ஜல்லிக்கட்டு தொடர்பாக, பெரும்பான்மையான ஊடகங்களிலும், ஒரு சில சமூக ஊடக பதிவுகளிலும், இரண்டு கருத்துக்கள் சற்றே எள்ளலுடன் தொடர்ந்து பகிரப்பட்டு வருவதை காண்கிறேன். முதாலாவது, தலைமை இல்லாத இந்த போராட்டங்களால் ஒருங்கிணைந்த ஒரு வெற்றியை பெற முடியாது என்பது. இரண்டாவது, போராடும் பெரும்பான்மையானவர்கள், உணர்ச்சி வேகத்தில் போராடுகின்றார்களே தவிர அவர்களுக்கு அரசியல் அறிவு இல்லை என்பது.

இந்தியாவில் தற்போது அரசியல் என்பதே, தேர்தல் அரசியல் வெற்றி தான் என்கின்ற சிந்தனையே, தலைவனை தேட சொல்கிறது. மாறாக ஒரு ஜனநாயக நாட்டில், தன் தேவைகளுக்காக, ஒரு சமூகம் போராடுவது ஏன் தேர்தல் நோக்கிலேயே இருக்க வேண்டும்? இப்போது போராடுபவர்கள் எந்த அதிகாரத்தையும் வேண்டி போராடவில்லை. அவர்களிடம் சில கோரிக்கைகள் இருக்கின்றன. அவற்றை நிறைவேற்றி தரவேண்டி அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களை நிர்பந்திக்கின்றனர். அவ்வளவே. ஒருவேளை அதிகாரங்கள், செவிடாகும் போது அது தானகவே மாற்று அரசியலுக்கு அவர்களை இட்டுச்செல்லும். இந்திய அரசியலே உணர்ச்சி மயமானது தான். இதில் பெரும்பாலான அரசியல்வாதிகளே அரசியல் அறிவோடா அரசியல் செய்கின்றனர்? இன்று எத்தனை தி.மு.க / அ.தி.மு.க உறுப்பினர்களால் திராவிட கொள்கைகளை பற்றி பேசி விட முடியும்? எத்தனை காங்கிரஸ்காரர்கள் குறைந்தபட்சம் காந்தியின் சத்தியசோதனையாவது படித்து இருப்பார்கள்? எத்தனை அரசியல் அறிக்கைகள் அறிவு பூர்வமாக வெளியிடப்படுகின்றன? இந்த நிலையில் போராடும் மாணவர்களும், இளைஞர்களும் மட்டும் தெளிந்த அரசியல் அறிவோடு இருக்கவேண்டும் என்பதில் என்ன நியாயம் இருக்கின்றது?

மாறாக இதனை ஏன் ஒரு தொடக்கமாக நாம் கொள்ளக்கூடாது? ஏதோ ஒரு கிராமத்து பிரச்சனை என்று விட்டுவிடாமல், ஒரு மாநிலமே போராடுவது ஒரு மாற்றம் இல்லையா? தன்னிச்சையான ஒழுங்கோடு, தான் வீசிய குப்பைகளை தானே சேகரித்து பொறுப்பாக அகற்றுவது ஒரு முன்னுதாரன அரசியல் இல்லையா? இவர்களில் இருந்தும் சில தலைவர்கள் வர வாய்ப்புகள் உண்டு இல்லையா? குறைகளற்ற மனிதர் இல்லை, மனிதம் காக்க, குறைகள் பொறுப்போம், பொறுத்தாற்றியதை கற்றுத்தெளிவோம்.