார்த்தியும், ஆழமில்லாத திரைக்கதையும்.

தன் பெரிய ப்ரௌன் கண்களால் ஒட்டு மொத்த திரைப்படத்தையும் தூக்கி நிறுத்துகிறார் அதிதி. கோபம், காதல், தவிப்பு, நடனம் என நடிப்பில் வசீகரிக்கிறார். மணிரத்தினம் படங்களின் ஹீரோக்கள் உணர்ச்சிகரமானவர்கள். ஆனால் கார்த்தியின் முகத்தில் ஒரு இழவும் வருவேன என்கிறது. ‘வான் வருவான்’ பாடலில் நொடிக்கு நூறு பாவனைகளாக அதிதி அசத்த கார்த்தி தேமே என நிற்கிறார். ஒரு இடத்தில் இவனையா லவ் பன்ற என்று அதிதியை பார்த்து கேட்கிறார் ஆர்.ஜே.பாலாஜி. கார்த்தி வாயை கோணியபடி ரொமான்ஸ் பண்ணும் போதெல்லாம் நமக்கும் அந்த கேள்வியை கேட்க தோன்றுகிறது. சரி கிளைமாக்ஸிலாவது எதாவது செய்வார் என பார்த்தால், மணிரத்தினமே ‘நீ நடிச்ச வர போதும் அப்படி ஓரமா நில்லு, அந்த பொண்ணு பாத்துக்கும்’ என்றுவிட்டார். (இருந்தாலும் கண்ணீர வழிய அந்த குழந்தையை பார்க்கும் இடம் கிளாசிக்!)

ரவிவர்மனின் ப்ரேம்கள் ஒவ்வொன்றும் அவ்வளவு ப்ரெஷாக கலர்ஃபுல்லாக இருக்கிறது. படத்தின் மிகப்பெரிய குறை எந்த இடத்திலும் ஒன்ற முடியாதது. தனி தனி சீன்களாக பார்க்கையில் நன்றாக இருந்தாலும் ஒட்டு மொத்தமாய் பார்க்கையில் அழுத்தம் இன்றி தட்டையாய் முடிகிறது. இந்த படத்துக்கு எதற்க்கு ஆர்.ஜே.பாலாஜி? அவரை வேறு சில சமயம் குளோஸப்பில் காட்டி பயமுறுத்துகிறார்கள். எதற்க்கு டெல்லி கணேஷ்? ஏன் எதற்கென்றே தெரியாமல் கார்த்தியின் குடும்பமாக ஒரு கூட்டமும், அதிதியின் அம்மா அப்பாவாக இருவரும் வந்து போகிறார்கள். அதென்னமோ மணிரத்தனம் பட ஹீரோக்கள் பச்சை தமிழர்களாக இருந்தாலும் அவர்கள் அம்மா மட்டும் வட இந்திய முகமாக தெரிகிறார். (அந்த தங்கச்சி… ஓக்கே!!!)

பாகிஸ்தான், ஆப்கானிஸ்தான் என சுற்றி ஒருவழியாய் படத்தை முடிக்கிறார்கள். (சர்வதேச எல்லையில் ஒரு டபரா லாரியை வைத்துக்கொண்டு, பெட்ரோல் குண்டு வீசி பாகிஸ்தான் ராணுவத்திடம் இருந்து தப்பிப்பதெல்லாம் செம போங்கு!) க்ளைமேக்ஸில் அந்த குழந்தையும் அதற்கான ஸவுண்ட் இன்ஜினியரிங்கும் (ஶ்ரீநிதி) பிரமாதம்.

மணிரத்தினத்தின் ரசிகர்களும், அதிதியை பார்க்க விரும்புவர்களும் (கார்த்தியின் இன்ட்ரோ சீனை விட அதிதியின் அறிமுகத்துக்குத்தான் தியேட்டரில் விசில் பறக்கிறது!) தியேட்டருக்கு போகலாம். மற்றவர்கள் தமிழ்பாறையின் HDக்கு காத்திருக்கலாம்!